Το απόλυτο ταξίδι με πλοίο μέσα από τη μη ανακάλυψη περιοχή της Νότιας Καρολίνας

Η Δεσποινίς Κέιτ, πετάει στα νερά της Νότιας Καρολίνας ΛόουκουντριΠίστωση: Peter Frank Edwards

Τηλεφώνησα στο Lowcountry σπίτι για 19 χρόνια. Η σύζυγός μου και εγώ ζούμε περίπου 20 μίλια νοτιοδυτικά του Τσάρλεστον σε ένα νησί της θάλασσας που ονομάζεται Wadmalaw. Το σπίτι μας ξεκίνησε ως καλύβα γαρίδας και κάθεται πάνω σε μια μπλόφα με θέα σε μια ξεπερασμένη εμπορική αποβάθρα σε έναν κολπίσκο βαθέων υδάτων. Πέρα από αυτό βρίσκεται ένα μισό μίλι από αλατισμένο έλος, δίνοντας τη θέση στον ισχυρό Βόρειο Έντιστο ακριβώς πάνω από εκεί που ρέει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Απέναντι από το νησί Edisto, πάνω από το οποίο βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα.

Όπως πολλά σπίτια σε αυτήν την χαμηλή περιοχή της ακτής της Νότιας Καρολίνας, το ναυπηγείο μας κυριαρχείται από μεγάλες παλιές ζωντανές βελανιδιές που είναι τυλιγμένες σε ισπανικά βρύα, καθώς και πεκάν, μανόλιες, γιγάντιες καμέλιες και αζαλέες και, φυσικά, παμέττες. Παίρνουμε τα περισσότερα από τα γεύματά μας στη βεράντα, όπου μπορούμε να δούμε και να ακούσουμε τι συμβαίνει στον κόλπο παρακάτω. Τα δελφίνια - που χτυπούν κατά μήκος του κολπίσκου σε κάθε αλλαγή της παλίρροιας - είναι τα κύρια αξιοθέατα. Οι καφετιοί πελεκάνοι δείχνουν δραματικές εκπομπές αέρα που καταδύονται στο νερό. Εάν θέλουμε μπλε καβούρι, γεμίζουμε μερικούς λαιμούς γαλοπούλας σε μερικές παγίδες, τους ρίχνουμε από την αποβάθρα στον κολπίσκο και περιμένουμε μια ή δύο παλίρροια. Αγοράζουμε φρέσκες γαρίδες από τα σκάφη γύρω από την στροφή.

Μας επισκέπτονται αετοί, γεράκια, osprey, πυλωτές δρυοκολάπτες, κυνήγι, ερωδιοί (μπλε και πράσινο), γλάροι γέλιες, τσικνιάδες και κοράκια σχεδόν κάθε μέρα. Στη συνέχεια, κάθε νυχτερινό βιζόν, ενυδρίδες, ρακούν, κάσσοι, αρουραίοι και ελάφια αποτρέπουν μεγάλο μέρος των προσπαθειών μας για κηπουρική και διατροφή πουλιών.

Κατά την άμπωτη, το πικάντικο άρωμα της λασπώδους λάσπης κυριαρχεί σε οποιοδήποτε άρωμα πιο ευαίσθητο από, ας πούμε, τηγανίζοντας κάτι έξω. Όταν πέφτει ο άνεμος, τα κουνούπια και οι μικροσκοπικές μύγες που είναι γνωστές ως no-see-ums μας επιτίθενται σε σμήνη. Όταν ο άνεμος ανεβαίνει στο σημείο να αποκτήσει ένα όνομα - όπως ο Μάθιου ή η Ίρμα - ανεβαίνουμε και κατευθυνόμαστε προς τους λόφους. Αυτό είναι το Lowcountry που ξέρω και αγαπώ, και όμως…

Κοιτάζοντας νότια και δυτικά σε αυτό το ζωγραφικό τοπίο, μερικές φορές ανησυχώ ότι η ρουτίνα της καθημερινής μου ζωής - συνδέεται όπως είναι στην πόλη του Τσάρλεστον, με τα ωραία εστιατόρια, τους ναούς της μεικτολογίας και τα κομψά πάρτι σε μια πλατεία ή την άλλη, όχι αναφέρω τα παντοπωλεία, τα μαγαζιά επισκευής αυτοκινήτων, τους οδοντιάτρους και ούτω καθεξής - με έχει αποσπάσει από τη μαγεία του πραγματικού Lowcountry που με δελεάζει για πρώτη φορά εδώ.

Θέλοντας να επανασυνδεθώ με τη μυθική υπόσχεση αυτού του αρχιπελάγους των ελώσιων νησιών - δεμένα μαζί από ατελείωτες φλέβες ποταμών, όρμων και παλιρροιακών κολπίσκων - λαχταρά την καρδιά και την ψυχή του τόπου. Πρέπει να επιβιβαστώ στο σκάφος μου και να φύγω.

