Εξήντα χρόνια αργότερα, η ελπίδα και η υπόσχεση της Νιγηρίας παραμένει ακριβώς αυτό: μια ελπίδα και μια υπόσχεση ενός Είναι μια beta άνθρωποι, με επικεφαλής μια κυνική πολιτική ηγεσία που βοσκώνει έναν πληθυσμό, πολλοί από τους οποίους, αν τους ζητηθεί, θα περιέγραφαν πιθανώς το Νιγηριανό Όνειρο ως την ικανότητα να εγκαταλείψει τη χώρα για να εκπληρώσει τις δυνατότητές του, ενώ συνεχίζει να συνεισφέρει στο έθνος και μάλιστα να το αγαπά, κατά προτίμηση από έναν ωκεανό μακριά. Δεκατέσσερα χρόνια από το σχέδιό του να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες προόδου του, το 2020 αντ 'αυτού ήταν ένα έτος που χαρακτηρίζεται από τον κοροναϊό, μια πανδημία που έχει φύγει 1 εκατομμύριο άνθρωποι νεκροί σε όλο τον κόσμο. Σε αυτό το μέτωπο, η Νιγηρία, που έχει πληθυσμό περίπου 200 εκατομμυρίων, έχει μέχρι στιγμής καταγραφεί 1000 θάνατοι , αποτρέποντας την καταστροφική απώλεια ζωής και ιατρικές καταστροφές που μαστίζουν πολλά δυτικά έθνη παρά την οδυνηρή προβλέψεις της ηπείρου γενικά. (Θα το αφήσω στη Δύση για να διευθετήσουν τις φαινομενικά βαθιές τους επιθυμίες για τους Αφρικανούς αποτυχίες και θάνατοι , αν και υποψιάζομαι ότι η έλλειψη μιας αφήγησης Λευκού σωτήρα παίζει ρόλο εδώ.)
Η Sinivie Boltic της Ολυμπιακής ομάδας πάλης της Νιγηρίας φέρνει τη σημαία της χώρας της κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου 2012 | Φωτογραφία από τον Ryan Pierse / Getty Images
Παρά το μοναδικό γεγονός του κοροναϊού και τον τεράστιο αντίκτυπό του στον τρόπο με τον οποίο θα καταγραφεί η ιστορία φέτος, η Νιγηρία δεν ήταν ποτέ στο δρόμο της να γίνει η χώρα του οράματός της για το 2020. Εάν το κύριο πρόβλημα ήταν ότι οι στόχοι της χώρας ήταν πολύ υψηλοί - ειδικά στους οικονομικούς της στόχους - θα μπορούσε κάποιος να καθορίσει ότι ένα τέτοιο αδίκημα είναι συγχωρήσιμο και να το αποδώσει σε μια εσφαλμένη πρόβλεψη προόδου πιθανή στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Σε τελική ανάλυση, αν και η Νιγηρία δεν κατάφερε να κατακτήσει τη θέση της ως κορυφαίας 20 οικονομίας στον κόσμο, εξακολουθεί να είναι η Αφρική μεγαλύτερη οικονομία . Αλλά παράλληλα με αυτό το συχνά φημισμένο επίτευγμα - αν μπορούμε να το πούμε αυτό - η Νιγηρία απέτυχε επίσης να αντιμετωπίσει ανισότητες που επιτρέπουν 40% των κατοίκων της να ζουν σε συνθήκες φτώχειας, αρνήθηκε να βελτιώσει τις τρομερές ανθρώπινες και περιβαλλοντικές συνθήκες της πετρελαιοπαραγωγικής περιοχής της, το Δέλτα του Νίγηρα , και έκανε λίγη ορμή στην απομάκρυνση από ένα οικονομία εξαρτάται από το λάδι.
Τότε, υπάρχει το θέμα της Νιγηρίας ανεπάρκειες στην εκδίωξη του Μπόκο Χαράμ και στην ανακούφιση των συνθηκών που επέτρεψαν την εμφάνιση της τρομοκρατικής ομάδας ξεκινώντας από τις πρώτες αρχές, αποσταθεροποιώντας τα βορειοανατολικά της χώρας και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στους γείτονές της που βρίσκονται κοντά, Τσαντ και Νίγηρας . Υπάρχει επίσης η αδιάφορη προστασία της χώρας, από τη νομοθεσία και την πρακτική, των ομάδων ειδικών συμφερόντων της, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των ατόμων με αναπηρίες και των παιδιών, εκτός από την παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενάντια στους ΛΟΑΤΚΙΑ Νιγηριανούς που παραμένουν ποινικοποιήθηκε πολίτες λόγω της απλώς υπάρχουσας.
