Στο Doorknobs και γιατί ο Garlan Gudger Jr. τους συλλέγει

Οι εύκολες φέτες χαμόγελου του Garlan Gudger Jr. μέσω της διήμερης γενειάδας του καθώς συζητά τη συλλογή του. «Κάθε ένα από αυτά είναι διαφορετικό, ξεχωριστό», λέει. «Η εύρεση ενός νέου με κάνει να γοητεύω».

Λοιπόν, τι κάνει αυτό το μεγάλο αγόρι στην Κουλμάν της Αλαμπάμα, να ακουμπάει σαν μικρό παιδί; Η συλλογή του με αντίκες κυνηγετικά τουφέκια, vintage παπιγιόν, ίσως αναμνηστικά ποδοσφαίρου Auburn; Οχι. Παλιά πόμολα. Ο Garlan έχει σχεδόν 200 από αυτούς: ορείχαλκο, γυαλί και κεραμικά κάθε σχήματος και μεγέθους. Μερικοί γυρίστηκαν από διάσημα χέρια. ένα προήλθε από τη σοφίτα του Μανχάταν της JFK. Άλλοι προήλθαν από πιο «συνηθισμένες» δομές σε πιο «συνηθισμένα» μέρη. Όμως, όπως λέει ο Garlan, ο καθένας έχει «κάτι να πει» και η συλλογή είναι μια κατάλληλη επέκταση του πάθους του για τη διατήρηση.

Ως ιδιοκτήτης του Αρχιτεκτονικές αντίκες Southern Accents στο Cullman, ο Garlan σώζει μανδύες, φωτιστικά, δοκάρια, σανίδες δαπέδου, παράθυρα, τα αγαπημένα του πόμολα, και πολλά άλλα από το να καταλήξει σε ένα χωματόδρομο στην πόλη ή να κάψει σωρό. Αυτός και η ομάδα του επισκέπτονται παλιά σπίτια και κτίρια που έχουν προγραμματιστεί για κατεδάφιση για να ανακτήσουν ό, τι μπορούν πριν φτάσει η μπάλα που καταστρέφει. Το αποκαλεί «διάσωση» και είναι κάτι περισσότερο από μια επιχείρηση. Είναι μια κλήση; αυτό γεννήθηκα για να κάνω », λέει. Η συχνή χρήση του #digmygig το δείχνει αυτό.

Είναι μια κλήση που είναι στο αίμα του. Ο μπαμπάς του, ο Δρ Garlan Gudger Sr., άνοιξε το Southern Accents το 1969 και εντυπωσίασε στο γιο του την αξία των πραγμάτων που άλλοι είχαν απορρίψει ή ξεχάσει. «Θα επισημάνει πώς το φως του ήλιου και ο καιρός άλλαξαν την εμφάνιση του ξύλου όλα αυτά τα χρόνια», λέει. «Θα έβαζε κάτι στο χέρι μου και θα μου έλεγε να παρατηρήσω το βάρος του. Με δίδαξε, αλλά δεν συνειδητοποίησα ότι έμαθα. '

Ο Garlan έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη γνώση για να επεκτείνει την επιχείρηση πέρα ​​από την ταπεινή προέλευσή της. Η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα της δέσμευσής του να αποκαταστήσει και να επαναχρησιμοποιήσει και περιλαμβάνει ένα ξυλουργικό κατάστημα όπου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία σε παλιά δοκάρια και σανίδες. «Κάποιος άλλος μπορεί να χρησιμοποιήσει ξανά αυτά τα πράγματα», λέει. «Νιώθω σαν να τους επαναφέρω τον σκοπό τους».

Αλλά δεν είναι μόνο το πράγμα που αξίζει να εξοικονομήσετε. Ή το σκάφος που πήγε στη δημιουργία του. Στεμένος σε έναν σωρό πριονιδιού χαϊδεύοντας μια ακτίνα καρυδιάς, ο Γκρλάν έδειξε τρύπες σκουληκιών και εσοχές από ένα τσεκούρι που ασκούσε περισσότερο από έναν αιώνα πριν. «Μερικοί τα βλέπουν ως ατέλειες, αλλά είναι μέρος αυτής της ιστορίας», λέει.