Μια οδύσσεια, νομίζω, μύθος, καθώς μελετά διαγράμματα πλοήγησης για να ευθυγραμμίσω κάποιους προορισμούς επιλογής, τόσο υψηλούς όσο και χαμηλούς, πολιτισμένους και λιγότερο. Στρατολογώ τον φίλο μου John Cebe από το νομό της Καρολίνας για να είναι σύντροφος. Ένας καλός βαρκάρης, ένας έμπειρος ψαράς και ένας περίεργος φυσιολάτρης και ερασιτέχνης φωτογράφος, εκτιμά επίσης το παλιό ρούμι, τα καλά πούρα και τη συνομιλία με πραγματικούς ανθρώπους. Επιπλέον, τυχαίνει να είναι διακεκριμένος καρδιολόγος.

Ξεκινάμε ένα τραγανό πρωί της άνοιξης, κάτω από γαλάζιο ουρανό με καρτ ποστάλ, ανεβαίνοντας. Το σχέδιό μας είναι να ταξιδέψουμε με πλοίο, αλλά να φάμε, να κοιμηθούμε και να εξερευνήσουμε στην ξηρά. Η πρώτη μας στάση - περίπου πέντε ώρες νότια κατά μήκος του Intracoastal Waterway και της St. Helena Sound - είναι μια σχεδόν απόλυτη εμβάπτιση στον πολιτισμό Lowcountry: ένα στρατόπεδο ψαριών με θαλάσσια νησιά.

Χάρτης του LowcountryΠίστωση: Ματ Καζέρτα Ένα κλασικό στρατόπεδο ψαριών-νησιωτικώνΠίστωση: Peter Frank Edwards Ο συγγραφέας και πρώτος σύντροφος John Cebe στην αναζήτηση φρέσκων αλιευμάτων

Κατασκήνωση για ψάρια

Ζεύγος O Dice Island

Συνήθως απομακρυσμένες και προσβάσιμες μόνο από το νερό, τα στρατόπεδα ψαριών ξεφυτρώνουν στα νησιά της θάλασσας - μια αλυσίδα νησίδων φραγμού που διασχίζει τις ακτές του Ατλαντικού της Νότιας Καρολίνας, της Γεωργίας και της βόρειας Φλόριντα - γύρω στα τέλη του 20ου αιώνα. Αυτό, φυσικά, ήταν πριν από τον κλιματισμό και τις γέφυρες και οι απευθείας πτήσεις προς το Τσάρλεστον και τη Σαβάνα εξαπέλυσαν μια εισροή τουριστών στο Lowcountry. Πριν από προγραμματισμένες κοινότητες όπως το Hilton Head και το Kiawah και πολλοί διάδοχοί τους, πριν η κυβέρνηση αγόρασε νησιά για πάρκα, πριν από τα στρατόπεδα και τον τρόπο ζωής τους έγιναν όλο και πιο σπάνια αντικείμενα.

Ακόμα, μερικά από αυτά τα στρατόπεδα παραμένουν στο υδατώδες εσωτερικό και δεν έχουν εξελιχθεί πολύ από τον αρχικό τους σκοπό ή από το στυλ τους. Μιλώντας στον οικοδεσπότη μας, Cecil Mitchell, τοπικός εργολάβος, αναμένω κατά λάθος ότι κατευθυνόμαστε σε ένα σημείο που ονομάζεται Paradise Island. Μόνο όταν φτάνουμε και κατασκοπεύουμε ξύλινες πινακίδες που κρέμονται από την αποβάθρα που διαθέτουν κύβους ζαριών, συνειδητοποιώ ότι περνάμε στο Pair ‘O’ Dice Island.

Το ξεπερασμένο συγκρότημα - ένα χωριό κουκέτων και κτιρίων που έδεσαν μαζί με ρουστίκ υπερυψωμένους περιπάτους - φωλιάζει ανάμεσα σε παλάτι σε ένα νησάκι 4 στρεμμάτων που περιβάλλεται από τρεις πλευρές από αλμυρό έλος και αντιμετωπίζει μια ευρεία έκταση ποταμού. Πρόκειται για ένα μείγμα από κυματοειδές μέταλλο, κόντρα πλακέ, τραχύ ξύλο και οτιδήποτε θα μπορούσε να μεταφερθεί με βάρκα από την ηπειρωτική χώρα, συμπεριλαμβανομένων πολλών σωτηρημένων ερυθρών και χρυσών πινακίδων και άλλων εξαρτημάτων πεζοναύτων που κουνάει στην επιρροή του κοντινού νησιού Parris.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι συμβαίνει εδώ. Οι βεράντες είναι γεμάτες με ψητά, φριτέζες, καπνιστές, σόμπες και δεξαμενές προπανίου, για να αναφέρουμε τόσα εργαλεία όπως υπάρχουν τρόποι για την προετοιμασία γαρίδας, καβουριών, ψαριών, στρειδιών, πάπιας, ελαφιού και περιστεριού. Μια καλύβα γουρούνι με δύο λάκκους κάθεται στη μία πλευρά. Τα αλιευτικά εργαλεία και τα κιβώτια από πηλό περιστέρια είναι κρυμμένα γύρω από την ιδιοκτησία.

