Γιατί κάθε νοτιότερος νότιος θα πρέπει να γράψει τη δική του δουλειά



Γυναίκα γραφής Γυναίκα γραφήςΠίστωση: Lambert / Getty Images

Όταν μεγάλωσα στο Γκρίνβιλ του Μισισιπή, αποχώρησαν μέλη της κοινότητας που αξιολόγησαν είτε μια νεκρολογία ειδήσεων είτε μια απλή ειδοποίηση θανάτου στο Delta Democrat Times . Αν είναι τυχερός, ο αποθανόντος μπορεί να λάβει περαιτέρω αποστολή με τη μορφή μιας πολύ πολυπόθητης μνείας στη στήλη 'Old Stuff' του Brodie Crump. Απλό και καλαίσθητο. Όλοι ήξεραν τι να κάνουν.



Ο θάνατος, όπως όλα τα άλλα, είναι πολύ πιο περίπλοκος σήμερα, συμπεριλαμβανομένου και ιδιαίτερα του σημαντικού θέματος της νεκρολογίας ενός ατόμου. Η μακροχρόνια, πληρωμένη νεκρολογία έχει αντικαταστήσει την ευγενική ειδοποίηση ή μια πολύ σύντομη πληρωμένη ειδοποίηση που οι εφημερίδες μικρών πόλεων στο Νότο, όπως το θυμάμαι, έτρεχαν συνήθως. Ένα πράγμα, ωστόσο, δεν άλλαξε: εμείς οι Νότιοι θέλουμε πάντα να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας καλά, νεκρό ή ζωντανό.

Για το σκοπό αυτό, όλο και περισσότεροι άνθρωποι γράφουν τις δικές τους νεκρολογίες. «Έχω το κίνητρο να γράψω τη δουλειά μου, επειδή δεν εμπιστεύομαι τα παιδιά μου να ενημερώσουν τα γεγονότα και να συμπεριλάβουν όλες τις διδακτικές μου τιμές και τα γραφεία [Colonial] Dames», λέει η φίλη μου Virginia Jenkins από την Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια.





Ίσως ο πρώτος κανόνας να γράψετε τη δική σας νεκρολογία είναι να ασκήσετε αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχο, παραλείποντας αυτό που μπορεί να είναι ασήμαντο. «Η μητέρα μου αγαπούσε τα κατοικίδια της περισσότερο από οποιονδήποτε γνώριζα ποτέ», λέει ο Gayden Metcalfe, συντάκτης της Να είσαι νεκρός χωρίς δικαιολογία , 'Δόξα τω Θεώ όμως είχε αρκετή αίσθηση για να μην τα βάλει στη δουλειά της ... Tootsie, L.B. και η Fat Cat δεν ήταν στη νεκρολογία της Μητέρας.

Ο Gayden πιστεύει επίσης ότι η καλογραμμένη νεκρολογία περιορίζει τον αριθμό των συζύγων. «Είμαι επίσης ενοχλημένος που διάβασα μια αστυνομία που αναφέρει κάθε σύζυγο ή / και πρώην σύζυγο του αποθανόντος», λέει ο Gayden. «Αν δεν τους άρεσαν αρκετά για να μείνουν παντρεμένοι μαζί τους, γιατί να καλέσετε τα ονόματά τους; Το βρίσκω άβολο και ενοχλητικό. '



John Pope, συγγραφέας του Αποβίβαση στο Elysian Fields: Οι νεκρολογίες από τους New Orleans Times-Picayune, που δημοσιεύθηκε πέρυσι και η απάντηση του Deep South στους λαμπρούς συγγραφείς του Ηνωμένου Βασιλείου. Τηλεγράφος , διαφωνεί (αλλά δευτερόλεπτα ο Γκέιντεν στους τετράποδους φίλους μας!). Νομίζω ότι η μητέρα μου, μια αυτοαποκαλούμενη «πρωτοπόρος του διαζυγίου στο Δέλτα του Μισισιπή», θα αγαπούσε τον άντρα της, χωρίς να είναι περήφανη. Θα ήταν επίσης χαρούμενη που, χάρη στο δεξί χέρι του θείου μου, ο περιστασιακός αναγνώστης μπορεί να είχε συγχωρήσει γιατί πίστευε ότι πήγε στο All Saints Junior College, σε αντίθεση με την αποχώρηση από το All Saints στην ενδέκατη τάξη επειδή ήθελε περισσότερα ώρα να παρευρεθείτε στα παπούτσια.

Είναι φυσικό να θέλουμε οι αναγνώστες να γνωρίζουν ότι θα μας λείψουν. Το να πούμε ότι «αφήνουμε πίσω μας να πνίξουμε» διάφορους ανθρώπους, ωστόσο, είναι ένα κλισέ που δεν πείθει κανέναν. Ο Ντίτο διασκορπίζει τους λυπημένους «αγαπημένους» μέσω του κειμένου, το οποίο για μένα θυμάται πάντα το μακάβριο βιβλίο της Τζέσικα Μίτφορντ για τη βιομηχανία κηδείας. Ο Τζον Πάπας είναι αποφασισμένος να συμπεριληφθεί η αιτία θανάτου, αλλά όχι με ζάχαρη, όπως στη «θαρραλέα μάχη με τον καρκίνο. «Απλώς έβαλα τον καρκίνο», λέει ο Τζον. «Συναντήσατε ποτέ κάποιον που διεξήγαγε μια δειλή μάχη με τον καρκίνο;»

Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει:



Και ενώ είμαστε σε αυτό, θα ήθελα να αναφέρω το κατοικίδιο ζώο μου: Πέθανε. Παρατηρώ ότι σέρνεται στους στόχους των ανθρώπων που πρέπει να γνωρίζουν καλύτερα. Ωραίοι άνθρωποι πεθαίνουν! «Είναι σαν να λέω καναπέ και κουρτίνες αντί για καναπέ και κουρτίνες», λέει η φίλη μου Μίμη Ντέιβις της Νέας Ορλεάνης (η οποία, συμπτωματικά, είχε μια υπέροχη δουλειά στο χέρι την ίδια μέρα που κάλεσα: Loreto Richard O & apos; Reilly, 93 ετών, ο οποίος επέμενε καλοί τρόποι τραπεζιού αλλά δεν μαγειρεύτηκε τίποτα βρώσιμο - ωραίο αν μπορείτε να το τραβήξετε.

Όσο για μένα, δεν θα διαβάσατε τη δουλειά μου. Είμαι πολύ ντεμοντέ και είμαι πολύ περήφανος για να πληρώσω ένα. Και δεν είναι όλα αυτά. Όταν είμαι νεκρός, σκεφτείτε μόνο αυτό για μένα: το DOB μου δεν είναι καμία από τις καταραμένες δουλειές σας.