Είτε ξεφεύγουν από τα όρια της βαρύτητας, παίζουν με τη φωτιά ή εξισορροπούν μια στροβιλισμένη στεφάνη, οι χορευτές και οι χορογράφοι υιοθετούν στοιχεία από τα φανταστικά, μαγικά βασίλεια του τσίρκου, του νυχτερινού κλαμπ και ακόμη και των παιδικών παιχνιδιών σε εξελιγμένα χορογραφικά έργα, προσθέτοντας τη δική τους καλλιτεχνική σφραγίδα στη διαδικασία. Η διασταυρούμενη επικονίαση εμπνέει νέους τρόπους κίνησης, διευρύνοντας το κοινό για χορό, καθώς και τον ορισμό ενός χορευτή και αναπτύσσοντας εντελώς νέους χώρους παραστάσεων. Σε μια σειρά δύο τμημάτων, η DS εξετάζει τις τελευταίες τάσεις στον «ακραίο» χορό, δημοφιλή στυλ που ωθούν την τέχνη στο μέλλον.
Ελπίζω όνειρα
Η περιστροφή ενός μεγάλου δακτυλίου γύρω από τη μέση σας δεν είναι πια παιχνίδι των παιδιών. Όπως και ο χορός της φωτιάς, η σύγχρονη στεφάνη ('hula' έχει πέσει από το όνομα) εμφανίστηκε από τη σκηνή του κλαμπ στα μέσα της δεκαετίας του '90, η μπάντα Jam String Cheese Incident έριξε στεφάνες από τη σκηνή. Τα μέλη του κοινού ήταν αγκιστρωμένα και η τρέλα σύντομα εξαπλώθηκε σε raves και φεστιβάλ όπως το Burning Man Project στην έρημο της Νεβάδας. Καθώς οι ασκούμενοι ανέπτυξαν ένα λεξιλόγιο κινήσεων και συνειδητοποίησαν τις καλλιτεχνικές δυνατότητες, ξεπήδησαν συγκροτήματα χορού σε όλη τη χώρα.
Το Hooping έχει μακρά ιστορία: Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι στεφάνες χρησιμοποιούνται ως αθλήματα στην Αρχαία Αίγυπτο, την Ελλάδα και τη Ρώμη, περιστρέφονται είτε γύρω από τη μέση είτε δίπλα στο σώμα με ένα ραβδί. Επιπλέον, οι αμερικανικές ιθαγενείς παραδόσεις περιλαμβάνουν περίπλοκους χορούς στεφάνης που περιλαμβάνουν πολλαπλούς μικρούς κρίκους που περιστρέφονται σε διάφορα μέρη του σώματος. Το 1958, το Whula-O Hula Hoop έγινε μια εθνική μόδα, πουλώντας 25 εκατομμύρια στεφάνες σε τέσσερις μήνες.
Οι σημερινοί χορευτές χρησιμοποιούν πολύ βαρύτερα, μεγαλύτερα στεφάνια από το χούλα χουπ. «Είναι ένα μεγάλο πράγμα πώς κάνεις τα στεφάνια σου», εξηγεί ο Brent Van Dyke του Groovehoops που εδρεύει στη Νέα Υόρκη. Οι επί παραγγελία στεφάνες αποτελούνται γενικά από σωλήνες άρδευσης τυλιγμένοι σε ειδική ταινία. Ορισμένα έχουν ολογραφικές ή φωσφορίζουσες ταινίες ή ακόμη και μισή ντουζίνα φωτιά σε πέντε ακίδες.
Χορός χορού, ο οποίος περιλαμβάνει πολύπλοκες κινήσεις εντός και εκτός της στεφάνης, μπορεί να περιλαμβάνει πολλούς ερμηνευτές που περιστρέφονται συγχρονισμένα ή μόνο έναν μαγευτικό σολίστ. Οι Hoopers Christabel Zamor και Anah Reichenbach μοιράζονται συχνά τη σκηνή (μερικές φορές μέσα στο ίδιο στεφάνι) και το Groovehoops περιλαμβάνει τέσσερις άνδρες και δύο γυναίκες. Όμως, όσον αφορά τη δημιουργική συνεργασία, πρωτίστως είναι η σχέση με το ίδιο το στεφάνι. «Είναι μια μοναδική τέχνη και είναι πολύ προσωπική», λέει ο Van Dyke. «Όταν χορεύεις με μια στεφάνη, είναι σαν να χορεύεις με έναν σύντροφο, αλλά είναι μόνο εσύ και η ισορροπία σου και το κίνητρό σου με τη στεφάνη».
