Ως μαύρη γυναίκα, Τέξας και παραδεκτός τρελός της ποπ κουλτούρας, είμαι τεράστια Beyoncé ανεμιστήρας. Ως άπληστος αναγνώστης και συγγραφέας, είμαι επίσης οπαδός του Chimamanda Ngozi Adichie, του οποίου η περιοδεία, Αμερικανός , είναι ένα από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα των τελευταίων ετών. Και ως φεμινίστρια, εγώ, όπως αμέτρητοι άλλοι (συμπεριλαμβανομένου του Beyoncé), βρήκα την ομιλία TEDx της Adichie, Πρέπει όλοι να είμαστε φεμινιστές , εμπνευσμένο και συγκινητικό.
Έτσι, απογοητεύτηκα από την εκδηλωμένη δυσαρέσκεια της Adichie για τη σχέση της με την Beyoncé μετά την εξουσιοδοτημένη δειγματοληψία της για την ομιλία της TEDx. Τα σχόλιά της με θεωρούν αδιάφορα και ασυνεπή με το γενναιόδωρο πνεύμα και την ανθρωπότητα του Πρέπει όλοι να είμαστε φεμινιστές .
Για να είμαι ξεκάθαρος, η ταλαιπωρία μου δεν προκύπτει από την απόρριψη της μορφής φεμινιστικής έκφρασης της Beyoncé και όχι του στυλ μου. Οι σχολιαστές έσπευσαν υπερασπίζω Η Adichie έχει δική της μορφή έκφρασης και δεν διαφωνώ. Ο φεμινισμός όχι μόνο αναγνωρίζει και υπερασπίζεται την ανθρωπιά και τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών, αλλά αγκαλιάζει επίσης τον ατομικισμό τους.
Εγγραφείτε στο καθημερινό ενημερωτικό δελτίο για τις τελευταίες ειδήσεις για τα μαλλιά, την ομορφιά, το στιλ και τις διασημότητες.
Το πρόβλημά μου με τα σχόλια της Adichie είναι ότι δεν σταμάτησε εκεί. Αν και η Adichie δέχτηκε να αναγνωρίσει την Beyoncé ως υπέροχη και έδωσε ένα νεύμα στην εξουσία της, η Adichie επέβαλε μια ελιτιστική κρίση οριακής αξίας στον τρόπο με τον οποίο η Beyoncé - που άκουσε, υποστήριξε και βοήθησε στη διάδοση της ευαισθητοποίησης για την τέχνη και την υπεράσπιση της Adichie - επιλέγει να εκφράσει τη δική της τέχνη και υπεράσπιση:
Ο τύπος του φεμινισμού δεν είναι δικός μου, καθώς είναι το είδος που, ταυτόχρονα, δίνει αρκετό χώρο στην ανάγκη των ανδρών. Νομίζω ότι οι άνδρες είναι υπέροχοι, αλλά δεν νομίζω ότι οι γυναίκες πρέπει να συσχετίζουν ό, τι κάνουν με τους άνδρες… Εμείς οι γυναίκες πρέπει να ξοδεύουμε περίπου το 20 τοις εκατό του χρόνου μας στους άνδρες, γιατί είναι διασκεδαστικό, αλλά αλλιώς θα πρέπει επίσης να μιλάμε για το δικό μας υλικό.
Αυτές και άλλες δηλώσεις που έκανε ο Adichie δεν ανταποκρίνονται σε εμένα σε πολλά επίπεδα. Πρώτον, τα βρίσκω πιο θυμικά του συγγραφέα Jonathan Franzen's διατ της Oprah παρά ένας στοχαστικός λόγος για τον φεμινισμό. Δεύτερον, είναι απολύτως ασυνεπείς με το μήνυμα που ο Adichie εκφράζει Πρέπει όλοι να είμαστε φεμινιστές και τα θέματα στα οποία εξερευνά Αμερικανός . Τρίτον, με την εστίασή τους στο φύλο (σε αντίθεση με την ανισότητα μεταξύ των φύλων και το σεξισμό), τις δοκιμασίες τους και την έλλειψη ενσυναίσθησης, τα σχόλιά της φαίνεται να πιστεύουν στην καρδιά του φεμινισμού.
Είμαι αρκετά μακριά για να θυμάμαι όταν δημοσίευσε την αγάπη μου, ο Jonathan Franzen, απέρριψε την πρόσκληση της Oprah να εμφανιστεί ως επιλογή της λέσχης βιβλίων της στην τηλεοπτική της εκπομπή και επέκρινε το κοινό και τις επιλογές βιβλίων της. Αυτό επέστρεψε όταν μια αναφορά από την Oprah ήταν ισοδύναμη με ένα νικηφόρο λαχείο. Για να είμαι δίκαιος, αργότερα φίλησε και φτιάχτηκε με την Oprah. Αλλά εκείνη την εποχή, προτίμησε να παραμείνει υπερυψωμένος στη φούσκα των λογοτεχνικών καθαριστών παρά να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να εκθέσει τα έργα του σε ένα ευρύτερο κοινό τακτικών λαών.
