Η Ballerina Raven Wilkinson πέθανε τη Δευτέρα στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 83 ετών. Ο Wilkinson είναι γνωστός ως η πρώτη αφρικανική αμερικανίδα γυναίκα που χορεύει πλήρους απασχόλησης με το Ballet Russe de Monte Carlo και ως αγαπημένος μέντορας της Misty Copeland.
Ο Raven Wilkinson απονέμει στη Misty Copeland το βραβείο περιοδικών Dance το 2014. Φωτογραφία από την Cherylynn Tsushima για το περιοδικό Dance.
Ο Wilkinson γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1935. Ερωτεύτηκε το μπαλέτο σε ηλικία πέντε ετών ενώ παρακολούθησε μια παράσταση του Ballet Russe de Monte Carlo's Κοπέλια . Σε ένα Συνέντευξη του 2014 με Σημείο , θυμήθηκε την εμπειρία: «Θυμάμαι ότι είμαι τόσο συγκλονισμένος από την ορχήστρα, τις κουρτίνες, τα φώτα, που άρχισα να κλαίω». Για τα ένατη γενέθλιά της, ο θείος της της έδωσε το δώρο μαθήματα μπαλέτου με τη Μαρία Σουμπόντα. Το 1951, το σχολείο Swoboda αγοράστηκε από τον Sergei Denham, διευθυντή του Ballet Russe, και άρχισε να σφαλίζει χορευτές για την παρέα του. Παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζεται ως ταλαντούχος, ο Wilkinson δεν έκανε το κόψιμο. Μετά από πολλές ακροάσεις, ο Wilkinson είπε ότι ένας φίλος την τράβηξε στην άκρη και είπε: «Raven, δεν μπορούν να σε πάρουν λόγω της φυλής σου». Στη συνέχεια, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, ο Wilkinson ήταν απροσδιόριστος μετά την τρίτη ακρόασή της το 1955, σε ηλικία 20 ετών , πήγε μέσα. Λίγο πριν πεθάνει το 2013, ο πρώην χορευτής Ballet Russe Frederic Franklin, ο οποίος είχε δώσει μαθήματα στην τελική ακρόαση του Wilkinson, της είπε ότι είχε ωθήσει την ηγεσία της εταιρείας να την πάρει.
Τα έξι χρόνια του Wilkinson με το Ballet Russe ήταν γεμάτα από ευτυχία και δυσκολία. Στη δεύτερη σεζόν της προήχθη σε σολίστ και χόρεψε διάφορους ηγετικούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένου του σόλο βαλς Οι Sylphids . Όμως το Ballet Russe ήταν κατά κύριο λόγο μια περιοδεία και ο Wilkinson έπρεπε να καταπολεμήσει τον ακραίο ρατσισμό κατά τη διάρκεια ταξιδιών στο Deep South. Το 1957 στην Ατλάντα της Γεωργίας, ένας ιδιοκτήτης ξενοδοχείου αρνήθηκε να την αφήσει να μείνει με την υπόλοιπη εταιρεία, η Denham την έστειλε πίσω στη Νέα Υόρκη και της έδωσε οδηγίες να επανέλθει στην εταιρεία μόλις η περιοδεία τους τους έφερε πιο κοντά στη γραμμή Mason Dixon. Η Wilkinson βίωσε επίσης run-ins με το Ku Klux Klan, κυρίως στην Αλαμπάμα, όπου (όπως περιγράφει στο βιβλίο εικόνων Πρωτοπόρος ) δύο μέλη εισέβαλαν στο θέατρο και διέκοψαν μια παράσταση Ballet Russe. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι συνάδελφοι της Wilkinson την προστάτευαν και την υποστήριξαν: ' Αν έμοιαζε να υπάρχει πρόβλημα μετά από μια παράσταση, τα αγόρια της εταιρείας θα εμφανίζονταν στη σκηνή για να με συνοδεύουν », είπε Σημείο το 2014. Η Ντέναμ συνέχισε να την ρίχνει σε σολίστ ρόλους, ανεξάρτητα από το πού είχε η εταιρεία.
Η Wilkinson με τον μικρότερο αδερφό και τους γονείς της. Ευγενική προσφορά του Wilkinson.
Το Ballet Russe ήταν πολύ διεθνές, και με τη δίκαιη επιδερμίδα της, μερικοί από τους άλλους χορευτές κάλεσαν τον Wilkinson να πει ότι ήταν Ισπανός. Συχνά ελαφρύνει το δέρμα της με μακιγιάζ για παραστάσεις, αλλά αρνήθηκε να κρύψει την ταυτότητά της εάν ρωτήθηκε για αυτό απευθείας. Νωρίτερα φέτος, είπε ο Wilkinson Σημείο ότι απέδωσε αυτή την υπερηφάνεια στην ανατροφή της. Αν και μεγάλωσε στην 150η οδό στο Χάρλεμ (πάνω από αυτό που αποκαλούσε «Mason Dixon Line της Νέας Υόρκης»), αυτή και η μητέρα της αντιμετώπιζαν συχνά ερωτήσεις όταν περνούσαν χρόνο σε άλλα μέρη της πόλης. «Οι άνθρωποι ήταν περίεργοι επειδή είχαν μια συγκεκριμένη ιδέα στο μυαλό τους για το πώς ήταν οι αφροαμερικανοί, ότι δεν μιλούσαν καλά ή δεν ήταν καλά ντυμένοι ή ήταν φτωχοί, και δεν πίστευαν ότι η μητέρα μου και εγώ ήμουν Αφροαμερικάνος », είπε. «Θα ρωτούσαν,« Τι είσαι; » και η μητέρα μου θα έλεγε, «Είμαστε Αμερικανοί».
