Fannie FlaggΠίστωση: Andrew Southamφά νέο βιβλίο της Annie Flagg, Ακόμα ονειρεύομαι για σένα , βρίσκεται σε ένα μέρος που ξέρει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο, την πατρίδα της. Το Μπέρμιγχαμ δεν είναι μόνο το σκηνικό - είναι υποστηρικτικός χαρακτήρας, με το λαμπερό παρελθόν της πόλης και μερικές φορές περίπλοκο παρόν που βοηθά στη διαμόρφωση μιας ομάδας γυναικών που μοιράζονται έναν ισχυρό δεσμό φιλίας. Η Maggie Fortenberry, ο τελευταίος πρωταγωνιστής της Fannie, λαχταρά τις ημέρες δόξας του Μπέρμιγχαμ, με τον όμορφο σιδηροδρομικό σταθμό, τα μεγάλα θέατρα και τους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Μια 60χρονη πρώην δεσποινίς Αλαμπάμα, η Maggie είναι όμορφη και γλυκιά, αγαπά και θαυμάζει - και έτσι από τον τρόπο με τον οποίο η ζωή της αποδείχθηκε ότι είναι απασχολημένη με ένα σχέδιο αυτοκτονίας που περιλαμβάνει χρονοδιακόπτη αυγών, τον Πολεμιστή Ποταμό και κάποια ισχυρή ισχυρή κόλλα. Κλασική Φάνι.
Εκατομμύρια αναγνώστες δελεάστηκαν από τους περίεργους, νεκρούς της νότιους χαρακτήρες και τις ξεκαρδιστικές ανατροπές, μόνο για να πάρουν ένα σοβαρό τράβηγμα στις καρδιές όταν το περιμένουν λιγότερο. Είτε το σκηνικό της είναι το Μπέρμιγχαμ είτε το Whistle Stop, αυτό που γράφει ξανά η Fannie, είναι τα συγκινητικά, τρομακτικά, θραυστικά, υστερικά, εξαιρετικά, καθημερινά πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους, τα πράγματα που μας κάνουν να αναζητούμε φιλία και αγάπη και συμπόνια και κοινότητα . Εδώ τι έχει να πει για την πόλη που την ξεκίνησε σε αυτό το ταξίδι.
Πού μεγάλωσες στο Μπέρμιγχαμ;
Οι γονείς μου ξεκίνησαν σε ένα διαμέρισμα στο Southside, και όταν ο πατέρας μου επέστρεψε στο σπίτι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακινήσαμε στο Woodlawn, στην First Avenue North. Έτσι μεγάλωσα εκεί και πήγα σε ένα μικρό σχολείο γραμματικής που ονομάζεται St. Clements. Από εκεί, μετακινηθήκαμε στη λεωφόρο Highland, περίπου δύο τετράγωνα από το Virginia Samford Theatre.
Γιατί επιλέξατε την πόλη για τη ρύθμιση αυτή τη φορά;
Προσπαθούσα να γράψω έναν Valentine στην πατρίδα μου. Λατρεύω που μεγάλωσα. Παρόλο που έβαλα πολλά βιβλία σε μια πόλη με το όνομα Elmwood Springs, Missouri, ήταν πραγματικά Woodlawn για το οποίο έγραφα και το σπίτι στο οποίο έζησε η γιαγιά μου. Το Μπέρμιγχαμ ήταν πάντα η μούσα μου.
Αλλά η Maggie σας θα στεφθεί στη δεκαετία του 1960, όταν το Μπέρμιγχαμ δεν ήταν τόσο δημοφιλές.
Πήγα στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και ήταν πολύ οδυνηρό για μένα για τους ανθρώπους να μην συνειδητοποιήσουν πώς ήταν πραγματικά το Μπέρμιγχαμ. Ήμουν τόσο λυπημένος από τη γνώμη του Τύπου και των ανθρώπων για την πατρίδα μου.
