Το απίθανο Bagel Star της Βόρειας Καρολίνας

Στο Σαρλότ, ο Ρον Ρίπνερ είναι κάτι διασημότερο. «Είναι ο τύπος της παπαρούνας!» οι άνθρωποι λένε συνήθως όταν τον βλέπουν. Ο Rippner είναι ο ιδιοκτήτης του Bagels Poppy & apos; s , στο Σαρλότ. Εάν το θεωρείτε ασυνήθιστο ότι α κουλούρι ο ιδιοκτήτης του καταστήματος θα κατατάσσεται τόσο ψηλά όσο, ας πούμε, το quarterback Panther Κάμ Νιούτον στην περίφημη κλίμακα-όραση-ενθουσιασμό, αυτό είναι κατανοητό. Ίσως αυτό γιατί κανένας άλλος κουλούρι στο Σαρλότ δεν δημιούργησε το θόρυβο και μετά από αυτό που έχει η Poppy. Για να δείτε τον Ρίπνερ στη δουλειά, να συμβαδίζει με τον ξέφρενο ρυθμό, να αλληλεπιδρά με πελάτες, να τηλεφωνεί σε παραγγελίες και να εργάζεται με φαγητό, θα νομίζατε ότι ήταν πάντα στην επιχείρηση, αλλά κουλούρια αρχικά δεν ήταν μέρος του σχεδίου ζωής του.

Για 15 χρόνια, ο Ρίπνερ ήταν έμπορος τέχνης σε μια αριστοκρατική γκαλερί τέχνης στη Νέα Υόρκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετακόμισε στον τραπεζικό κλάδο και έκανε μια υγιή ζωή σε υποθήκες. Όμως το 2008, το χαμηλότερο κόστος ζωής και ο καιρός ήταν πιο δελεαστικός για τον Rippner και τη σύζυγό του στη Βόρεια Καρολίνα. Δεδομένου ότι η Σάρλοτ είναι τραπεζική πόλη, «σκέφτηκα ότι θα υπήρχαν τόνοι δουλειών εκεί». Για λίγο, ο Ρίπνερ βρήκε δουλειά στον ενυπόθηκο δανεισμό. Στη συνέχεια, η τραπεζική κρίση έπληξε και η εταιρεία στην οποία εργάστηκε έκλεισε. Ο Ρίπνερ ήταν τότε στα 40 του και είχε κουραστεί να δουλεύει για άλλους ανθρώπους.

Μαζί με τους περισσότερους Νεοϋορκέζους, ο Ρίπνερ αναζητούσε πάντα ένα καλό κουλούρι. Δεν υπάρχει έλλειψη καταστημάτων bagel στο Σαρλότ, αλλά τίποτα δεν πλησίασε να συγκρίνει με αυτό που ήταν γνωστό στη Νέα Υόρκη.

«Ελπίζω να υπήρχε ένα καλό κουλούρι εδώ», λέει ο Ρίπνερ. «Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να καταλάβω πώς να φτιάξω καλά κουλούρια και επίσης σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή επιχείρηση. Οι άνθρωποι είπαν ότι ήταν ένα βόρειο πράγμα, αλλά νόμιζα ότι υπήρχαν αρκετές μεταμοσχεύσεις για να λειτουργήσει. Νόμιζα επίσης ότι οι νότιοι θα τους ήθελαν ». Με την υποστήριξη της συζύγου του, πήρε ένα άλμα πίστης και επένδυσε τις αποταμιεύσεις ζωής του για να ξεκινήσει την Poppy. Βρήκε μια εξαιρετική τοποθεσία και υπέγραψε μια μίσθωση, αλλά δεν είχε μάθει ακόμα πώς να φτιάχνει τα κουλούρια.

Αφού έμαθε όλα όσα μπορούσε να παρακολουθεί βίντεο που κάνουν κουλούρια στο Διαδίκτυο, έκανε ένα ταξίδι βόρεια, στη Νέα Υόρκη και στο Νιου Τζέρσεϋ. Ο Ρίπνερ πήγε σε διάφορα καταστήματα κουλούρι μέχρι να βρει το αγαπημένο του. «Ρώτησα τον ιδιοκτήτη αν μπορούσα να τον πληρώσω για να με διδάξει» και πέρασε μια εβδομάδα μαθαίνοντας κάθε πτυχή της κατασκευής κουλούρι.

