Είκοσι δύο ετών χορευτής και χορογράφοςEaston Payneείναι καλλιτέχνης ενός καλλιτέχνη: Το κίνημά του είναι βαθιά ενσυναίσθηση, εντελώς πρωτότυπο και ατελείωτα δημιουργικό. Αυτή η μοναδική φωνή ακονίστηκε μέσω της εκπαίδευσης στο Atlanta Ballet Center for Dance Education και Dance Town στο Doral, FL. Ο Payne τώρα χορογραφεί για στούντιο σε ολόκληρη τη χώρα, αν και μάλλον είστε πιο εξοικειωμένοι με τη δουλειά τουΗ Μόλι Λονγκς Έργο 21. Διαβάστε παρακάτω για να μάθετε πώς συνεχίζει να κάνει κίνηση που δεν μοιάζει με τίποτα που έχουμε ξαναδεί. - Έλεν Ρόλφ
«Αν και συνεχώς φαντάζομαι και αντιλαμβάνομαι, η μαγεία συμβαίνει για μένα στο στούντιο. Πάντα ξέρω τι γεύση λαχταρά, αλλά προσπαθώ να μην είμαι πολύ συγκεκριμένος με τις προσδοκίες μου για τα συστατικά ενός γεύματος. Συνήθιζα να χαρτογραφώ το σύνολο των κομματιών μου με στυλό και χαρτί. Έφυγα κυρίως από το στούντιο με την απογοήτευση ότι η μαγεία δεν συνέβη ποτέ επειδή ήμουν πολύ απασχολημένος με την εκτροπή του «λάθους» Έχω συνειδητοποιήσει ότι το λάθος και η μαγεία συμβαδίζουν. Εάν τα κομμάτια μας ήταν άνθρωποι, πώς θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάποιο μεγαλείο ή αίσθημα χωρίς ελαττώματα; Ως καλλιτέχνες, πρέπει να δώσουμε στο έργο μας την ίδια χαλάρωση, συγχώρεση και καλοσύνη που δίνουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα στη ζωή. Διαφορετικά δημιουργούμε κάτι απάνθρωπο. '
«Είναι δύσκολο για μένα να ακούω μουσική χωρίς να οραματίζομαι την κίνηση, είτε πρόκειται για μια ατμοσφαιρική μελωδία σε ένα ασανσέρ ή ένα ποπ τραγούδι σε ένα κατάστημα ρούχων. Πάντα βρήκα θετική, εγκάρδια μουσική να έχει μια υποκείμενη αίσθηση θλίψης. Καθώς μεγαλώνω και θεραπεύομαι από το τραύμα του παρελθόντος, η τάση μου να ερμηνεύω ειρωνικά τη μουσική έχει μαλακώσει - αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι το 'Wake Me Up Before You Go Go' είναι ένα από τα πιο θλιβερά τραγούδια όλων των εποχών. '
«Χορογράψαμε« ένα είδος σκληρότητας »στο Project 21 για μια ιδιοτροπία. Πάντα ήθελα να φτιάξω ένα έργο στην έκδοση του «Smile» του Nat King Cole, αλλά η ιδέα είχε εγκαταλειφθεί κάπου στο πίσω μέρος του κρανίου μου. Επέλεξα τη μουσική στα πρώτα πέντε λεπτά της πρόβας και πήραμε τη χορογραφική διαδικασία. Ένιωσα ανεπαρκής για την έλλειψη «προετοιμασίας». Ένιωσα ότι χωρίς ένα περίπλοκο σχέδιο παιχνιδιού, είχα μια πιθανότητα μηδενικού ποσοστού σε μια επιτυχημένη επιτυχία. Αλλά η προετοιμασία που ένιωθα ότι μου έλειπε ήταν πάντα εκεί. Το 'A Kind of Cruelty' συναντήθηκε για πρώτη φορά στη σκηνή δύο εβδομάδες αργότερα και ένιωσα ικανοποίηση που δεν ένιωσα ποτέ ως χορογράφος. Δεν υπάρχει χάρτης για μαγεία, ούτε οδηγός για μεγαλοφυία. Αλλά εκεί είναι μια δύναμη σε όλους τους καλλιτέχνες που μπορούν ενστικτωδώς να εκπληρώσουν κάθε ανάγκη που έχουμε. '
Η φωτογραφία Instagram του Weird But Iconic: 'Caption This'
«Το αγαπημένο μου μέρος για να νιώσω κοντά στη μουσική είναι σίγουρα στο μπάνιο μου με κίτρινα πλακάκια, ετοιμάζομαι για την ημέρα. Χάρη στο ηχείο Bluetooth (η καλύτερη εφεύρεση από το ψωμί σε φέτες), πάντα ξεφλουδίζω κάτι, ενώ ταυτόχρονα καθαρίζω. Αυτό μπορεί πραγματικά να επιβραδύνει τη διαδικασία ετοιμασίας, αλλά πρέπει να πω ότι πιστεύω ότι η ρουτίνα φροντίδας του δέρματος μου είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν εφαρμόζεται με το 'Hejira' του Joni Mitchell σε πλήρη ένταση. Έχω την τάση να βασίζομαι στο Spotify shuffle για να περιμένω την ουρά το πρωί μου. Τείνω επίσης να ενσαρκωθώ βαθιά με όποια διάθεση η μουσική που επιλέγεται τυχαία με φέρνει - κάτι που μπορεί να κάνει για τη συναισθηματική απόδραση ενός πρωινού. Αλλά ξέρετε τι λένε: Είναι καλύτερο να νιώσετε τουλάχιστον χίλια συναισθήματα πριν από το πρωινό. '