Υπάρχει μια θλιβερή σκηνή στο βιβλίο όταν η Maggie θυμάται την Ατλάντικ Σίτυ, όπου έγινε στόχος από διαδηλωτές επειδή ήταν από την Αλαμπάμα. Τι ενέπνευσε αυτή τη σκηνή;
Αυτό ήταν το συναίσθημα εκείνη την εποχή. Και δείχνει επίσης ότι όλοι υπέφεραν από τα προβλήματα που είχαμε τότε. Όλοι τραυματίστηκαν. Η Maggie ήταν αθώα. Ποτέ δεν έκανε τίποτα κακό στη ζωή της, αλλά παίρνει φτερά και φτερά λόγω των ενεργειών άλλων ανθρώπων. Είναι πολύ οδυνηρό. Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται τις συνέπειες των ενεργειών τους. Μπορεί να διαμαρτύρονται από ένα καλό μέρος, αλλά πρέπει να σκεφτείτε τις συνέπειες αυτού που λέτε και κάνετε.
Το Miss Alabama Pageant είναι το κεντρικό σημείο του Ακόμα ονειρεύομαι για σένα . Πώς συμμετείχατε και πώς ήταν αυτές οι μέρες;
Ο πατέρας μου ήταν χειριστής κινηματογραφικών μηχανημάτων και ο πατέρας του. Τότε, δούλεψαν πολλά διαφορετικά θέατρα, συμπεριλαμβανομένης της Αλαμπάμα. Ο Τζέιμς Χάτσερ ήταν ο διευθυντής της Αλαμπάμα - και η Μις Αλαμπάμα Pageant - και ήταν ο μέντορας μου. Ήμουν τόσο ντροπαλός που δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν, οπότε θα με ώθησε να κάνω πράγματα εκτός χαρακτήρα. Όταν ήμουν 16 ή 17 ετών, ξεκίνησα στη Junior Miss Alabama, την οποία είχαν τότε, και μετά εγώ μπαίνω κάθε χρόνο μετά από αυτό και παίρνω υποτροφία για να πάω στο σχολείο. Νομίζω ότι το πιο κοντινό που είχα ποτέ ήταν στα πέντε πρώτα. Η Δεσποινίς Αλαμπάμα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη διοργάνωση στη χώρα. Είχαμε περισσότερες χρηματικές υποτροφίες από οτιδήποτε άλλο εκτός από τη Miss America. Για να είσαι η κυρία Αλαμπάμα, έπρεπε να είσαι έξυπνος και να έχεις καλούς βαθμούς. Το στερεότυπο που οι βασίλισσες ομορφιάς είναι χαζές δεν είναι αλήθεια.
Ποιο ήταν το ταλέντο σου; Υποθέτω ότι περιελάμβανε γέλιο.
Πάντα κωμωδία, η οποία ήταν καλή γιατί υπήρχαν πολύ λίγα κορίτσια που το έκαναν. Γι 'αυτό θα καταλήγω πάντα να παίζω στη σκηνή στην Αλαμπάμα γιατί χρειάζονταν τουλάχιστον μία κωμωδία. Θα γράψω τα μικρά μου σκίτσα και θα τα κάνω. Έτσι άρχισα να γράφω.
Δώσατε στη Maggie ένα οικογενειακό όνομα - Fortenberry. Νιώθεις συγγένεια μαζί της;
Ω, μέλι, η Maggie είναι πολύ πιο όμορφη και πιο λεπτή και πιο γλυκιά από εμένα. Αλλά έχω γνωρίσει πολλά από αυτά τα κορίτσια στη ζωή μου, και όλοι έχουν τις ανασφάλειες τους. Όλοι είναι λίγο φοβισμένοι και ανασφαλείς για κάτι, ανεξάρτητα από το πόσο όμορφα είναι. Όλοι προσπαθούμε απλώς να περάσουμε από αυτήν τη ζωή. Νομίζω ότι οι γυναίκες της Νότιας χώρας έχουν ένα ιδιαίτερο πρόβλημα στο ότι εκπαιδεύτηκαν ποτέ να μην δείχνουν τα συναισθήματά τους και πάντα να είναι γυναικείες. Κέρδισα υποτροφία στο Miss Alabama Pageant για σπουδές στο Pittsburgh Playhouse. Στο τέλος του έτους, με κάλεσαν στο γραφείο και είπαν: «Είσαι ωραίο κορίτσι, γλυκό κορίτσι, αλλά πρέπει να πας σπίτι και να παντρευτείς γιατί δεν είσαι αρκετά σκληρός για αυτήν την επιχείρηση και εσύ» Έχω αυτή τη νότια προφορά, έτσι δεν θα δουλέψεις ποτέ. '