Δεν θέλω να τους ταξιδέψω για τουρίστες, ο σύντροφος μου John και εγώ ετοιμαστήκαμε να κάνουμε τη δική μας γιορτή. Εκτοξεύει μερικά από τα εργαλεία μαγειρέματος και μας τροφοδοτεί βαθιά τηγανισμένες μπάλες από ορτύκια τυλιγμένα με μπέικον γεμιστές με Γκούντα, τηγανητή άγρια ​​γαλοπούλα που πρόσφατα πυροβόλησε και κουτάβια, καθώς και κονσερβοποιημένα πράσινα φασόλια που βρέθηκαν στο στρατόπεδο δίπλα στο τετρά- πακέτα Spam. Παίρνουμε τα αναψυκτικά μας μετά το δείπνο στην αποβάθρα, βλέποντας το ποτάμι να τρέχει κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Μόνο περίπου 40 μίλια μακριά από το σπίτι μου, έχουμε σίγουρα περάσει στο μυθικό Lowcountry.

Κατευθυνόμαστε το επόμενο πρωί, αργά υφαμένα κάτω από τον αραιοκατοικημένο Story River, περνώντας από μερικά ακόμη στρατόπεδα ψαρέματος και σε Trenchards (προφέρεται σαν μεθυσμένοι) Inlet. Ψαρεύουμε λίγο χωρίς τύχη και μετά κατευθυνόμαστε προς τα καθαρότερα νερά του Ατλαντικού όπου μπορούμε να αγκυροβολούμε και - όπως κάνουμε κάθε μέρα του ταξιδιού - να πηδήσουμε για μια βουτιά.

Όταν λέω καθαρότερο νερό, δεν εννοώ καθαρό νερό, γιατί αυτό είναι ένα πράγμα που το Lowcountry δεν έχει πολλά, λόγω της εκροής τεράστιων ποταμών που αποστραγγίζουν ένα μεγάλο τμήμα των νοτιοανατολικών δασών, εκτοξεύοντας τανίνες. Αυτό που περνά πιο καθαρό εδώ είναι σκοτεινό, ναι, αλλά όχι λασπωμένο. Και εξακολουθεί να είναι καθαρό, δροσερό και δροσιστικό. Όπως παρατηρεί ένας φίλος μου στο Τσάρλεστον: Εάν το νερό μας ήταν καθαρό και μπλε, όπως ο Μπισκάιν Μπέι, το Τσάρλεστον θα μοιάζει με το Μαϊάμι. Θα πάρουμε το σκοτεινό.

Θα φτάσουμε στο λιμάνι της Beaufort εκείνο το βράδυ, οπότε όταν η παλίρροια αρχίζει να ανεβαίνει το μεσημέρι κατευθυνόμαστε στο Station Creek, μια δύσκολη συντόμευση μέσω των νησιών στο μεγάλο νερό του ποταμού Beaufort. Τα Scylla και Charybdis του Lowcountry εμφανίζονται με τη μορφή βαθιών, κολλώδεις όχθες με λάσπη, που μερικές φορές βρίσκονται στη μέση ενός παλιρροιακού κολπίσκου και μπορούν να αρπάξουν το σκάφος σας και να το κρατήσουν ψηλό και να στεγνώσουν σε ένα λάσπη για πολλές ώρες και— ακόμη χειρότερα - η βυθισμένη τράπεζα στρειδιών, η οποία μπορεί να κάνει το ίδιο και να σκίσει το κάτω μέρος του σκάφους ή του στηρίγματος σας. Το πετυχαίνουμε, αυτή τη φορά, χωρίς περιστατικό.

Μια γαλήνια θέα στο Lowcountry στο ΜποφόρΠίστωση: Peter Frank Edwards Πίστωση: John Cebe

Conroy Country & Gullah Grub

Μποφόρ

Η χαλάρωση του ποταμού Beaufort στο τέλος μιας ημέρας με αλάτι και ήλιο και στην ολίσθηση μας στο Downtown Marina του Beaufort διακόπτει κάθε αίσθηση που είχαμε να το κάνουμε. Ο πυρήνας αυτής της ιστορικής παραθαλάσσιας πόλης είναι μια στροφή στο ποτάμι, γεμάτη με ωραία σπίτια και πανδοχεία πάνω από αυτήν σε μπλόφες και πλαγιές.

Η διαμονή μας για τη νύχτα είναι η Πανδοχείο Anchorage 1770 , ένα σχολαστικά ανακαινισμένο σπίτι καλλιεργητή ακριβώς απέναντι από τη μαρίνα. Αν και δεν είμαι συνήθως τύπος πανδοχείου, αυτό το μέρος είναι δύσκολο να αντισταθεί. Ένα χτύπημα στην πόρτα του δωματίου φέρνει ένα ποτήρι σαμπάνιας καλωσορίσματος, καθώς και ενθάρρυνση να βγείτε έξω στη βεράντα του τελευταίου ορόφου, όπου πίνουμε στην αφρώδη και τη δραματική θέα του ηλιοβασιλέματος πάνω από την προκυμαία. Ο φημισμένος συγγραφέας του Lowcountry, Pat Conroy, πέρασε τα 70α γενέθλιά του παίρνοντας αυτό το θέαμα από αυτήν ακριβώς την πέρκα, και μπορώ να δω γιατί το έκανε.