Το 1961, ο Wilkinson εγκατέλειψε το Ballet Russe. Παρά την κλασική κατάρτιση και την επαγγελματική της εμπειρία, σε ακροάσεις της είχε πει να δοκιμάσει τον αφρικανικό χορό ή τζαζ. Τελικά, η φίλη της Sylvester Campbell, μια μαύρη αμερικανική χορεύτρια που εργάζεται για το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο, την παρότρυνε να συμμετάσχει μαζί του στο Άμστερνταμ. Τα κυριότερα σημεία της καριέρας της στην Ολλανδική Εθνική περιελάμβαναν το ρεπερτόριο Balanchine και το Λίμνη των κύκνων pas de trois. Ο Wilkinson θεώρησε ότι ο πολιτισμός των Κάτω Χωρών είναι πολύ πιο αποδεκτός. «Δεν τους ενδιέφερε αυτό που ήσουν, αλλά ποιος ήσουν», είπε στη συνέντευξή μας νωρίτερα αυτό το έτος. Το 1974, ένας νοικοκυρά Wilkinson επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και κλήθηκε να συμμετάσχει στην Όπερα της Νέας Υόρκης. Σταμάτησε να χορεύει σε ηλικία 50 ετών, αλλά συνέχισε εκεί ως ηθοποιός μέχρι το 2011, όταν η εταιρεία πήγε.
Wilkinson, κέντρο, με συναδέλφους στο Ballet Russe. Φωτογραφία ευγενική προσφορά Wilkinson.
Στα τελευταία της χρόνια, η Wilkinson ανέπτυξε μια ιδιαίτερη φιλία με την Copeland. Ο Wilkinson ανακάλυψε για πρώτη φορά τον τότε εφηβικό χορευτή ενώ παρακολουθούσε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που τονίζει σε μια παραλλαγή από Δόν Κιχώτης . «Κοίταξα μια ματιά και ήξερα ότι ήξερε τι ήταν ο χορός», είπε ο Wilkinson Σημείο . Έπεσα στα γόνατά μου λέγοντας: «Σε παρακαλώ, ας την κάνει». Η Copeland γράφει στο απομνημονεύμα της Η ζωή σε κίνηση ότι αφού άκουσε την ιστορία του Wilkinson σε ένα ντοκιμαντέρ για το Ballet Russe, μίλησε για αυτήν τόσο συχνά που ο δημοσιογράφος της την εντόπισε τελικά, ώστε οι δύο χορευτές να μπορούν να συναντηθούν. «Είναι ταπεινή, ξεκαρδιστική και γεμάτη αστείες, οδυνηρές ιστορίες που δεν επαναλαμβάνει ποτέ», γράφει ο Copeland για τον Wilkinson. «Μιλάμε την ίδια πολύ σπάνια γλώσσα: αυτή ενός μαύρου κλασικού χορευτή μπαλέτου». Όταν η Copeland έκανε το ντεμπούτο της ως Odette / Odile με το American Ballet Theatre το 2015, Wilkinson, μαζί με τον πρώην διευθυντή του Χιούστον Μπαλέτου Λόρεν Άντερσον , μπήκε στη σκηνή, τα χέρια ξεχειλίζουν με λουλούδια. Η επιτυχία της Copeland ξεπέρασε επίσης την ιστορία του Wilkinson στο προσκήνιο: Ο Wilkinson εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του 2016 Μαύρη μπαλαρίνα , και πέρυσι ένα βιβλίο εικόνων βασισμένο στη ζωή της με τίτλο Trailblazer: Η ιστορία της Ballerina Raven Wilkinson δημοσιεύθηκε με έναν προωθητή από την Copeland.
Νωρίτερα φέτος ρώτησα τον Wilkinson αν είχε συμβουλές για νέους χορευτές που μπορεί να αισθάνονται αποθαρρυνμένοι ή που δεν αισθάνονται ότι ταιριάζουν στον κόσμο του μπαλέτου που αλλάζει αργά. «Στο σκοτάδι και τη ματαιότητα της στιγμής πρέπει να σηκωθείς και να συνεχίσεις, βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Μόνο στην προσπάθεια και τη συνέχιση που επιτυγχάνεις »μου είπε. «Δεν μπορείς να περιμένεις ότι όλα αυτά θα συμβούν μόνο σου επειδή είσαι εκεί έξω δείχνοντας τα δάχτυλά σου όμορφα. Πρέπει να ανοίξετε το μυαλό και την καρδιά σας και πρέπει να πιστέψετε στον εαυτό σας και να έχετε πίστη και ελπίδα ».