Μωβ βροχή ήταν το έκτο άλμπουμ του Prince. Με την κυκλοφορία του, είχε ήδη κάνει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων μερικών πραγμάτων που κανείς δεν είχε κάνει. Είχε γεμίσει πίστα με κομμάτια όπως το I Wanna Be Your Lover, ώθησε κάθε σεξουαλικό όριο που μπορούσε να σκεφτεί Βρώμικο μυαλό και Αμφισβήτηση , και επέκτεινε ό, τι ήταν δυνατό με ένα τύμπανο 1999
Και τα έκανε όλα αυτά πριν γίνουν 25.
Αυτή είναι η μουσική αξία της καριέρας του - κυκλοφόρησε περισσότερα άλμπουμ από όσα κυκλοφόρησε ο Μάικλ Τζάκσον μεταξύ 1979 και 1995. Αλλά ακόμη και με 1999 , του οποίου το Little Red Corvette ήταν το πρώτο Νο 1 single του Prince, δεν είχε το δικό του Συγκινών . Είχε επιτυχίες, αλλά δεν είχε κανένα blockbuster, κανένα αναπόφευκτο βασικό όπως αυτό Συγκινών είχε γίνει ποπ κουλτούρα.
Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
Τότε ήρθε Μωβ βροχή , και ο Πρίγκιπας είχε ό, τι μπορούσε να ονειρευτεί. Οι αντιπρόσωποί του του έδωσαν την ταινία που ήθελε. Είχε την ελευθερία να ηχογραφήσει μουσική όπου θέλει, είτε σε ένα πολυτελές στούντιο του Λος Άντζελες είτε σε μια αποθήκη της Μινεάπολης. Είχε ένα συγκρότημα που θα μπορούσε να εμπιστευτεί, πιστώνοντας για πρώτη φορά την επανάσταση και άφησε - να ξαφνιάζει - άλλοι άνθρωποι παίζουν όργανα σε έξι κομμάτια (αφού το έκαναν σε πέντε τραγούδια σε πέντε LP). Όλα ήταν έτοιμα για τον Πρίγκιπα, αυτό το παράξενο και μουσικό φρικιό της φύσης, για να μετατραπεί από το αστέρι σε μια θρυλική εικόνα που θα γινόταν καθοριστική φιγούρα της γενιάς του.
Αφού η Purple Rain κέρδισε 80 εκατομμύρια δολάρια στο box office και αφού το ηχητικό κομμάτι πούλησε περισσότερες από 13 εκατομμύρια μονάδες και παρήγαγε τέσσερα κορυφαία 10 singles - δύο από τα οποία έφτασαν στο Νο. 1 - ήταν σαφές ότι ο Πρίγκιπας ήταν ακριβώς αυτός που ισχυρίστηκε ότι ήταν στον αριθμό κλεισίματος της ταινίας, Baby, είμαι αστέρι.
Αλλά τώρα, 30 χρόνια μετά το Μωβ βροχή κυκλοφόρησε το ηχητικό κομμάτι, το πιο ενδιαφέρον πράγμα που πρέπει να κοιτάξουμε ξανά είναι η φιλόδοξη μουσική του άλμπουμ. Αυτό δεν ήταν κάποιος χαζός, συμπυκνωμένη έκδοση της προηγούμενης πρωτοποριακής του δουλειάς, περικοπές προς τα κάτω και απλοποιημένη για μαζική κατανάλωση. Και δεν ήταν τόσο χυδαίο και άσεμνο όσο τα συγκλονιστικά τραγούδια που κατέστησαν αδύνατο να αγνοηθούν τα πρώτα του άλμπουμ (ο Ντάρλινγκ Νίκι, ακόμη και με την αρχική του στάμπα, είναι ένας ύμνος σε σύγκριση με την Αδελφή).
ΛΟΝΔΙΝΟ, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ - 11 ΙΟΥΛΊΟΥ: Ο πρίγκιπας παραδίδει στη σκηνή στο Wembley Arena στην περιοδεία Nude του στις 11 Ιουλίου 1990, στο Λονδίνο. (Φωτογραφία από τον Pete Still / Redferns)
Ήταν πολύ μακριά από το να τραγουδά μόνο στο falsetto και να μιλάει δυνατά για το σεξ, γιατί ήξερε ότι μας έκανε άβολα. Οι ασταθείς αναφορές στον πυρηνικό πόλεμο, που έμοιαζαν σαν επινοημένες επιδείξεις πολιτικής συνείδησης, απορρίφθηκαν. Κατάφερε να βρει έναν πιο αόριστο καλλιτεχνικό χώρο, έναν χώρο όπου ωρίμασε γρήγορα, παραμένοντας τόσο τολμηρός όσο ποτέ.