Ωστόσο, δεν είμαστε εδώ για να καθίσουμε και να κοιτάξουμε. Πήραμε ένα ταξί πάνω από τον ποταμό προς την Κοινότητα Corners, ένα μικρό σημείο κοντά στο χωριό Frogmore, στο νησί της Αγίας Ελένης. Εδώ περιμένουμε τον Bill και τον Sará (ποιήματα με hurray) Reynolds Green στο δικό τους Γκούλα Γκρουμπ εστιατόριο. Ενώ το φαγητό του Γκούλα - είδη όπως η σούπα καβουριών, το κόκκινο ρύζι, οι τηγανητές λωρίδες καρχαρία, το βράσιμο γαρίδας σκόρδου, το ψωμί καλαμποκιού, τα χόρτα, και η πίτα γλυκοπατάτας - είναι σίγουρα μια μορφή ψυχικής τροφής, ο Γκαλά περιλαμβάνει πολύ περισσότερα: μια πλούσια και πολύπλοκη παράκτια κουλτούρα έφερε στο Lowcountry από Αφρικανούς σκλάβους που αναγκάστηκαν να εργαστούν σε φυτείες ρυζιού, λουλακί και θαλάσσιου βαμβακιού. Αυτός ο πολιτισμός, ο οποίος συνδυάζει επίσης την επιρροή της Δυτικής Ινδίας, περιλαμβάνει χειροτεχνίες όπως η υφαντική καλαθιού γλυκιάς, τη μουσική, την πνευματικότητα και τη φιλοσοφία, τη γεωργία κληρονομιάς και μια ξεχωριστή πατουσία με ρυθμούς και προφορά όλα τα δικά της. Αν και το εύρος της κουλτούρας του Γκούλα υποχωρεί από τις εισβολές εξελίξεων και τη μετατόπιση πληθυσμών σε αυτά τα μέρη, απόγονοι όπως οι Πράσινοι παραμένουν υπεύθυνοι και προσηλυτιστές αυτής της πλούσιας αφρικανικής κληρονομιάς.

Ο Γκούλα Γκρουμπ καταλαμβάνει ένα παλιό μαγαζί που βρίσκεται ακριβώς έξω από το Penn Center - ένα σχολείο που ιδρύθηκε το 1862 από έναν ιεραπόστολο καταστολής για να εκπαιδεύσει σκλάβους που ελευθερώθηκαν από ιδιοκτήτες φυτειών που εγκαταλείπουν τους κατοίκους των Γιάνκι. Αργότερα χρησίμευσε ως καταφύγιο για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ κατά τη διάρκεια της θερμότητας του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων. Μεγάλο μέρος των τροφίμων που μαγειρεύει ο Bill στο εστιατόριο καλλιεργείται Βιολογική φάρμα της κοινότητας Marshview , ένα οικογενειακό οικόπεδο μεταβιβάστηκε για γενιές. Ένας συνταξιούχος σχολικός σύμβουλος που συναντήθηκε με τον Δρ Κινγκ στο Penn όταν ήταν παιδί, η Sará συνεχίζει να προωθεί την εκπαίδευση των λαϊκών οδών Gullah, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας σχολής μαγειρικής για τοπικούς νέους.

Καθώς μας εξυπηρετεί να συσσωρεύει πιάτα, ο Μπιλ καλεί το φαγητό του Gullah food smilin, συνοψίζοντας αυτό που αποκαλεί πνευματική πτυχή της κουζίνας: Ζούμε από την εποχή. Αν τρώτε ό, τι είναι σεζόν, λέει, θα πιάσετε τον ήλιο.

Ένας κίτρινος λαιμός που απολαμβάνει το καταφύγιο του νησιού St. PhillipsΠίστωση: Peter Frank Edwards

Μέσα στη φύση

Νησί Σεντ Φίλιπς

Το επόμενο πρωί, δεν χρειάζεται μόνο να πιάσουμε τον ήλιο, αλλά και την παλίρροια. Πέφτει γρήγορα και καθυστερούμε για μια περιοδεία στο νησί St. Phillips, η σχεδόν 5.000 στρέμματα φύση που ο Ted Turner - ο δισεκατομμυριούχος πρωτοπόρος και ιδρυτής του CNN - πουλήθηκε πρόσφατα στην πολιτεία της Νότιας Καρολίνας (για 4,9 εκατομμύρια δολάρια) ) για μετατροπή σε κρατικό πάρκο. Κάνουμε ένα άλλο οδυνηρό πέρασμα μέσω του ύπουλου Station Creek (αυτή τη φορά πρέπει να πηδήξουμε από τη βάρκα για να το απελευθερώσουμε από το λοφίο) και να φτάσουμε - λασπωμένο αλλά αδιάσπαστο - στη μέτρια μικρή αποβάθρα του St. Phillips σε έναν παλιρροιακό κολπίσκο.

