Κατά κάποιο τρόπο, ο Σολάντζ ήταν ο τόπος του σύγχρονου ανέμελου κινήματος μαύρων κοριτσιών.
Φυσικά δεν το δημιούργησε. Οι μαύρες γυναίκες ριζοσπαστικοποιούν και επανεφεύγουν για αιώνες - στα σπίτια μας, σε όλες τις βιομηχανίες, και εν μέσω απειλών για την προσωπική και κοινοτική μας ζωή. Χωρίς προβλέψιμη υπόσχεση κατά την κατάρρευση της πατριαρχίας ή της λευκής υπεροχής, βρήκαμε πρωτοφανείς τρόπους να καταλάβουμε χώρο και να καθορίσουμε τον δικό μας τρόπο. Μόνο στην mainstream μουσική, οι προκάτοχοι του Solange - Νίνα, Τσάκα, Γη - επέτρεψαν τις αποδεκτές εκφράσεις της μουσικής και της Μαύρης γυναικείας ηλικίας, υπέρ να κάνουν ό, τι γνώριζαν και ένιωθαν. Και σήμερα, οι γυναίκες όπως η SZA και η Janelle Monae είναι οι αξιοσημείωτες παρέα της.
Όμως η γενναιότητα, ο συγχρονισμός και ίσως η επιθυμία του κοινού για έναν ήρωα τοποθέτησε τη Σολάντζ ως τον πιο ορατό εκπρόσωπό μας. Το 2009, έκοψε τα μαλλιά της και το Διαδίκτυο τρελάθηκε. Τα μαύρα κορίτσια που γνώριζαν σε όλη τη χώρα ήταν προστατευτικά της επιλογής της, αλλά δεν σοκαρίστηκαν. Οι εξωτερικοί το έβλεπαν απλώς ως μόδα. Έγινε ένα δημοφιλές θέμα και σε μια σειρά από tweets απευθύνθηκε στο σχολιασμό. Είπε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που έκοψε τα μαλλιά της, δεν ήταν δήλωση και ότι απλώς ήθελε να είναι απαλλαγμένη από τη δουλεία που μερικές φορές οι μαύρες γυναίκες είχαν με τα μαλλιά τους. Σε αυτήν, δεν ήταν μεγάλη υπόθεση. Ήταν μια ελεύθερη γυναίκα και θα έκανε ό, τι ήθελε.
Με παρόμοιο τρόπο, το άλμπουμ του 2016 Ένα κάθισμα στο τραπέζι ήταν η μουσική της μεγάλη μπριζόλα. Αντλώντας συγκεκριμένα από τις εμπειρίες της ως μια μαύρη γυναίκα, την οικογενειακή προφορική ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα, η Σολάνγκ έριξε την παροιμιαία χαίτη της και παρουσίασε τον εαυτό της πιο ελεύθερο, λιγότερο συγκρατημένο και με κάτι να πει.
Έχει δει πολλά, είπε ο Raphael Saadiq στο ESSENCE. Ήξερα ότι αυτό το άλμπουμ θα ήταν ένα πολύ δυνατό άλμπουμ. Αγγίζει πράγματα που λένε οι άνθρωποι όλη την ώρα και το βάζει σε μια κάψουλα, ώστε όλοι να μπορούν να το ακούσουν.
Η Saadiq ήταν ένας από τους βασικούς παραγωγούς της Ένα κάθισμα στο τραπέζι .
Όταν ρώτησα αν ήξερε να πηγαίνει στο έργο ότι το περιεχόμενο της A Seat θα επικεντρώνεται στις εμπειρίες της ως Μαύρη γυναίκα, η Σαάντικ απάντησε: Αν γνωρίζετε τη Σολάντζ, ξέρετε ότι θα παίξει έτσι.
Ακόμα κι αν γνωρίζετε μόνο τη Σολάντζ μέσω της μουσικής της, θα μπορούσατε να μαντέψετε ότι θα έπαιζε έτσι. Οι καλλιτεχνικές της επιλογές ήταν πάντα γεμάτες μαύρη αισθητική. Νωρίτερα στην καριέρα της, χτύπησε μια χορδή συνδυάζοντας μπλε θέματα με φέτες electro-funk. χρησιμοποίησε τον δεύτερο ήχο της Νέας Ορλεάνης και τραγούδησε τις μυρωδιές στους θρύλους της ψυχής. Ακόμα και οπτικά, οι εμπνεύσεις της είναι αδιαμφισβήτητες. Πήρε τη δόξα της μετα-απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής στο Losing You και την κινούμενη αίγλη της εποχής Motown στο I Decided. Οι πολιτισμικές επιρροές στη δουλειά της είναι αόριστες μόνο εάν είστε τυφλοί ή - στο τέλος.