Χρειάζεται σοβαρή φιλοδοξία να ξεκινήσετε τη στροφή σας στα αστέρια με ένα ρεκόρ χορού ευαγγελίου όπως το Let’s Go Crazy. Οι αναφορές στον παράδεισο, την κόλαση και τη σωτηρία - από τον ανελκυστήρα στην αμφισβήτηση του σκοπού της ζωής - δεν ήταν καν λεπτές. Το τραγούδι μπλοκάρει τόσο σκληρά που δεν έχετε χρόνο να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει. Και θα ακολουθούσαν περισσότερες χριστιανικές εικόνες, από τα περιστέρια μέχρι την προφανή ιστορία του μαρτυρίου στο I Will Die 4 U.
Ο Πρίγκιπας δεν έκανε τις προφανείς προοπτικές για το pop stardom που έκανε ο Jackson Συγκινών. Επαναπροσδιόρισε αυτήν την ιδέα μέσω της απόλυτης δύναμης της προσωπικότητάς του και της ηλεκτρικής του κιθάρας. Η κιθάρα ήταν ο πραγματικός κοσμάρ του Prince. Με μια μπάντα που χειρίζεται περισσότερο το φορτίο, απαλλάσσοντας τον Prince από το να παίζει κάθε όργανο σε κάθε τραγούδι, εξαπέλυσε το πιο φουσκωτό κιθάρα της καριέρας του.
Μωβ βροχή είναι η κορυφή της εμπειρίας του Πρίγκιπα
Υπήρχε το αυλάκι και το απίστευτο σόλο στο Let’s Go Crazy, η παθιασμένη λυρική κιθάρα που υποστηρίζει τους παθιασμένους λόγους του στο The Beautiful Ones και το Computer Blue, μια κλινική έξι χορδών από την αρχή έως το τέλος. Το σόλο των 20 δευτερολέπτων που ξεκινά όταν το Doves Cry είναι τόσο γρήγορο που οι Billy Gibbons του ZZ Top (ένα από τα αγαπημένα του Jimi Hendrix) ήθελαν να συναντήσουν τον Prince στις τελετές επαγωγής Rock 'N Roll Hall of Fame του 2004 για να μάθουν πώς το έπαιξε αυτό . Όταν το Doves Cry φημίζεται ότι δεν έχει μπάσο, αλλά η κιθάρα είναι τόσο τρελή που ξεχνάς ότι ο Πρίγκιπας δεν το πήρε για τρία ακόμη λεπτά. Τότε το σκότωσε για άλλα 50 δευτερόλεπτα και άφησε το πράγμα να κρυώσει.
Μωρό μου, είμαι αστέρι μπορεί να ήταν η δήλωση του Πρίγκιπα για το πού ήταν, αλλά η Purple Rain ήταν η απόδειξη πίσω από αυτήν την παράσταση. Δεν ήταν ηχητικά ή λυρικά σύνθετα. Ήταν η μεγάλη μπαλάντα ψυχής που είχε πάντα σε αυτόν που δεν είχε μοιραστεί ποτέ. Δεν ήταν ένα σταγόνα κιλότα ή ένα τραγούδι αγάπης, αλλά μια σπλαγχνική κραυγή με κραυγές Otis Redding και το πιο παθιασμένο σόλο κιθάρας στον κατάλογό του. Σε σχεδόν εννέα λεπτά, ο Πρίγκιπας πήγε από τον άνθρωπο της ψυχής στον θεό της ροκ.
Ο Πρίγκιπας μπορεί να ήταν καλύτερος Εγγραφείτε O The Times , το ένατο άλμπουμ του, αλλά για τους θαυμαστές του, Μωβ βροχή είναι η κορυφή της εμπειρίας του Πρίγκιπα. Αυτό το άλμπουμ ήταν ο άνθρωπος, η μουσική του και ο κόσμος σε κλειδαριά, σε ένα μέρος όπου μπορούσε να πει ή να κάνει ό, τι ήθελε, και όλοι μπορούσαν να το νιώσουν. Φαινόταν σαν να μπορούσε να είναι τα πάντα για όλους χωρίς να κάνει τίποτα άλλο από το να είναι ο λαμπρός, απαιτητικός εαυτός του.
Και τελικά, αυτό είναι Μωβ βροχή είναι. Λαμπρός. Απαιτητική. Τα παντα.
Αυτή η έκδοση δημοσιεύτηκε αρχικά το 2014.