Στο βιβλίο, η Maggie περνά ένα σημαντικό απόγευμα στο Caldwell Park. Γιατί το Caldwell είναι ξεχωριστό;
Μεγάλωσα σε αυτό το πάρκο. Όταν ήμουν 15 ή 16 ετών, περπατούσα σε αυτό που ήταν τότε το Clark Memorial Theatre (τώρα Virginia Samford), το οποίο βρίσκεται στο πάρκο. Η γιαγιά μου μου είχε δώσει 25 $ για τα γενέθλιά μου και πήγα εκεί για να αγοράσω ένα εισιτήριο εποχής. Ενώ ήμουν εκεί, δύο άντρες ήρθαν μέσω του λόμπι και φώναζαν «Τι θα κάνουμε ;!» και «Ποιος θα δουλέψουμε στο επίκεντρο ;!» Και περπάτησα και είπα, 'Μπορώ να δουλέψω ένα επίκεντρο - ο πατέρας μου είναι χειριστής κινηματογραφικών ταινιών!' Τότε έτρεξα έξω και πήδηξα σε ένα λεωφορείο για το θέατρο Melba ή το Λυρικό ή οπουδήποτε δούλευε ο πατέρας μου και είπε: «Μπαμπά, πρέπει να μου μάθετε πώς να δουλεύω στο επίκεντρο!» Δεν είναι τόσο δύσκολο - το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να το στοχεύσετε. Έτσι λοιπόν έχω δουλέψει στο επίκεντρο Kiss Me, Kate .
Η επιθυμία της Maggie για αυτό το σπίτι στο λόφο είναι αυτοβιογραφική;
Πάντα λαχταρούσα ένα σπίτι γιατί ζούσαμε πάντα σε μικρά διαμερίσματα και σκέφτηκα αν μπορούσα να έχω μόνο ένα σπίτι. Είμαι εμμονή με την ακίνητη περιουσία. [Γέλια.] Όταν δεν κοιτάω σπίτια, βλέπω τους House Hunters στο HGTV και είμαι βέβαιος ότι προέρχεται από το μόνο παιδί που ζει σε ένα διαμέρισμα, περνώντας πάντα από το μεγάλο σπίτι και βλέποντας το μεγάλο οικογένεια μέσα από τα παράθυρα. Αλλά, φυσικά, γνωρίζουμε ότι ακόμα κι αν είχαμε αυτό το σπίτι, δεν θα μας έκανε απαραίτητα ευτυχισμένους.
Από όλες τις γυναίκες που εργάζονται με τη Maggie στο φανταστικό Red Mountain Realty, ποια θα θέλατε να είστε;
Πιθανότατα η Brenda [Συνεργάτης κτηματομεσιτών αφροαμερικάνων της Maggie, που συνεχίζει να γίνει δήμαρχος του Μπέρμιγχαμ]. Η Brenda είναι ένα κορίτσι του μέλλοντος. Η Μπρέντα προχωρά. Είναι λίγο νεότερη από τη Maggie, οπότε δεν έχει πολλές από τις «γυναίκες δεν μπορούν να το κάνουν αυτό» και «οι γυναίκες δεν μπορούν να το κάνουν αυτό». Είναι λίγο πιο σκληρή. Και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω μερικά από αυτά.
Κάντε κλικ στην επόμενη σελίδα για να διαβάσετε ένα απόσπασμα από Ακόμα ονειρεύομαι για σένα .
Απόσπασμα βιβλίου: Ακόμα ονειρεύομαι για σένα από τον Fannie Flagg
Το έβδομο μυθιστόρημα της Fannie Flagg είναι, λέει, βαλεντίνος στην πατρίδα της. Με την πρώην κυρία Αλαμπάμα ως ηρωίδα της και το Μπέρμιγχαμ, η Αλαμπάμα, ως σκηνικό της, αφηγείται μια ιστορία φιλίας, αγάπης και αποδοχής - με μερικές ξεκαρδιστικές αποδράσεις στο δρόμο. Σε αυτό το απόσπασμα από Ακόμα ονειρεύομαι για σένα Η Maggie θυμίζει τη μαγεία της δίκαιης πόλης της Fannie.