Δείτε αυτήν την ανάρτηση στο Instagram
Μια ανάρτηση που κοινοποιήθηκε από τον χρήστη Ο κηδεμόνας (@guardiannigeria) στις 24 Σεπτεμβρίου 2020 στις 3:30 π.μ. PDT
Οι μακροχρόνιες προκλήσεις για το πώς να ενωθεί μια χώρα με εθνική ταυτότητα, της οποίας η ποικιλομορφία αντιπροσωπεύει εκατοντάδες εθνοτικές ομάδες - χωρίς απώλεια διάκρισης για τις μειονότητες της εθνικότητάς της - σπάνια αντιμετωπίστηκε επαρκώς. Στην πραγματικότητα, οι εθνοτικές μειονότητες διαγράφονται από εθνικές ιστορίες, και η διάκριση που αντιμετωπίζουν αυτές οι ομάδες αγνοείται αυστηρά, ακόμη και καθώς διαπερνά κάθε πτυχή της ύπαρξής τους - μας - στο κράτος, ακόμη και από εκείνους που πρέπει να γνωρίζουν καλύτερα. Η Νιγηρία δεν έκανε ποτέ μια σοβαρή εθνική προσπάθεια για την επίλυση των θρησκευτικών συγκρούσεων, διάσπαρτων σε ολόκληρη τη χώρα, σποραδικές σε όλη την ιστορία του έθνους, αλλά εμφανίστηκαν με μεγάλη ένταση σε διαφορετικές εποχές. Αντ 'αυτού, η χώρα θα προτιμούσε να μεταμφιέζεται ως μια μελλοντική δυνατότητα θρησκευτικού πλουραλισμού, ακόμα κι αν δεν έχει κάνει πολιτικές εκτιμήσεις για το πώς οι πλειοψηφικές θρησκείες, το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός, συνέβαλαν στην κατάρρευση των αφρικανικών παραδοσιακών θρησκειών και πνευματικότητας. Ή πώς έχουν οι πολίτες και οι θρησκευτικοί ηγέτες και των δύο θρησκειών διακρίθηκε εναντίον εκείνων άλλων θρησκειών ή καθόλου.
Όχι, το Νιγηριανό έθνος-κράτος σπάνια αποτυπώνει το παρελθόν, ακόμη και όταν το γιορτάζει, όπως θα την 60η επέτειο. Αλλά ίσως αν το έθνος - η κυβέρνηση και οι κυβερνημένοι - θα είχαμε το κατάλληλο για να προσαρμόσουμε καλύτερα τα πλήθη των κρίσεων που συναντάμε ως Νιγηριανοί, στο σπίτι και μακριά, ξεκινώντας από την έναρξή μας ως πρώην βρετανική αποικία.
* * *
Εάν ακούσετε το τραγούδι Μια άλλη ιστορία από τον Νιγηριανό μουσικό Afrofusion, Burna Boy, ξεκινά με μια εισαγωγή φωνής από τον επενδυτή τραπεζίτης που γύρισε περιοδικό σκηνοθέτη Jide Olanrewaju Naij: Για να καταλάβετε τη Νιγηρία, πρέπει να εκτιμήσετε από πού προήλθε. Οι λέξεις, που λαμβάνονται από το ντοκιμαντέρ του Naij το 2008, Μια ιστορία της Νιγηρίας , το οποίο εξετάζει την προέλευση του αποικιακού παρελθόντος της χώρας και την επακόλουθη ανεξαρτησία, έως την μεταποικιακή εποχή της έως τη χιλιετία. Αν και είναι αδύνατο να αφηγηθεί πάνω από 150 χρόνια ιστορίας σε μόλις πάνω από δυόμισι ώρες ταινιών, οι προσπάθειες του Naij αξίζει να αναφερθούν σε μια χώρα που πέρασε μια δεκαετία χωρίς ιστορία ως μέρος της δημόσιας εκπαίδευσης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας διδακτέα ύλη , αποκαταστάθηκε μόνο πέρυσι.