Ως μαθητής γυμνασίου, διάβασα τον Ralph Ellison's Αόρατος άνθρωπος και το μισούσαμε. Εκείνη την εποχή, έτρωγα οποιαδήποτε και όλη τη μαύρη λογοτεχνία με έναν ανυπόφορο ρυθμό. Διάβασα ό, τι μου δόθηκε. Ήξερα ότι το Invisible Man έπρεπε να είναι ξεχωριστό. Ήταν ένα από τα λίγα βιβλία του κανόνα που έγραψε ένας Μαύρος συγγραφέας, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να μου αρέσει. Αλλά δεν ήμουν και δεν ήξερα γιατί.
Χρόνια αργότερα, συνάντησα μια παλιά συνέντευξη από τον Toni Morrison, όπου έκρινε τους μαύρους συγγραφείς που έγραψαν για τους μαύρους για τους λευκούς, δίνοντας προτεραιότητα στο λευκό βλέμμα για τη δημιουργία ολόκληρων και επαναπροσδιορισμένων απεικονίσεων της μαύρης ζωής. Ο Μόρισον έλεγξε τον Έλισον και έθεσε την ερώτηση, Αόρατο σε ποιον;
Άρχισε αμέσως την απογοήτευσή μου με το βιβλίο. Ο Μόρισον έδωσε γλώσσα σε αυτά που ήξερα διαισθητικά, αλλά δεν ήξερα πώς να διατυπώσω εκείνη την εποχή - ότι γράφοντας για τους μαύρους και τη γραφή Για ή προς την Οι μαύροι δεν ήταν πάντα οι ίδιοι. Θα μπορούσες να νιώσεις τη διεύθυνση του αφηγητή πάνω από τον ώμο μου να μιλά σε κάποιον άλλο, κάποιον Λευκό. Ο Μόρισον είπε . Το πρόβλημα του να είσαι ελεύθερος να γράφεις με τον τρόπο που θέλεις, χωρίς αυτό το άλλο φυλετικό βλέμμα είναι σοβαρό για έναν Αφροαμερικανό συγγραφέα.
Αν είναι αλήθεια στη λογοτεχνία, τότε ισχύει και στη μουσική.
Η Σολάντζ χάραξε το δικό της χώρο με Ένα κάθισμα στο τραπέζι . Σε αντίθεση με τους κριτικούς που έκρινε η Μόρισον, εξέφρασε την απογοήτευση και την ομορφιά της Μαύρης ζωής χωρίς να επικεντρώνεται στους Λευκούς. Όμως, ίσως συνειδητοποιώντας ότι οι άνθρωποι θα έδιναν προσοχή ούτως ή άλλως, κάλεσε όλους τους αγώνες στη συνομιλία, χωρίς να κάνει συγκεκριμένη έκκληση. Δεν ζητάει θέση στο τραπέζι τους, τους επιτρέπει να καθίσουν στη δική τους.
Τραγούδια όπως «Μην αγγίζετε τα μαλλιά μου» και Mad είναι επίσημες συνεδρίες εξαερισμού, ενώ το F.U.B.U, αν και φορτισμένο, είναι μια καλή επιλογή για τους Μαύρους. Το Cranes In The Sky είναι εγκεφαλικό και γεμάτο ψυχή, μεγάλο μέρος του άλμπουμ μοιάζει με προσωπική έρευνα και προβληματισμό. Προσφέρει σε όλους την ευκαιρία να ακούσουν, αλλά αρνούνται να αλλάξουν κώδικα. Λέει: Είστε ευπρόσδεκτοι να καθίσετε, αλλά δεν αλλάζουμε τη συνομιλία.
Στο έτος από τότε που κυκλοφόρησε ο Solange Ένα κάθισμα στο τραπέζι , το έθνος εξέλεξε τον Ντόναλντ Τραμπ ως πρόεδρο, οι λευκοί υπερασπιστές εισέβαλαν στο Σαρλότσβιλ και τα περιστατικά αστυνομικής βίας συνεχίστηκαν - όλες υπενθυμίζουν ότι στην πραγματικότητα, σπάνια υπάρχει μια μαύρη γυναίκα που είναι απολύτως ανέμελη. Αλλά με το A Seat, η ενσωμάτωση της ανέμελης Solange παραμένει αληθινή σε αυτό που ήταν πάντα - δεν είναι μια ετικέτα που λέει ότι δεν είμαστε ανήσυχοι ή ότι δεν κουράζουμε ή τρελά, αλλά αντί να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι ο τρόπος που είμαστε όταν κανείς δεν κοιτάζει ή ακούει αρκετά καλό. Στην πραγματικότητα, είναι υπέροχο. Και ότι έχοντας μια θέση στο τραπέζι μας - αν τολμάτε να δεχτείτε την πρόσκληση - είναι τιμή.