Οι χορευτές αναφέρουν ότι, αντί να περιορίζουν την κίνησή τους, η εστίαση που απαιτείται για τη διατήρηση του βρόχου του στεφάνου τους εμπνέει στην πραγματικότητα να αρθρώσουν το σώμα τους με τρόπους που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να συμβούν σε αυτούς. Αυτή η απορρόφηση με το περιστρεφόμενο στεφάνι μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που ο Reichenbach αποκαλεί «ζώνη στεφάνης», στο οποίο οι ερμηνευτές απορροφώνται πλήρως στην περιστροφή και μπορούν να συνεχιστούν για ώρες με τέντωμα. «Το αίσθημα του να είσαι εντελώς ζωντανός και κορεσμένος με ενέργεια είναι συντριπτική», λέει ο Ζάμορ. 'Έχω κάνει πολλά άλλα είδη χορού, αλλά για μένα είναι αξιοσημείωτο το πώς η στεφάνη δημιουργεί ένα αίσθημα απόλυτης ελευθερίας.'
Ώρα αέρα
Στον εναέριο χορό, τα μεγάλα μεγάλα τζετ μπορούν πραγματικά να πετάξουν. Με ανάποδα αραβουργήματα και μεζούρες, οι εναέριοι χορευτές ακολουθούν παραδόσεις τσίρκου και τις εμποτίζουν με καλλιτεχνικό ελάνο, δίνοντας ένα εντελώς νέο νόημα στην έννοια της μετακίνησης μέσω του διαστήματος.
Ο εναέριος χορός ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 όταν η χορεύτρια Terry Sendgraff άρχισε να ενσωματώνει ένα τραπέζιο με χαμηλές πτήσεις στις παραστάσεις της. Αναγνωρισμένη ως πρωτοπόρος του εναέριου χορού, εφευρέθηκε ένα τραπεζοειδές με ένα σημείο στο οποίο τα σχοινιά που συνδέονται με τις αντίθετες πλευρές μιας ξύλινης ράβδου συναντιούνται πάνω από ένα σημείο, επιτρέποντας στη συσκευή να περιστρέφεται καθώς και να αιωρείται. Η ανάπτυξη και η δημοτικότητα του εναέριου χορού οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός ευρέος φάσματος συσκευών, όπως μετάξι (που ονομάζονται επίσης ιστός), στεφάνες, κορδόνια και πολλά άλλα. Ακόμη και ξάρτια αναρρίχησης χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν τους χορευτές να πετάξουν: Το Έργο Bandaloop με έδρα το Όκλαντ, έχει εκτελέσει παράλληλα κουνάει το πρόσωπο του El Capitan στο Εθνικό Πάρκο Yosemite και έξω από το Seattle Space Needle.
Καθώς ο χορός έχει μεταφερθεί στον αέρα, το τσίρκο επανεξέτασε τις υψηλές πτήσεις. Χορευτές και ερμηνευτές τσίρκου έχουν δανειστεί κινήσεις ο ένας από τον άλλο και η διάκριση μεταξύ εναέριου χορού και τσίρκου έχει γίνει όλο και πιο δύσκολο να προσδιοριστεί. «Πριν από δέκα χρόνια, η κεραία τσίρκου αφορούσε περισσότερο τον παράγοντα« ta da »- θα ήταν κόλπο, τέχνασμα, πόζα», λέει η Elsie Smith του Brattleboro, Gemini Trapeze με έδρα το VT. «Η μουσική μπορεί να τρέχει στο παρασκήνιο, αλλά δεν αποτελούσε μέρος της ποιότητας κίνησης της πράξης. Αυτό δεν ισχύει πια, υπάρχουν εναέριες πράξεις ακόμη και σε πολύ παραδοσιακά τσίρκο που ενσωματώνουν ποιότητες χορού. ' Στα έργα εναέριου χορού, οι ερμηνευτές στο έδαφος και στον αέρα συχνά αλληλοσυνδέονται, ενώ οι περισσότερες πράξεις τσίρκου βασίζονται γενικά σε παρατεταμένους αερομεταφορείς. «Όταν υπάρχει σχέση μεταξύ του ατόμου στο πάτωμα και πάνω, είναι ένας πανέμορφος γάμος», λέει η Josie Walsh, καλλιτεχνική διευθύντρια των MYO Productions με έδρα το Λος Άντζελες. 'Μπορώ να δημιουργήσω εικόνες από πάνω και κάτω.'
Ο εναέριος χορός μπορεί να προσφέρει μια αδρεναλίνη για το κοινό και τους ερμηνευτές. «Το να σηκωθείς στους ώμους ενός συντρόφου είναι διαφορετικό από το να είσαι 15 πόδια στον αέρα», λέει η Nancy Smith, καλλιτεχνική διευθύντρια της Frequent Flyers Productions, Inc. «Τόσο ο κίνδυνος όσο και ο παράγοντας φόβου είναι υψηλότεροι». Οι προφυλάξεις ασφαλείας περιλαμβάνουν το να γνωρίζετε πότε πρέπει να το κόψετε. 'Μόλις προχωρήσετε πέρα από μια συγκεκριμένη φυσική συνειδητοποίηση και σύρετε, βρίσκεστε σε μια επικίνδυνη κατάσταση', συνεχίζει. 'Μπορείς να το κάνεις μόνο μέχρι τώρα, γιατί πρέπει να είσαι σε θέση να επιστρέψεις με ασφάλεια στο έδαφος.'