Πράγματι, για να κατανοήσουμε τη Νιγηρία, πρέπει να καταλάβουμε ότι όπως πολλά αφρικανικά έθνη-κράτη σήμερα, ξεκίνησε ουσιαστικά ως ένα οικονομικό σχέδιο της βρετανικής αυτοκρατορίας και των εμπορικών εταιρειών της, στην περίπτωσή της, ξεκινώντας επίσημα το 1851 (αν και η επιρροή της στην περιοχή άρχισε αιώνες πριν). Από τα μέσα του 1800 έως τις αρχές του εικοστού αιώνα, η Βρετανία προσάρτησε την κυριαρχία ενός έθνους μετά το άλλο - τα έθνη τα οποία τώρα αναφέρονται αμελητέα και απλώς ως εθνοτικές ομάδες - ένα μεγάλο έδαφος τελικά χωρίστηκε στο Προστατευτικό τμήμα της Νότιας Νιγηρίας και στο προτεκτοράτο της Βόρειας Νιγηρίας, αντίστοιχα. Τότε, το 1914, το άθλιο Ο αποικιακός κυβερνήτης Frederick Lugard επέβλεψε μια συγχώνευση των περιοχών dyad που είχαν υποστεί ξεχωριστή επεξεργασία και διαφορετικά υπό τη βρετανική διοίκηση, τα μόνιμα αποτελέσματα της οποίας εκδηλώνονται στο μουσουλμανικό-χριστιανικό περιφερειακό χάσμα, που επίσης ενημερώθηκαν από εθνικά τμήματα.
Θα έπαιρνε 46 χρόνια από τη συγχώνευση της Νιγηρίας προτού η νέα χώρα επιτύχει επίσημη ανεξαρτησία από τους αποικιστές της την 1η Οκτωβρίου 1960. Ο εθνικισμός της χώρας, ωστόσο, είχε συγκρατηθεί στις αρχές του αιώνα, Herbert Macauley , ένας επιθεωρητής στην αποικιακή υπηρεσία που αργότερα ίδρυσε το πρώτο πολιτικό κόμμα του έθνους - το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Νιγηρίας (NNDP) το 1923. Αν και οι συνεισφορές του Μακάουλι στην ιστορία αποικισμού της Νιγηρίας είναι πολύτιμες, συχνά επισκιάζει τις γυναίκες της Νιγηρίας συνεισφορές (όπως κάνει όλη η ιστορία της Νιγηρίας), συμπεριλαμβανομένου του πολιτικού συμμάχου του Μακάουλι, Αρχηγός Alimotu Pelewura , ο ηγέτης της Ένωσης Γυναικών Αγοράς του Λάγος. Ο Νιγηριανός ιστορικός Uche Uwaezuoke Okonkwo το θέτει επίσης περισσότερο αμερόληπτη ανάλυση θα είχαν κερδίσει τους αποικιακούς ηγέτες από μόνες τους, τη Μαργαρίτα Ekpo, τη Janet Mokelu ή τον Funmilayo Ransom-Kuti, ως μητέρα του εθνικιακού εθνικισμού.
Μητέρα του Νιγηριανού εθνικισμού Funmilayo Ransom-Kuti | Η φωτογραφία είναι ευγενική προσφορά του Face2FaceAfrica + litcaf.com
Τρία χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Νιγηρίας, το κράτος παραιτήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β 'και έγινε δημοκρατία. Η κυβέρνησή της συνθηκολόγησε επίσης από το αιματηρό πραξικόπημα του 1966, με επικεφαλής εξεγερμένους στρατιώτες της Νιγηρίας, με αποτέλεσμα τη δολοφονία του πρώτου πρωθυπουργού, Abubakar Tafawa Balewa , εγκαινιάζοντας τον πρώτο στρατιωτικό αρχηγό κράτους της χώρας, Στρατηγός Τζόνσον Aguiyi-Ironsi. Χαρακτηρίζεται από εθνοτικές, θρησκευτικές και περιφερειακές δυσαρέσεις και εντάσεις, το πραξικόπημα του 1966 ήταν επίσης υπεύθυνο για τη βύθιση της χώρας σε ένα άλλο αιματηρό γεγονός: τον πόλεμο Biafra, τον εμφύλιο πόλεμο της Νιγηρίας, ο οποίος διήρκεσε από το 1967 έως το 1970. Σύμφωνα με τα αρχεία, ο στρατός τα θύματα εκτιμάται σε 100.000 άτομα, ενώ μερικά υπολογίζει προτείνουν ότι μεταξύ μισού εκατομμυρίου έως 2 εκατομμυρίων πολιτών της πολιτείας Biafra (που αποτελείται κυρίως από, αλλά όχι μόνο, άτομα Igbo, μαζί με άλλους μειονότητες Συμπεριλαμβανομένων μεγάλων αριθμών Εφίκ, Ιμπίμπιο και ανθρώπων Ijaw) που είχαν προσπαθήσει να αποχωριστούν από το κράτος της Νιγηρίας, πέθαναν από την πείνα.