Όταν ακούτε τόσο έντονα όσο ο Garlan, σχεδόν όλα έχουν μια ιστορία να πουν. «Σωζόμασταν σε αυτό το σπίτι στο Little Rock, και ο τύπος επίδειξης μας έσπευσε έξω, οπότε ξέραμε ότι πρέπει να αφήσουμε μερικά καταπληκτικά πράγματα πίσω», λέει. «Κάθισα στη μέση ενός δωματίου και άφησα το σπίτι να μου μιλήσει. Ένιωσα το βάρος της ιστορίας του. αφήνοντας αυτά τα πράγματα ήταν συντριπτική ψυχή ».

Ενώ κάποιος άλλος έγραψε τις ιστορίες πρώτα, ο Garlan θεωρεί τον εαυτό του συν-συγγραφέα. «Συμβάλω στην ιστορία βρίσκοντας και μοιράζομαι», λέει. Αυτή η ιδέα παρακίνησε τον Garlan να συμμετάσχει ως συνιδρυτής της Southern Makers, μια ετήσια εκδήλωση στο Montgomery που προβάλλει και μοιράζεται το έργο των πολιτών, σεφ, ζυθοποιών και βιοτεχνών του κράτους.

Η φιλοσοφία του «διάσωση, αποκατάσταση, κοινή χρήση» δεν περιορίζεται στα πράγματα. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Cullman για επτά χρόνια, και δανείζει εύκολα το αυτί ή το χέρι ή τον ώμο του στους συμπολίτες του. Όταν οι ανεμοστρόβιλοι έσπασαν την πολιτεία το 2011, ο Κουλμάν ήταν μια από τις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο Μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου, το Southern Accents και το πατάρι πάνω από αυτό που ο Garlan μοιράστηκε με τη σύζυγό του και τους δύο γιους του, καταστράφηκαν. Πολλοί σκέφτηκαν να εγκαταλείψουν τα καταστήματα και τα καταστήματά τους κλειστά. Ο Garlan σκέφτηκε να το καλέσει επίσης, αλλά μόνο για μια στιγμή. «Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα δεν κάνε αυτό », λέει. «Και έπρεπε να το κάνω εδώ». Καθαρίστηκε και διορθώθηκε αυτό που είχε σπάσει και βοήθησε τους άλλους γύρω του να κάνουν το ίδιο. Βοήθησε να διορθώσει τα σπασμένα πνεύματα, παίρνοντας δέντρα 100 ετών που η καταιγίδα είχε σπάσει σαν οδοντογλυφίδες και μετέτρεψε τις διατομές τους σε γυαλισμένα επιτραπέζια. Τους προσέφερε με έκπτωση σε όσους επλήγησαν από τους ανεμοστρόβιλους, για άλλη μια φορά μετατρέποντας τα σκουπίδια σε θησαυρό και ενθαρρύνοντας κοινές ιστορίες.

Το Sharing είναι γιατί μέρος της συλλογής του με πόρτα βρίσκεται σε μια μικρή γυάλινη θήκη ακριβώς μπροστά από το κατάστημα. Ενώ δεν κέρδισε τα κουμπιά (ένα χειρόγραφο σημάδι καθιστά σαφές ότι δεν πωλούνται), αυτός μοιράζεται λίγη έμπνευση. «Οι άνθρωποι σταματούν και τους βλέπουν, και δημιουργεί μια αίσθηση περιπέτειας», λέει. «Τους κάνει να θέλουν να σκάψουν για να βρουν κάτι που θα τους αποκαλύψει την ιστορία και στη συνέχεια να γίνουν μέρος της δικής τους».

Τζένιφερ Στιούαρτ Κορνέγκιείναι ανεξάρτητος συγγραφέας στο Montgomery της Αλαμπάμα. Δείτε μερικά από τα έργα της, το βιβλίο των παιδιών της και το ιστολόγιό της, «Chew on This», στη διεύθυνση jenniferkornegay.com.