Εάν η Maggie είχε ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της κάτω από την περίοδο της παιδικής της ηλικίας, δεν ήταν μόνη της. Πολλοί άνθρωποι είχαν ακόμα μερικά αστέρια στα μάτια τους, και δεν είναι περίεργο, να μεγαλώνουν σε ένα μέρος που ονομάζεται Magic City, με όλες τις υψηλές φιλοδοξίες και τις ψευδαισθήσεις του μεγαλείου. Θα μπορούσατε να το δείτε παντού, κοιτάζοντας, από τις πανύψηλες καπνοδόχους των σιδηρουργείων, του άνθρακα και των χαλύβδινων μύλων μέχρι τα μεγάλα αρχοντικά πάνω από το Red Mountain έως τη λάμψη στο τσιμέντο στα πεζοδρόμια στο κέντρο της πόλης. Η πόλη ήταν πολυσύχναστη και ζωντανή, με τετράγωνο κομψό καταστήματα, όπου μανεκέν στέκονταν με υπεροπτικές πόζες, ντυμένες με τις τελευταίες μόδες και γούνες από τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. τετράγωνα εκθεσιακών χώρων γεμάτα με ωραία χαλιά, λάμπες και έπιπλα, που φαίνονται τόσο όμορφα που θέλατε να περπατήσετε και να ζήσετε εκεί για πάντα (ή τουλάχιστον είχε η Maggie). Υπήρχε πάντα ένας ενθουσιασμός στον αέρα. Μια αίσθηση ότι το Μπέρμιγχαμ, η πόλη με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στο Νότο, ήταν ακριβώς στα πρόθυρα της έκρηξης στη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου. Ακόμα και οι δρόμοι είχαν διαμορφωθεί πολύ φαρδιά και περίμεναν να περιμένουν, σαν να περιμέναμε μια τεράστια κυκλοφορία ανά πάσα στιγμή. Από την αρχή, το Μπέρμιγχαμ είχε μεγάλη φιλοδοξία και μισούσε να είναι δεύτερο μετά το Πίτσμπουργκ στην παραγωγή χάλυβα και να έχει το δεύτερο μεγαλύτερο σύστημα διαμετακόμισης στην πόλη. Ακόμα και το πανύψηλο σιδερένιο άγαλμα του Βούλκαν, του Έλληνα θεού της φωτιάς και του σιδήρου, που στεκόταν στην κορυφή του Κόκκινου Βουνού ήταν μόνο το δεύτερο μεγαλύτερο σιδερένιο άγαλμα στη χώρα, και κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν οι τίτλοι ανακοίνωσαν ότι το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα είχε Ανακηρύχθηκε η δεύτερη πόλη-στόχος στην Αμερική που βομβαρδίστηκε από τη Γερμανία και την Ιαπωνία, όλοι απογοητεύτηκαν τρομερά. θα ήθελαν να ήταν πρώτοι! Η μόνη παρηγοριά τους: είχαν το μεγαλύτερο ηλεκτρικό σήμα στον κόσμο, το οποίο χαιρέτησε όλους τους επισκέπτες καθώς βγήκαν από το σιδηροδρομικό σταθμό. Φωτιζόταν με δέκα χιλιάδες χρυσούς λαμπτήρες που έδειχναν ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗ ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ. Το Μπέρμιγχαμ ήταν μια πόλη με παλμό που θα μπορούσατε να ακούσετε ξυλοδαρμό, εργασία και εφίδρωση, προσπαθώντας να γίνετε νούμερο ένα. Οι γιγαντιαίοι σίδηροι και οι χαλύβδινοι μύλοι χτύπησαν και χτύπησαν και έβγαλαν ροζ ατμό και πυκνό καπνό όλη την ημέρα και τη νύχτα. Οι ανθρακωρύχοι εργάστηκαν σε βάρδιες όλο το 24ωρο. Τα τραμ και τα λεωφορεία λειτουργούσαν εικοσιτέσσερις ώρες την ημέρα, γεμάτα από ανθρώπους που πηγαίνουν ή επιστρέφουν στο σπίτι από τη δουλειά.
Το απόγευμα, οι γονείς οδηγούσαν τα παιδιά τους στο βουνό στο Πάρκο Vulcan για να παρακολουθήσουν τον ήλιο να δύει πάνω από την πόλη, όταν ο ουρανός θα ζωντανεύει με στρώματα ιριδίζοντος πράσινου, μοβ, aqua, κόκκινου και πορτοκαλιού που διασχίζουν τον ορίζοντα όσο μπορούσες να δεις. Όλοι πίστευαν ότι ήταν μια ειδική παράσταση που έβαλε η πόλη μόνο για αυτούς. …