Για πολλούς Νιγηριανούς, ειδικά για όσους από εμάς των οποίων οι οικογένειες επηρεάστηκαν άμεσα από τον πόλεμο - που είναι πολλοί από εμάς - είτε από απώλεια, εκτοπισμό είτε με άλλο τρόπο, οι αφηγήσεις του πολέμου Biafra παραμένουν τόσο προσωπικές όσο είναι πολιτικές. Όσο περισσότερες αφηγήσεις είμαστε σε θέση να καταναλώσουμε στη λογοτεχνία και στη μη λογοτεχνική λογοτεχνία, στις ποικίλες προφορικές ιστορίες που μεταδίδονται, τόσο πιο κοντά θα έχουμε να πραγματοποιήσουμε την πλήρη εικόνα του πολέμου, ο οποίος σήμερα, δεν έχουμε ακόμα.
Αναμφισβήτητα, συνολικά με τον καταστροφικό πόλεμο της χώρας, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η Νιγηρία παραμένει στοιχειωμένος από το πραξικόπημα του '66 και τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος καθόρισε τις προϋποθέσεις για τις οποίες μια σειρά στρατιωτικών δικτατοριών θα μπορούσε να κυβερνήσει τη χώρα μέχρι το 1999. Σήμερα, η Νιγηρία είναι τεχνικά υπό δημοκρατική κυβέρνηση. Αλλά μεταξύ του εξωδικαστικές δολοφονίες , το μακρύ ρεκόρ του παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , τα όριά του για ελευθερίες του Τύπου , η αδιάφορη επιρροή των θρησκευτικών προκαταλήψεων στις νομικές και κοινωνικές εφαρμογές του δικαίου και πολιτική πρακτική , Συχνά επιλέγω να χαρακτηρίσω τη χώρα μου αντ 'αυτού, ως μια λειτουργική πλουτοκρατία που συνδέεται με μια πολυθρησκευτική θεοκρατία, που μεταμφιέζεται ως δημοκρατικό έθνος-κράτος, γεμάτο εθνοκεντρισμό. Και ναι, αν και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τους Βρετανούς για πάντα, σίγουρα θα τους έχουμε πάντα να ευχαριστήσουμε καθώς η χώρα συνεχίζει την απρόσεκτη πλοήγηση του μέλλοντος.
* * *
Παρά την ιστορία της Νιγηρίας, οι Νιγηριανοί είναι αισιόδοξοι άνθρωποι - μερικές φορές, παράλογα, καθώς και υπερήφανοι. Εάν μοιραζόμαστε καθόλου τα εθνικά χαρακτηριστικά, είναι αυτά τα δύο, που έχουν καταγωγή στα έθνη στα οποία ήμασταν πριν υπάρξουμε ως έθνος-κράτος. Οι Νιγηριανοί συχνά θα επικρίνουν τη χώρα μας με λίγη αυτοσυγκράτηση - μερικές φορές τυχαία, και χωρίς την πολυπλοκότητα που προσφέρεται σε άλλους - αλλά αναμένουμε επίσης να είμαστε αυτοί που κάνουν τις πιο σκληρές καταδικάσεις και συχνά σκεπτικιστές από τους ξένους των οποίων η άποψη της χώρας περιορίζεται από την έλλειψη εμπειρίας ή προκατάληψης. Επιπλέον, παρά την αδιάκοπη μας ντροπή για τα δεινά της χώρας και το δύσκολο παρελθόν της, δεν είμαστε χωρίς τα φωτεινά σημεία μας.
Σε αυτό το βραβευμένο μυθιστόρημα, η Chimamanda Adichie μας εισάγει στο Ifemelu, έναν Νιγηριανό που έρχεται στην Αμερική για σχολείο. Με τις στοχαστικές παρατηρήσεις της για τα μαλλιά, το σχολείο, τη Βοστώνη και την αγάπη, η Adichie υφαίνει επίσης μια ιστορία για τον εραστή του Ifemelu, Obinze, καθώς οι δύο επανενώνονται περίπου 15 χρόνια αργότερα.
