Junior Cotillion ΦωτογραφίαΠίστωση: The Washington Post / Getty ImagesΈμαθα το Foxtrot στην 5η τάξη. Και δεν ήταν με δική μου ελεύθερη βούληση. Κάποια στιγμή πριν εξοικειωθώ με τις καλύτερες στιγμές και δεν έπρεπε ακόμη να αποκομίσω τα οφέλη των τιράντες, η μητέρα μου με ανάγκαζε να βελτιώσω τον εαυτό μου με άλλους τρόπους. Κυρίως μέσω τάξεων Junior Cotillion. Κάθε άλλη νύχτα της Τρίτης, για ό, τι θυμάμαι ως ένα ολόκληρο έτος (αλλά πιθανότατα ήταν μόνο λίγους μήνες), η μητέρα μου με έκανε να φορέσω ένα από τα φορέματα της εκκλησίας μου και μετά έσπασε το ψαλίδι για να κρατήσει το φτερωτό μου κτυπήματα στη θέση τους. Στη συνέχεια, θα περάσουμε από το σπίτι του McLain, για να παραλάβω τον καλύτερό μου φίλο, Μέγκαν, προτού οδηγήσω 20 λεπτά σε ένα δημοτικό κτίριο στην Ταλάνταγκα της Αλαμπάμα που τυχαία είχε έναν χώρο αρκετά μεγάλο για να περάσει ως αίθουσα χορού.
Μεταξύ των επιτραπέζιων συμπεριφορών, της ευγενικής συνομιλίας με πάρτι και των κατάλληλων - και ακατάλληλων - αιχμών για τις κυρίες, ο χορός της αίθουσας χορού ήταν μέρος του προγράμματος σπουδών. Κανονικά, η μετάβαση στη μουσική δημόσια δεν ήταν θέμα για τον 11χρονο εαυτό μου. Έχω παρακολουθήσει μαθήματα μπαλέτου, βρύσης και τζαζ στη Σχολή Χορού της Judy Rochelle στη γενέτειρά μου στο Childersburg της Αλαμπάμα από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Το πρόβλημα ήταν ότι ο χορός της αίθουσας χορού, δεν ήθελε την αλλαγή τυχαίας μπάλας που τελειοποίησα στην τάξη της βρύσης, απαιτούσε ένα στοιχείο που δεν ήμουν τόσο άνετα με: αγόρια. Ποια ιδέα ήταν να κολλήσετε οδυνηρά τους άβολους μαθητές της μέσης εκπαίδευσης σε μια αίθουσα χορού και να τους διδάξετε πώς να χορεύουν; Αυτό το άτομο είναι σκληρό και στριμμένο. Από τη φωτεινή πλευρά, η Μέγκαν και εγώ είχαμε πολλά να γελάσουμε στη βόλτα στο σπίτι. Το αγαπημένο μας θέμα των ψιθυρισμάτων του πίσω καθίσματος ήταν ένας συνάδελφος φοιτητής cotillion που ονομάζεται Carter, ο οποίος ήταν σταθερός 6 ίντσες μικρότερος από τους δυο μας, είχε ένα μπολ και είχε ένα κοστούμι που τον φορούσε - όχι το αντίστροφο. Παρ 'όλα αυτά, ήμασταν και οι δύο - παρά το γεγονός ότι κανένας από εμάς δεν του μίλησε ούτε - ούτε καν έκαναν επαφή με τα μάτια. Ενώ μαθαίναμε τους χορούς μας, ο δάσκαλος μας ανέθεσε εναλλασσόμενους συνεργάτες. Προς απογοήτευσή μας (ή ίσως ήταν ανακούφιση) κανένας από εμάς δεν συνεργάστηκε ποτέ με τον Κάρτερ.
Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει:
Στο πάρτι ψευδο-αποφοίτησης, το οποίο ήταν πραγματικά ένα εθιμοτυπία αιτιολογική σκέψη, υποτίθεται ότι καθόμασταν στο τραπέζι, χαρτοπετσέτες στους γύρους και συνομιλούσαμε με τον καιρό, όπως μάθαμε στην τάξη. Ωστόσο, οι κανόνες για το χορό άλλαξαν λίγο. Αντί να φωνάζει συνεργάτες, ο δάσκαλός μας έδωσε στα κορίτσια κάρτες χορού και έδωσε εντολή στα αγόρια να ζητήσουν από τα κορίτσια να χορέψουν. Μετά την αποδοχή, η οποία δεν ήταν πραγματικά προαιρετική, έπρεπε να γράψουμε τα ονόματα των αγοριών στις κάρτες μας. Τίποτα πιο τρομακτικό δεν θα μπορούσε να συμβεί στους δυο μας εκείνη τη στιγμή. Τώρα περιμέναμε να δούμε αν ο Κάρτερ μας είχε παρατηρήσει επίσης. Και αν είχε, κανένας από εμάς δεν θα ήξερε τι να κάνει. Η Μέγκαν και εγώ αποδεχθήκαμε χορό μετά από χορό από πολλά άλλα αγόρια. Όχι Κάρτερ. Και ακριβώς την ώρα που αποδεχτήκαμε ότι ο Κάρτερ δεν θα έπαιζε σε καμία από τις κάρτες χορού μας εκείνο το βράδυ, κάτι συνέβη. Κοίταξα και περπατούσε προς μας. Ήταν αληθινό; Ήταν. Πανικός. Θα μπορούσα να δω τον απόλυτο τρόμο στα μάτια του Μέγκαν. Και για λίγο, σκέφτηκα να γράψω στην κάρτα χορού μου και να προσποιούμαι ότι ήταν γεμάτη, οπότε δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίσω αυτήν τη στιγμή. Όμως, δεν το έκανα. Ο Κάρτερ περπάτησε ακριβώς, και ζήτησε από τη Μέγκαν και εγώ να χορέψουμε. Και οι δύο αποδεχτήκαμε, χαράξαμε το όνομά του και κοιτάξαμε πάνω από το κεφάλι του, ακτινοβολώντας ο ένας τον άλλον όταν πήραμε τις στροφές μας.
Αυτό που δεν θυμάμαι πάντα: όπου κάθε κομμάτι ασημικών πρέπει να είναι σωστά τοποθετημένο. πώς ακριβώς πηγαίνει το foxtrot. Αυτό που κέρδισα δεν πρέπει να ξεχάσω: την πρώτη φορά που ο καλύτερος φίλος μου και χορέψαμε με ένα αγόρι που νομίζαμε ότι ήταν χαριτωμένο. Το Junior Cotillion μπορεί να μην με έχει μετατρέψει στην επόμενη Emily Post, αλλά μου έμαθε ένα πολύτιμο μάθημα που θα σας μεταφέρω. Αφήστε την κάρτα χορού σας ανοιχτή στις εμπειρίες που σας τρομοκρατούν, γιατί αυτές είναι που δεν θα ξεχάσετε ποτέ.