Χωρίς όπλο στο κεφάλι της, η Adichie δέχτηκε το αίτημα της Beyoncé να συμπεριλάβει αποσπάσματα από την ομιλία της στο **** Flawless. Με τον δικό της τρόπο, η Beyoncé έχει γίνει η Oprah του μουσικού κόσμου, καλλιεργώντας με επιτυχία την τέχνη και το εμπορικό σήμα της που έχει γίνει Harvard Business School μελέτη περίπτωσης . Τώρα, δεν είμαι συνεργάτης του MacArthur όπως η Adichie, αλλά έχω πτυχίο Νομικής στο Χάρβαρντ και πολυετή εμπειρία ως σύμβουλος καλλιτεχνών και επιχειρήσεων, οπότε είμαι πολύ καλά στην έννοια των λογικών προσδοκιών. Και έχω μια τεξάνικη ανατροφή με μια μη-ανόητη μητέρα και γιαγιά που αμφισβήτησαν τακτικά το φανταχτερό παντελόνι μου μαζί σας δεν είστε ανόητοι, τι περιμένατε;
Έτσι, οι ισχυρισμοί της Adichie ότι είμαι συγγραφέας και έχω περάσει εδώ και αρκετό καιρό και αρνούμαι να παίξω σε αυτό το παιχνίδι που τώρα φαίνεται αναμενόμενο από μένα, χτυπήσω αφελώς στην καλύτερη περίπτωση και εντελώς ανόητο στη χειρότερη. Ιδιαίτερα αφού δεν εξέφρασε αντιρρήσεις Ντιρ Το πιτσίλισμα θα πρέπει όλοι να είμαστε φεμινίστριες σε μπλουζάκια υψηλής ραπτικής και να χρησιμοποιούμε το **** Flawless (και το απόσπασμα Adichie) ως μουσική υπόκρουση για την εκπομπή του στο διάδρομο (στην οποία παρευρέθηκε η Adichie). Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
Η Adichie με άγγιξε στην ομιλία της στο TEDx όταν μας ενθάρρυνε να είμαστε θυμωμένοι για το σεξισμό, επειδή ο θυμός έχει μακρά ιστορία που επιφέρει θετικές αλλαγές. Η πίστη της στην ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν και να αναδιαμορφωθούν για το καλύτερο ήταν αναζωογονητική. Πολλά από τα πρόσφατα έργα του Beyoncé αρθρώνουν βαθιά πηγάδια θυμού, πόνου, άρνησης, θεραπείας, επανεφεύρεσης, ελευθερίας, ενδυνάμωσης και χαράς με τα οποία μπορεί να συνδεθεί μια ευρεία γκάμα γυναικών σε κάποιο επίπεδο. Στο Λεμονάδα άλμπουμ και συνοδευτική ταινία, για παράδειγμα, η Beyoncé όχι μόνο αγγίζει τη συναισθηματική της ανταπόκριση σε μια σχέση, σκάβει βαθιά μέσα της και επαναπροσδιορίζεται με έναν τρόπο που αγκαλιάζει τα τρωτά σημεία της, τις ανασφάλειες της, την αλληλεγγύη της με άλλες γυναίκες και τη σύνδεσή της με αυτήν Ιστορία με τρόπο που δημιουργεί ευαισθητοποίηση και ακτιβισμό ενάντια σε ευρύτερες αδικίες. Το γεγονός ότι διερευνά σχέσεις με άντρες στο έργο της δεν καθιστά την καλλιτεχνική της έκφραση άκυρη.
Καταλαβαίνω ότι δεν θέλω να προσδιοριστώ από τις σχέσεις. Αλλά οι σχέσεις είναι γεγονός της ζωής και τεράστιο μέρος της ζωής μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αγάπη υπήρξε ένα τόσο σημαντικό θέμα της τέχνης, της λογοτεχνίας και της μουσικής σε όλες τις εποχές (αναφορά Shakespeare). Η αγάπη - είτε για έναν εραστή, έναν σύζυγο, έναν γονέα, έναν φίλο ή ένα πάθος - εισβάλλει στη ζωή μας, στις σκέψεις μας, στα ίδια μας τα όντα, παρά τη θέλησή μας ή προσπαθούμε να την εξορθολογίσουμε.
Η αγάπη είναι παράλογη. Παρεμποδίζει. Είναι αναπόφευκτο εμπόδιο και ευχαρίστηση της ανθρώπινης κατάστασης. Στην πραγματικότητα, ένα σημαντικό θέμα πλοκής του Αμερικανός είναι η αποτυχημένη σχέση του πρωταγωνιστή με την πρώτη της αγάπη για μια περίοδο ετών, καθώς και η πλοήγησή της σε άλλες σχέσεις. Επομένως, είναι παράδοξο ότι η Adichie θα επικρίνει ή θα δημιουργήσει ένα αυθαίρετο τεστ για τη χρήση των σχέσεων της Beyoncé ως όχημα για να διερευνήσει ευρύτερα θέματα φεμινισμού, αυτοεξέτασης και ανάπτυξης, όταν η ίδια κέρδισε ένα Βραβείο Εθνικού Βιβλίου για να το κάνει.