Όταν επέστρεψε στο Σαρλότ, ήξερε ότι θα χρησιμοποιούσε ποιοτικά συστατικά και θα έκανε τα κουλούρια τον αυθεντικό τρόπο, με ένα φλοιώδες εξωτερικό και λίγο λαστιχωτό εσωτερικό.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το νερό της Νέας Υόρκης δεν είναι το κλειδί για υπέροχα κουλούρια. Ο Ρίπνερ λέει ότι το νερό της πόλης θα κάνει. Είναι η διαδικασία που καθορίζει το τελικό προϊόν. Η παπαρούνα κάνει φρέσκια ζύμη καθημερινά. Άλλα μέρη χρησιμοποιούν κατεψυγμένα. Το Poppy κάνει τη σημαντική διαδικασία δύο βημάτων του βρασμού και του ψησίματος. Ορισμένοι ανταγωνιστές παραλείπουν το βρασμό.

Η ζύμη παρασκευάζεται με ανάμιξη 100 κιλών αλευριού, με αλάτι, μαγιά και βύνη. Η ζύμη απλώνεται σε ένα μεγάλο τραπέζι και κόβεται σε λωρίδες. Στη συνέχεια, τα μηχανήματα διαχωρίζουν τα ζυγισμένα κομμάτια μεγέθους bagel και στη συνέχεια διαμορφώνουν τα bagels στη διακριτική στρογγυλή τους μορφή.

Στη συνέχεια, τοποθετείται πάνω σε σανίδες που πηγαίνουν στο σκεπαστό ράφι για απόδειξη και στη συνέχεια στο ψυγείο για να σταματήσει η διαδικασία ανόδου. Μετά από τουλάχιστον 24 ώρες ψύξης, κατευθύνονται σε βραστήρα βραστό νερό.

Τέλος, τα κουλούρια τοποθετούνται σε σανίδες που πηγαίνουν σε φούρνο 500 μοιρών. Μετά το ψήσιμο για αρκετά λεπτά, οι σανίδες αναστρέφονται και τα κουλούρια μαγειρεύουν απευθείας σε ράφια με ζεστές πέτρες. Το τελικό προϊόν είναι αναμφισβήτητα ίσο ή καλύτερο από τα δικαιώματα κουλούρι της Νέας Υόρκης, όπως H & H ή Ess-a-Bagel.

Από το άνοιγμα του 2010, η Poppy έχει γίνει επιτυχία με τους ντόπιους. «Ήμασταν τυχεροί που μπορούσαμε πάντα να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας», λέει ο Rippner. «Οι άνθρωποι ήταν ενθουσιασμένοι και η λέξη έφτασε.» Η Poppy έγινε οικογενειακή επιχείρηση, αντλώντας το όνομά της από τα παιδιά & apos του Rippner & apos; ψευδώνυμο για τον παππού τους. Η μαμά του Georgeana, με την οποία ήταν πολύ κοντά, εργάστηκε στο κατάστημα. Δυστυχώς, η Τζορτζάνα πέθανε πέρυσι, η οποία ήταν μια τεράστια απώλεια για τον Ρίπνερ, καθώς και τους πελάτες που είχαν μεγαλώσει να την αγαπήσουν. Ωστόσο, το κοινό τους πάθος για την επιχείρηση αντικατοπτρίζεται στη στενή κοινότητα που έχει δημιουργήσει η Poppy.

Οι τακτικοί αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Υπάρχει ένα είδος συγγενικού πνεύματος μεταξύ εκείνων που λατρεύουν την Poppy & apos; s. Οι γραμμές μπορεί να είναι πολύ μεγάλες, αλλά οι πελάτες είναι περισσότερο από πρόθυμοι να περιμένουν. Για να ανταποκριθεί στη ζήτηση, τα κουλούρια παρασκευάζονται πολλές φορές την ημέρα.

Παρόλο που ο Ρίπνερ έχει πλέον εμπιστευμένους υπαλλήλους που φτιάχνουν κουλούρια για το Poppy, αυτός, συχνά στο κατάστημά του, κάνει ό, τι χρειάζεται να γίνει.

Το Poppy είναι τόσο δημοφιλές, που σκέφτεται μια δεύτερη τοποθεσία «όταν είναι η κατάλληλη στιγμή». Προς το παρόν, «Είναι πολύ ωραίο να είσαι μέλος μιας κοινότητας όπως είμαστε».

Αυτή η ιστορία αρχικά εμφανίστηκε Επιπλέον τραγανό