Ο εναέριος χορός έχει γίνει ένα τέτοιο φαινόμενο που διοργανώνεται ένα ετήσιο φεστιβάλ στο Boulder, CO, που διοργανώνεται από τη Nancy Smith. Είναι ένα μέρος για τους χορευτές να μοιράζονται ιδέες, να παρακολουθούν μαθήματα και να συμβαδίζουν με το τι κάνουν άλλα συγκροτήματα. Προς το παρόν, μόνο ο ουρανός είναι το όριο. «Η Κεραία ανοίγει έναν άλλο κόσμο», λέει ο Walsh. «Είναι ένα πραγματικό δώρο για έναν χορογράφο. Είναι σαν να έχουμε άλλη διάσταση. Είναι σίγουρα δύσκολο, αλλά είναι πολύ ωραίο. '
Grace Under Fire
Ο χορός της φωτιάς ήταν μια από τις πιο καυτές τάσεις της χιλιετίας που έπληξαν την αντι-καλλιέργεια. Μέσα στα πλήθη των χόμπι, εμφανίστηκαν επαγγελματικά συγκροτήματα πυρκαγιάς, χρησιμοποιώντας ένα ίχνος φλόγας για να επεκτείνουν τη ροή ενός βραχίονα στο port de bras ή για να δώσουν μια λαμπερή ηχώ σε μια κίνηση. Αυτοί οι χορευτές βασίζονται στη μαγευτική ένταση της φλόγας ως κεντρικό στοιχείο σε εκλεπτυσμένα θεατρικά έργα.
Η περιστροφή της φωτιάς είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος χορού με φωτιά. Οι κλώστες χρησιμοποιούν έπειτα , ένα εργαλείο που αναπτύχθηκε αρχικά από τους Μαορί, τους ιθαγενείς της Νέας Ζηλανδίας, αποτελούμενο από καλώδια ή αλυσίδες με μπάλες σε κάθε άκρο. Φωτιά έπειτα αντικαθιστά τις μπάλες με δύο φυτίλια kevlar. Οι εκτελεστές της πυρκαγιάς βασίζονται επίσης στις παραδόσεις της χρήσης πυρκαγιάς στην κινεζική παράσταση του δικαστηρίου, καθώς και στην πυρκαγιά του ευρωπαϊκού commedia dell'arte. Ο κατάλογος των πιθανών συσκευών εξερράγη τα τελευταία χρόνια, από το προσωπικό έως το χέρι ψηφοφορίας, ανεμιστήρες, σπαθιά και ακόμη και φλεγόμενα ακουστικά.
Υπάρχουν μερικοί περιορισμοί - οι ερμηνευτές δεν μπορούν να είναι φυσικά πάνω από τις φλόγες για μεγάλο χρονικό διάστημα και, επειδή ο χρόνος καύσης είναι γενικά τρία έως 10 λεπτά, χρειάζονται μεγαλύτερες εργασίες σε μεταβάσεις. Παρόλο που ο χορός της πυρκαγιάς πραγματοποιείται σε πολλούς χώρους (και συχνά είναι συγκεκριμένος για τον ιστότοπο), είναι σημαντικό να υπάρχει μεγάλος χώρος για να επιτρέπεται η διασπορά του καπνού. Καθώς οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις είναι ιδανικές, οι παραστάσεις πραγματοποιούνται συχνά σε εξωτερικούς χώρους.
Οι προφυλάξεις ασφαλείας είναι απαραίτητες. Οι ερμηνευτές πρέπει να είναι εξαιρετικά εξοικειωμένοι με τις κινήσεις που θα εκτελέσουν πριν ανάψουν τη φλόγα και είναι σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχει κάτι εύφλεκτο κοντά (συμπεριλαμβανομένων των μαλλιών, τα οποία πρέπει να είναι δεμένα). Τα κοστούμια είναι κατασκευασμένα από επιβραδυντικό φλόγας. «Είναι ζεστό», παραδέχεται ο Paul Weir του Flam Chen, ενός συγκροτήματος πυρκαγιάς με έδρα το Tucson. «Καύσεις περιστασιακά, συνήθως πολύ μικρά εγκαύματα που δεν το βλέπει καν.»
Παρά την υπνωτιστική δύναμη της φλόγας, το καλλιτεχνικό περιεχόμενο έρχεται πρώτο στις εταιρείες χορού πυρκαγιάς, οι οποίες χρησιμοποιούν την πυρκαγιά για να βελτιώσουν την απόδοση και όχι μόνο να βασίζονται στην εύκολη συγκίνηση των πυρκαγιών. «Δεν προσπαθούμε να είμαστε απλοί κλωστοί πυρκαγιάς», λέει ο Weir. «Προσπαθούμε να κάνουμε τις παραστάσεις σαν να είχαμε μόνο τις δεξιότητες χορού και θεάτρου για να πούμε μια ιστορία. Είναι εύκολο να διασκεδάσουμε ανθρώπους με φωτιά, οπότε αντ 'αυτού σκεφτόμαστε το κίνημα στο σύνολό του. '