Ο φεμινισμός πρέπει να επεκτείνει τις ευκαιρίες και την αυτο-έκφραση, όχι να τους περιορίσει. Ο φεμινισμός δεν πρέπει να είναι μια στενή, δυαδική άσκηση του απαραίτητου. Η Adichie, ωστόσο, φαίνεται να θολώνει τις γραμμές μεταξύ των εννοιών του φύλου και της ανισότητας των φύλων / σεξισμού στα πρόσφατα σχόλιά της. Και αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ή να συμπράξει με την πραγματικότητα της ζωής των περισσότερων γυναικών ως πολύπλοκα άτομα που κάνουν ταλέντο με ρόλους, ευθύνες, σχέσεις και επιθυμίες στη ζωή. Οι περισσότερες γυναίκες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την πολυτέλεια, ούτε θα πρέπει να διαχωρίσουμε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής μας από τη συνολική έκφρασή μας για να παραμείνουμε αληθινές φεμινίστριες. Δεν θέλω να χωριστώ σε μικρά κομμάτια για να αποφύγω να μιλήσω για άντρες περισσότερο από το 20 τοις εκατό του χρόνου, ανεξάρτητα από αυτό.
Ίσως υπερασπίζομαι την Beyoncé γιατί ξέρω από πού προέρχεται. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτόν τον κόσμο. Ήμουν μια πιο nerdier ποικιλία της Τεξάνικης bougie Black American Princess από την Beyoncé, αλλά δεν ξέρω με την κουλτούρα των όμορφων κοριτσιών που αποφασίζει στο Pretty Hurts. Ενώ με έσπρωξαν τα βιβλία, η Beyoncé σπρώχτηκε σε διαγωνισμούς και παραστάσεις, που ορίστηκαν από την εμφάνισή της και τις μπριζόλες της με τον ίδιο τρόπο που καθορίστηκα από τις βαθμολογίες SAT μου. Και παρά τις καλές βαθμολογίες και τις προοπτικές μου στο κολέγιο, έκανα με ανυπομονησία υψηλές κλωτσιές στο ημίχρονο και μοντελοποίησα για ένα τοπικό πολυκατάστημα. Η τελειότητα είναι η ασθένεια ενός έθνους, και είναι ένα μακρύ ταξίδι για να αναπτυχθεί πέρα από αυτούς τους εξωτερικούς ορισμούς και τις κοινωνικές πιέσεις. Το γεγονός ότι η Beyoncé έχει αγκαλιάσει αυτό το ταξίδι στη δουλειά της είναι κάτι που δεν μπορώ να κάνω να περιφρονηθώ.
Και ίσως υπερασπίζομαι τον Beyoncé γιατί πιστεύω ότι η ενσυναίσθηση είναι ουσιαστικό στοιχείο του φεμινισμού. Ένα στοιχείο που η Adichie αγνοεί στις κριτικές της για ανθρώπους που την συνδέουν με την Beyoncé. Ο Adichie παρατήρησε: Είναι πραγματικά τα βιβλία τόσο σημαντικά για εσάς; Ένα άλλο πράγμα που μισούσα ήταν ότι διάβασα παντού: τώρα οι άνθρωποι την γνωρίζουν επιτέλους, χάρη στην Beyoncé, ή: πρέπει να είναι πολύ ευγνώμων. Το βρήκα απογοητευτικό.
Θεωρώ απογοητευτικό το γεγονός ότι μια γυναίκα μπορεί να αμφισβητήσει τους άλλους να συμπαθηθούν με την κατάσταση των γυναικών και να γίνουν όλες φεμινίστριες, αλλά δεν έχουν συμπόνια και συμπάθεια για τις διαφορές μεταξύ των γυναικών. Θεωρώ απογοητευτικό το γεγονός ότι ένα αυτοαποκαλούμενο μαντείο για τον φεμινισμό θα σκόπιμα οδηγούσε σφήνες και θα συμπεριφερόταν με τόσο μικρό και κοντόφθαλμο τρόπο προς μια γυναίκα που φαίνεται να της φέρεται με τίποτα εκτός από γενναιοδωρία και σεβασμό. Θεωρώ απογοητευτικό το γεγονός ότι μια τόσο αξιοθαύμαστη γυναίκα θα επέτρεπε στην αυτο-δικαιοσύνη να την τυφλώσει στη δύναμη και την ομορφιά των συνδέσεων και της χάριτος μεταξύ των γυναικών.
Η μάρκα φεμινισμού της Beyoncé μπορεί να είναι ξανθιά και μποτιλιάρης. Αλλά είναι γενναιόδωρο. Και είναι ενσυναίσθηση. Και περιλαμβάνει τις περιστάσεις και τις διαφορές άλλων γυναικών.
Γι 'αυτό το Beyoncé είναι ο τύπος μου φεμινίστρια.
Ginger McKnight-Chavers, συγγραφέας του Στην καρδιά του Τέξας