Εκεί συναντάμε το ranger J.W. Ο Weatherford, διευθυντής του κοντινού Κρατικού Πάρκου Hunting Island, ενός νησιού με εμπόδια με όμορφες παραλίες, δάσος και κάμπινγκ που είναι το πιο δημοφιλές πάρκο της Νότιας Καρολίνας. Από τη στιγμή που ο Weatherford μας οδηγεί σε τραμ με τρακτέρ για μια περιοδεία, δεν μπορεί να περιέχει το πάθος του για το St. Phillips, στο οποίο οι επισκέπτες θα φτάσουν με πλοίο από το Hunting. Αυτό που ξεδιπλώνεται καθώς αναπηδούμε στους αρχαίους τροχαίους αμμόλοφους που φιδεύουν μέσα από το δάσος ζωντανών βελανιδιών, γιγάντιων μανόλιων, πριονιών και πεύκων είναι βασικά ένα ακατοίκητο παράκτιο terrarium.

Σαν να υπογραμμίσουμε το σημείο, εντοπίζουμε αμέσως έναν φαλακρό αετό και ένα ζευγάρι γεράκια με κόκκινη ουρά, ακολουθούμενο από osprey, ερωδιούς και τσικνιάδες. Τότε βλέπουμε έναν πολύ σπανιότερο κοκκινομάλλη δρυοκολάπτη. Εξίσου σπάνια, οι σκίουροι αλεπούς - μια μεγάλη ποικιλία ειδών με μια διακριτική μαύρη μάσκα προσώπου που έρχεται σε αντίθεση με την ελαφρύτερη γούνα της - ψαλιδίζει τα δέντρα.

Γι 'αυτό θέλουμε να φέρουμε τους ανθρώπους εδώ, λέει ο Weatherford. Να τους εκπαιδεύσει για τη φύση. Για να καταλάβουν. Για να νοιάζονται.

Σταματάμε για μια βόλτα σε μια παραλία με κόκαλα (που ονομάζεται έτσι για τους σκελετούς των νεκρών δέντρων που κατακλύζονται από τη διάβρωση), η οποία εφάπτεται σε ένα συγκρότημα με τα μόνο δύο σπίτια στο νησί. Το ένα είναι σπίτι επιστάτη και το άλλο, απέναντι από τον Ατλαντικό με μια απέραντη βεράντα και μια ανθεκτική προβλήτα, είναι το πρώην παραθαλάσσιο σπίτι του Τεντ Τέρνερ - ένα μέτριο (για έναν δισεκατομμυριούχο), ξύλινη επένδυση, πέντε υπνοδωμάτια, πέντε μπάνια που σύντομα θα είναι διαθέσιμο προς ενοικίαση.

Ο Weatherford λέει ότι το σχέδιο είναι να ξεκινήσετε μικρές ημερήσιες εκδρομές στο νησί, να προσφέρετε το σπίτι Turner για εβδομαδιαία ενοικίαση και, τελικά, να χτίσετε μια χούφτα ενοικιαζόμενες καμπίνες στο νησί. Αναφέρει επίσης ότι η λίμνη πίσω από το σπίτι έχει κατοίκους αλιγάτορα. Αφήστε το cockapoo στο σπίτι, με άλλα λόγια.

Εξοχικό σπίτι του Νταούφσκκι του Σάλι Αν ΡόμπινσονΠίστωση: Peter Frank Edwards

Η Ungated Κοινότητα

Νησί Daufuskie

Στη συνέχεια, πηγαίνουμε στο ανοιχτό νερό, διασχίζοντας την ευρεία γκάμα του Port Royal Sound - σχολές μικρών ιπτάμενων ψαριών που ακτινοβολούν στον ήλιο από το τόξο μας - και κατευθυνόμαστε δυτικά στο Skull Creek. Στα δεξιά μας βρίσκεται το Εθνικό καταφύγιο άγριας ζωής στο νησί Pinckney , σε απόλυτη αντίθεση με το λιμάνι μας: το Hilton Head Island, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πυκνοκατοικημένα νησιά που βλέπει ολόκληρη την ακτή του Ατλαντικού και τη γενέτειρα της παράκτιας κοινότητας γκολφ στο Νότο.

