Πριν από εκατό χρόνια, μια επιχειρηματική γυναίκα με την ονομασία Eugenia Duke άρχισε να πουλάει σάντουιτς που έκανε την σπιτική μαγιονέζα της σε στρατιώτες που σταθμεύουν κοντά στο Greenville της Νότιας Καρολίνας. Μέχρι το 1919 πουλούσε πάνω από 10.000 σάντουιτς την ημέρα, καθιστώντας την μια επιτυχημένη και κερδοφόρα επιχειρηματίας σε μια εποχή που οι γυναίκες είχαν λίγη μόχλευση στον επιχειρηματικό κόσμο. Αλλά αυτό είναι χλωμό σε σύγκριση με την τελική κληρονομιά της που τέθηκε σε κίνηση όταν πούλησε τις συνταγές της στην C.F. Ο Sauer το 1929, το πρόσωπο που ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο μαγιονέζας του Δούκα και έστειλε το προϊόν στον κόσμο μας.
Δεν είναι ειδήσεις ότι οι περισσότεροι μάγειροι και φαγητοί από τη Νότια είναι πιστοί στους Δούκες μας. Είναι θέμα γούστου και διακόσμησης. Η μαγιονέζα του Duke παραμένει απαλλαγμένη από ζάχαρη, κάτι που είναι σπάνιο στα εμφιαλωμένα καρυκεύματα αυτές τις μέρες. (Δεν ήταν απαραιτήτως ένα κτύπημα μαγειρικής ιδιοφυΐας να αφήσει το μαγιό της χωρίς ζάχαρη - παρόλο που ήταν - τόσο πρακτική απάντηση στο σιτηρέσιο της ζάχαρης κατά τη διάρκεια του πολέμου.) Ο Δούκας περιέχει υψηλότερη αναλογία κρόκων αυγού από ό, τι οι περισσότεροι άλλοι εμπορικοί mayos , γεγονός που το καθιστά πλούσιο, κρεμώδες και λιγότερο πιθανό να διαχωριστεί όταν θερμαίνεται. Υπάρχει μια πινελιά από ξύδι και ένα άγγιγμα πάπρικας. Η υφή του είναι πιο παχιά και μοιάζει σχεδόν με κρέμα και όχι απλώς λεία ή ζελατινώδη. Όλα αυτά κάνουν την εμφάνιση και τη γεύση του Δούκα σαν σπιτική μαγιονέζα, ένα υπέροχο πράγμα που είναι αρκετά κουραστικό για να τελειοποιηθεί.
Το Duke & apos είναι το εμπορικό σήμα στο οποίο μεγάλωσαν πολλοί από εμάς οι Νότιοι, οπότε είναι το Mayo που έχει γεύση όπως αυτό που περιμένουμε και λαχταρούμε. Οι περισσότερες αναμνήσεις τροφίμων αυτού του διαμετρήματος απαιτούν την αναπαραγωγή μιας πολύτιμης οικογενειακής συνταγής. Ο Duke απαιτεί μόνο τη συστροφή αυτού του φωτεινού κίτρινου καπακιού. Κάθε νέο βάζο είναι μια νέα αρχή γεμάτη υποσχέσεις, μια κληρονομιά και πολυτέλεια για περίπου τέσσερα δολάρια μια ποπ.
Οι νότιοι έχουν ιδιαίτερη ικανότητα και επιδεξιότητα στη χρήση του Duke όχι μόνο ως καρύκευμα και σάλτσα, αλλά ως συστατικό σε όλα τα είδη των εμβληματικών συνταγών του Νότου, όπως το κέικ σοκολάτας, τυρί πιπεριάς , αυγά, λαχανοσαλάτα και σαλάτα πατάτας. Αχ, οι σαλάτες. Τόσες πολλές σαλάτες. Το φάσμα των συνταγών που ορισμένοι νότιοι κάτοικοι ονομάζουν σαλάτες είναι περίεργο και αμφισβητούμενο επειδή δεν περιέχουν όλα ωμά λαχανικά ή καθόλου λαχανικά για αυτό το θέμα. Αλλά αν ορίσετε μια νότια σαλάτα ως έννοια σε συρόμενη κλίμακα, τότε ο Δούκας είναι το τέλειο πράγμα για να γράψετε τις ολισθήσεις.
Η μαγιονέζα του Duke έχει εμπνεύσει τέχνη, ποίηση, δοκίμια, επιστημονικές πραγματείες, διαλέξεις και διαμάχες με εκείνους που προτιμούν τους Hellmann & apos; s, Blue Plate ή (shudder) Miracle Whip. Η Έμιλυ Γουάλας, μια μελετητή τροφίμων της Νότιας που γνωρίζει τον Δούκα της, λέει για μια γυναίκα τόσο πιστή που παρακάλεσε τη Σάουερ να της στείλει τρία από τα γυάλινα κουτάρια όταν έφτασε η λέξη ότι άλλαζαν σε πλαστικά μπουκάλια. Η πρόθεσή της, αν όχι η τελική της επιθυμία, ήταν να έχει τρία βάζα (με άθικτες ετικέτες), έτσι ώστε κάθε κόρη της να μπορεί να έχει ένα για να αποθηκεύσει ένα μέρος της στάχτης της μόλις είχε περάσει στην ανταμοιβή της. Σίγουρα κάποιος πήρε μια σαλάτα για να σερβιριστεί με ένα κουτάλι του Δούκα όταν ξυπνήσει αυτή η αγαπητή γυναίκα.
Σας ευχαριστώ ευγενικά, κυρία Ευγενία, που μας έδωσε τη μαγιονέζα του Δούκα, την εξάπλωση που δεσμεύει αμέτρητες νότιες συνταγές και χαρίζει περισσότερα σάντουιτς από ό, τι υπάρχουν αστέρια στους ουρανούς.