Ας το πούμε απλώς: Αντικειμενικά, τα πόδια του χορευτή, ιδίως τα πόδια του χορευτή μπαλέτου, μπορεί να είναι πραγματικά, πολύ ακαθάριστα. Μώλωπες νύχια, φουσκάλες, κουλούρια, κουλούρια - δεν είναι τα πιο ελκυστικά πράγματα στον κόσμο.
Αλλά τα «άσχημα» πόδια είναι επίσης το σήμα τιμής ενός χορευτή. Πρώτον, είναι οπτική μαρτυρία για τις ώρες της εξαντλητικής εργασίας που βάζουμε όλοι για να κάνουμε αυτό που συμβαίνει στη σκηνή να φαίνεται αβίαστο. Και δεύτερον, πολλές από αυτές τις «παραμορφώσεις» είναι στην πραγματικότητα προστατευτική πανοπλία. Πώς θα μπορούσε κάποιος χορευτής μπαλέτου να επιβιώσει 12 ώρες την ημέρα σε παπούτσια pointe χωρίς τα αξιόπιστα τηλέφωνα;
Ο χορευτής μπαλέτου της Νέας Υόρκης Troy Schumacher μίλησε χθες στην Claudia La Rocco για τα πόδια του χορευτή στην ιστοσελίδα του The Performance Club. Εδώ είναι ο σύνδεσμος στην ανάρτηση, η οποία περιλαμβάνει μερικές από τις φωτογραφίες του Schumacher από κοντά και προσωπικά.
«Υπάρχει σίγουρα ένας τεράστιος πόνος που πηγαίνει στον χορό μπαλέτου», λέει. «Θέλω πραγματικά να κρύψω τον πόνο των ανθρώπων λίγο λιγότερο ... και να προσπαθήσω να κάνω αυτούς τους χορευτές λίγο πιο ανθρώπινους, παρόλο που το μπαλέτο σε κάνει να μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου με τρόπους που είναι σχεδόν εξαιρετικά ανθρώπινοι».
Λατρεία ποδιών- όσο τα πόδια είναι σε pointe shoes - είναι σχεδόν καθολικό μεταξύ των χορευτών μπαλέτου. Αλλά μου αρέσει η ιδέα του Schumacher να γιορτάζει τι συμβαίνει κάτω από αυτό το αρκετά ροζ σατέν. Γιατί δεν πρέπει να είμαστε περήφανοι για τα αιμορραγικά, φουσκάλες, πορώδη πόδια που μας επιτρέπουν να δημιουργήσουμε μαγικά στη σκηνή;