Ταξιδεύοντας πέρα ​​από τις μαρίνες, τα διαμερίσματα και τα ξενοδοχεία, επέστρεψα πίσω στη δεκαετία του 1960, όταν ο συμμαθητής μου στο κολέγιο μας οδήγησε έξω από τη Σαβάνα στο Hilton Head για μια βραδιά πίνοντας μπύρα και ζωντανή μουσική στο Abe's Driftwood Lounge. Ένα αρχοντικό roadhouse και αίθουσα μπιλιάρδου, διευθύνεται από τον Abe Grant, έναν αφρικανικό αμερικανό επιχειρηματία που αργότερα άνοιξε το Abe's Shrimp House - όπως το Driftwood, που είχε περάσει πολύ καιρό - το οποίο ήταν πιθανώς το πρώτο εστιατόριο στην Αμερική που προσέφερε το πανταχού παρόν πιάτο γαρίδας - και -χονδράλευρο. Περισσότεροι απόηχοι της παρουσίας του Gullah που εξαφανίζεται…

Περνάμε τον ριγέ φάρο του Χάρμπορ Τάουν, αντιστέκοντας στις τελευταίες κλήσεις σειρήνας του Hilton Head και συνεχίζουμε κάτω από το Intracoastal, απέναντι από τον Calibogue Sound και στον ποταμό Μάη, με προορισμό ένα μέρος που μπορεί να φτάσει μόνο με νερό που ονομάζεται νησί σαν άλλο. Μόλις πέντε μίλια μήκος και πλάτος δυόμισι μιλίων, χωρίς φώτα φώτων στους δρόμους του (λίγο πεζοδρόμιο, λίγη άμμο), το νησί Daufuskie είναι μια από τις τελευταίες στάσεις στην ακτή της Νότιας Καρολίνας πριν περάσει στη Γεωργία. Υπερηφανεύεται για έναν πληθυσμό όλο το χρόνο περίπου 400, το οποίο περιλαμβάνει 16 απογόνους του Γκούλα σε μια ποικιλία από τελικούς του δρόμου από αλλού. Μερικά μεγάλα πολυτελή σπίτια έχουν ξεσπάσει, καταλαμβανόμενα από πλούσιους προσκυνητές - συμπεριλαμβανομένων ακόμη και μιας απίθανης διασημότητας. Αλλά το Chappaquiddick δεν είναι.

Φτάνουμε στη μαρίνα Freeport του Daufuskie, το επιλεγμένο μέρος για τη διανυκτέρευση. Στην ακτή, είναι ευτυχισμένη ώρα και η μαρίνα Παλιά εταιρεία καβουριών Daufuskie - ένα funky υπαίθριο μπαρ και εστιατόριο - ρίχνει το κοκτέιλ με βάση το αλκοόλ, το Scrap Iron. Ένα εξώφυλλο εκτοξεύει I Shot the Sheriff καθώς εντοπίζουμε το μικρό πολύχρωμο ξύλινο εξοχικό σπίτι μας με κουκέτες, κλιματισμό και ένα λειτουργικό μπάνιο - μόλις έναν λεπτό τοίχο και λίγα βήματα μακριά από το συγκρότημα, το μπαρ, το κατάστημα πακέτων και το γενικό κατάστημα. Οχυρωμένα από τα Scrap Irons μας, νοικιάζουμε ένα ερειπωμένο καροτσάκι γκολφ και χτυπήσαμε τις αμμώδεις λωρίδες του Daufuskie, σύντομα περνώντας μια μάντρα που καταλαμβάνεται από μερικά από τα πόνι της Καρολίνας Marsh Tacky του νησιού - μια φυλή που εξαφανίστηκε για την εργασία, τον πόλεμο και τη μεταφορά τα ελώδη πεδινά από τον 16ο αιώνα.

Κάτω από το δρόμο, φτάνουμε, χωρίς προειδοποίηση, σε ένα μικρό μπλε ξύλινο σπίτι που κάθεται στη σκιά μιας από τις πιο μαγευτικές ζωντανές βελανιδιές σε ολόκληρο το Lowcountry. Ο επιβάτης, Sallie Ann Robinson, βγαίνει για να μας χαιρετήσει. Είναι μια υπέροχη πολιτιστική πρεσβευτής του Gullah - ομιλητής και ξεναγός και συγγραφέας ενός βιβλίου μαγειρικής που περιλαμβάνει ναύλο Gullah όπως το Pop's Smuttered Mullet with Stiff Grits, Pot Full O ’Coon, Pig Tails with Tomatoes. και Baked Possum. Περιλαμβάνει επίσης πρόλογο του Pat Conroy.

Αυτά τα δύο πηγαίνουν πίσω. Στην πραγματικότητα, μέχρι το 1969, όταν ο Conroy έφτασε στο Daufuskie για να διδάξει στο σχολείο δύο δωματίων του νησιού, όπου ο Robinson ήταν νέος μαθητής. Αυτή η εμπειρία ενέπνευσε το πρώτο του βιβλίο, Το νερό είναι ευρύ , μια ανατριχιαστική περιγραφή των συγκλονιστικών φυλετικών ανισοτήτων που ανακάλυψε (καθώς και των πλούσιων χαρακτήρων που γνώρισε). Σήμερα, το σχολείο είναι ένα κοινοτικό κέντρο και στεγάζει ένα indigo dye studio που ονομάζεται Daufuskie Blues . Στο πίσω μέρος, Καφές σχολικών χώρων είναι το μέρος για μοντέρνο καφέ και κουτσομπολιό.

Η Robinson είναι από μόνη της ο αφηγητής, και μας διασκεδάζει με ιστορίες εκείνης της χρονιάς στην τάξη. Αγοράζουμε μερικά αυτογραφημένα βιβλία και κατευθυνόμαστε προς το δρόμο προς Daufuskie Island Rum Company . Εκεί συναντάμε έναν δραπέτη, τον Tony Chase, έναν σειριακό επιχειρηματία από το Lexington του Κεντάκι, ο οποίος μετακόμισε εδώ και έβαλε πολλά χρήματα σε ένα λαμπερό αποστακτήριο που έχει γίνει ένα από τα λίγα σύγχρονα εμπορικά τουριστικά αξιοθέατα στο νυσταλέο νησί.

Όπως ο Conroy, συναντάμε μια παρέλαση χαρακτήρων, αλλά τίποτα πιο εμβληματικό από τον Roger Pinckney XI - πρώην αγρότης και καθηγητής, τώρα οδηγός μερικής απασχόλησης και συγγραφέας πλήρους απασχόλησης (ένα μυθιστόρημα λαθρεμπορίου που ονομάζεται Reefer Moon είναι μεταξύ των έργων του) και raconteur. Μας καλωσορίζει στη βεράντα του σπιτιού του, που ντύνεται λίγο σαν τον Teddy Roosevelt, κυλώντας το δικό του τσιγάρο. Είναι ανυπόμονος να τον συνοδεύσουμε για να δούμε τον Wes Campbell, λέει, που πουλά γαρίδες, στρείδια και καβούρια από την αυλή γεμάτη με κοτόπουλο δίπλα στο Pinckney (και που έχει εντυπωσιακή ομοιότητα τόσο στην εμφάνιση όσο και στην συμπεριφορά του κωμικού Dave Chappelle) ).

Ο Pinckney, του οποίου το επώνυμο τον χαρακτηρίζει μέλος μιας από τις ιδρυτικές οικογένειες της Νότιας Καρολίνας, είναι ιθαγενής του Beaufort που κάλεσε τον Daufuskie σπίτι για 20 χρόνια. Ερωτηθείς αν ανησυχεί για το νησί που παρασύρεται από τη φρενίτιδα των ανθρώπων που μετακινούνται στο Lowcountry, λέει, καθόλου. Πολλοί άνθρωποι κατεβαίνουν εδώ με αστέρια στα μάτια τους. Πέρασαν δύο χρόνια. Τότε κάποιος αρχίζει να λείπει η γιόγκα και το γιαούρτι, και υπάρχει πρόβλημα.

Πριν ξεκινήσουμε, σταματάμε για μεσημεριανό γεύμα στο Lucy Bell's, ένα μικρό εστιατόριο στο πλάι του δρόμου με τραπέζια πικ-νικ διάσπαρτα κάτω από ζωντανές βελανιδιές. Παραγγέλνουμε στον πάγκο: σάντουιτς με μαλακό κέλυφος, καβούρια deviles (για τα οποία είναι διάσημο το Daufuskie), λαχανοσαλάτα, χόρτα με λάχανο και γλυκό τσάι. Είναι το καλύτερο γεύμα που έχουμε. Τέλειος τόνος.

Πίσω στη μαρίνα Freeport, τα σκάφη έχουν γεμίσει τις αποβάθρες, το αλκοόλ ρέει, το συγκρότημα ξεφλουδίζει και κάτι που μοιάζει με έναν ανεπίσημο διαγωνισμό μπικίνι βρίσκεται σε εξέλιξη. Αλλά πρόκειται να επανέλθουμε ξανά στο πλέγμα και να αλλάξουμε πλήρως τα δημογραφικά στοιχεία. Περιμένουμε δείπνο στο Palmetto Bluff.

Ο Τζον Σέμπε ρίχνει ένα δίχτυΠίστωση: Peter Frank Edwards τα κομψά συγκρατημένα άγρια ​​σημεία του Palmetto BluffΠίστωση: Peter Frank Edwards

Η υψηλή χαμηλή χώρα

Palmetto Bluff

Λιγότερο από μία ώρα από το Daufuskie, Palmetto Bluff είναι μια σχολαστικά περιποιημένη κοινότητα σπιτιών και ένα θέρετρο που βρίσκεται σε μια έκταση 20.000 στρεμμάτων πρώην ξυλείας. Έχουμε κλείσει την πρώτη θέση του Θέρετρο Μοντάζ , οι εξοχικές κατοικίες στο μπλόφα με θέα στον ποταμό Μάη.

Καθώς ανεβαίνουμε τον Μάιο προς το μπλόφα, παρατηρούμε τα σκάφη του θερέτρου που θα δέσουμε μαζί - ένα ξύλινο σκάφος κρουαζιέρας 105 ετών και ένα γυαλισμένο μηχανοκίνητο σκάφος Hinckley 36 ποδιών - και χαιρόμαστε που αποφασίσαμε νωρίτερα να ξεπλύνουμε η σκόνη του Daufuskie με μια βουτιά τον Μάιο και μια μικρή αναβάθμιση της ντουλάπας.

Αυτό το σημείο είναι μια ζαχαροπλαστική από την υψηλότερη τάξη, συνδυάζοντας τη φυσική ομορφιά της τοποθεσίας - μονοπάτια, θέα, μονοπάτια ποδηλασίας που υφαίνονται μέσα από υπέροχες βελανιδιές και λίμνες - με τις περισσότερες δυνατότητες κάθε θέρετρου υψηλών προδιαγραφών - Jack Jack Nicklaus 18 οπών Σημαντικό γήπεδο γκολφ, ένα καταπράσινο σπα, στάβλοι για ιππικές εκδηλώσεις και ιππασία, ένα κλαμπ σκοποβολής 40 στρεμμάτων, ακόμη και μια αίθουσα μπόουλινγκ.

Ανεβαίνουμε νωρίς το επόμενο πρωί και κάνουμε μια μεγάλη βόλτα με το ποδήλατο γύρω από το θέρετρο - ένα όμορφο, ήσυχο πέρασμα μέσα από βάλτες και θαλάσσιο δάσος. Ταξιδεύουμε σε πτηνά που πετούν και όμορφα σπίτια που αποπνέουν την αναζήτηση των ιδιοκτητών τους για την αυθεντικότητα του Lowcountry.

Πίσω στην αποβάθρα, πετάξαμε μια τελευταία φορά, με ένα χαιρετισμό στον Χίνκλιν πριν κατευθυνθούμε βόρεια πάνω στην υδάτινη οδό προς το σπίτι. Φυσικά, σημαδεύουμε το νησί Parris, το Port Royal και το Beaufort, στη συνέχεια στα ποτάμια Coosaw και Ashepoo, μέσω του Fenwick Cut στον ποταμό South Edisto, στη συνέχεια Watts Cut, του ποταμού Dawho και τέλος του North Edisto, το οποίο σε αυτό το σημείο αισθάνεται σαν να μπαίνω στο δρόμο μου.

Όπως πολλοί ένα απογευματινό ταξίδι επιστροφής, δεν υπάρχει μεγάλη συνομιλία, αλλά ο σύντροφός μου και εγώ μοιραζόμαστε ένα αίσθημα μεγάλης ικανοποίησης με την οδύσσεά μας. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε καλύψει πολλή γεωγραφία και έχουμε γρατσουνίσει μόνο την επιφάνεια του Lowcountry. Αλλά έχουμε δει άφθονη άγρια ​​φύση και φυσική ομορφιά από κοντά, γευματίσαμε από τη γενναιοδωρία του ωκεανού και τις εκβολές, συναντήσαμε μια σειρά από υπέροχους λαούς και τουλάχιστον αγγίξαμε την καρδιά και την ψυχή της. Η βάρκα, η Δεσποινίς Κέιτ, έκανε τη δουλειά της καλά.

Καθώς πλησιάζουμε στην αποβάθρα που βγαίνει από το μπλόφα που κρατάει το σπίτι μου, βλέπω τη γυναίκα μου στην αυλή και με χτυπάει ότι αυτή η οδύσσεια δεν χρειάζεται να τελειώσει τώρα. Αυτός ο κολπίσκος είναι τόσο χαμηλός όσο και οπουδήποτε κι αν ήμασταν. Και είναι το σπίτι.

φέρνοντας τη Miss Kate στο σπίτιΠίστωση: Peter Frank Edwards

Ελα εδώ

Πολλά αεροδρόμια εξυπηρετούν το Lowcountry: Διεθνές Αεροδρόμιο Τσάρλεστον, Διεθνές Αεροδρόμιο Savannah / Hilton Head και Αεροδρόμιο Hilton Head Island.

Μείνε εδώ

Στο Beaufort, το πανδοχείο Anchorage 1770 στεγάζεται σε ένα μεγάλο και ιστορικό αρχοντικό σε μια γραφική προκυμαία και όχι μόνο προσφέρει εξαιρετικό φαγητό και κοκτέιλ στα σπιτικά του εστιατόρια, αλλά επίσης οργανώνει πλούσιες περιπέτειες στις πλωτές οδούς και τα νησιά Lowcountry. Οι τιμές ξεκινούν από 175 $. anchorage1770.com .

Απολαύστε τη μαγεία του νησιού Daufuskie διανυκτέρευση σε ένα ευγενικό σπίτι (ή ακόμα και σε έναν ιστορικό φάρο) στο Haig Point, μια ιδιωτική κοινότητα στο βόρειο άκρο του νησιού, μέσω του πακέτου Stay & Play της κοινότητας. Οι τιμές ξεκινούν από 249 $ ανά άτομο και περιλαμβάνουν καθημερινή δραστηριότητα. haigpoint.com .

Το Palmetto Bluff παρέχει άφθονους τρόπους για να μείνετε και να παίξετε σε στιλ χαμηλού Lowcountry, από τα υπέροχα δωμάτια, τις σουίτες και τις εξοχικές κατοικίες του Montage Palmetto Bluff έως τα εντυπωσιακά ενοικιαζόμενα σπίτια στις γειτονιές της κοινότητας Wilson και Moreland Village. Οι τιμές ξεκινούν από $ 305. palmettobluff.com .