Από την ανεξαρτησία της, η Νιγηρία διακρίθηκε στη λογοτεχνία και τις τέχνες, από εικόνες όπως η Chinua Achebe, η Wole Soyinka και η Flora Nwapa, σε σύγχρονα βαρέων βαρών όπως Chimamanda Adichie και Teju Cole. Παλαιότεροι πρωτοπόροι μουσικής από τη Fela Kuti έως την Evi-Edna Ogholi είναι μέρος του ιδρύματος πάνω στο οποίο ένα πλήθος σημερινών Νιγηριανών καλλιτεχνών έχουν εμφανιστεί στις σημερινές παγκόσμιες αγορές. Η κινηματογραφική βιομηχανία της χώρας, Νόλιγουντ , για όλα ελαττώματα και κριτικές είναι η δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο και είναι fintech η βιομηχανία ανθεί. Παρά τις ελλείψεις υποδομής, η χώρα κέρδισε επίσης αναγνώριση για τη διαχείριση της κρίσης του Έμπολα το 2014, και χειρίζεται τον κορανοϊό καλύτερα από το αναμενόμενο. Μακριά από το σπίτι, η Νιγηριανή διασπορά σε πολλά μέρη του κόσμου έχει συμβάλει στη φήμη ότι είναι άνθρωποι που είναι πολύ μορφωμένος και καινοτόμο. Από την ιατρική μέχρι τη μουσική, στο σπίτι και μακριά, οι Νιγηριανοί πιστεύουν ότι έχουμε τη σάλτσα - και δεν φοβόμαστε να σας το πούμε.
Η άλλη πλευρά του νομίσματος αυτού του λαμπερού λογαριασμού είναι ότι οι Νιγηριανοί θεωρούνται επίσης αλαζονικοί άνθρωποι που προέρχονται από μια διεφθαρμένη χώρα που έχουν εξαγάγει τη διαφθορά τους στο εξωτερικό με τη μορφή απάτες στο Διαδίκτυο . Το στερεότυπο, ανεξάρτητα από τις πραγματικότητες (η Νιγηρία δεν κάνει καν τα κορυφαία 10 Πολλά τόπος αγώνων χωρών με το υψηλότερο ποσοστό εγκλήματος στον κυβερνοχώρο), είναι μια αντίληψη που ακολουθεί ένα έθνος ήδη ιστορικά γνωστό για τις πολιτικές του αστάθειες και πάρα πολλές τρέχουσες ανθρωπιστικές ανησυχίες. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται μόνο ένα πρόβλημα που επιλύεται από τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις, οι υλικές συνέπειες του (παράλληλα με κάποιες από αυτές περιοριστικός οικονομικές πολιτικές), οδήγησε σε πολύ λιγότερα ξένη επένδυση από ό, τι διαφορετικά θα είχε η χώρα και το έθνος διατηρεί ένα χαμηλή κατάταξη στον κατάλογο των ισχυρών διαβατηρίων σε σχέση με άλλα έθνη. Πάνω απ 'όλα, για τους πολίτες της που απογοητεύονται, όταν θεωρούνται στο σύνολό της, η Νιγηρία ως χώρα έχει το στίγμα μεταξύ ισχυρών χωρών που τελικά είναι πολύ λατρευτό για τίποτα έθνος, ένα έθνος που θέλει για πάντα για ένα μέλλον που είναι ικανό αλλά δεν έχει ποτέ επαρκώς προετοιμασμένος για.
Ενώ εκείνοι με σοβινιστικές στάσεις προς τη χώρα ή τους πολίτες της μπορεί να απολαμβάνει ευχαρίστηση από αυτόν τον απαραίτητο έλεγχο πραγματικότητας, οι συνέπειες των αποτυχιών της Νιγηρίας υπερβαίνουν κατά πολύ την κυβέρνηση και τους άμεσους πολίτες της. Σε έναν κόσμο στον οποίο οι Νιγηριανοί είναι έτοιμοι να έχουν 800 εκατομμύρια άτομα έως το 2100 - εκτός από την ταχέως αναπτυσσόμενη παγκόσμια διασπορά του - δεν είναι προς το συμφέρον του παγκόσμιου μοτίβα μετανάστευσης λόγω της αλλαγής του κλίματος, μεταξύ άλλων λόγων, για τη χώρα να αντιμετωπίσει όσες αποτυχίες έχει.
Λάγος, Νιγηρία | Φωτογραφία από Temitayo Aina επί Απεμπλοκή
Θα ήθελα επίσης να στοιχηματίσω, ότι ως η μεγαλύτερη οικονομία της Αφρικής και το πολυπληθέστερο έθνος, οι αποτυχίες της Νιγηρίας συρρικνώνουν την πρόοδο της Αφρικής συνολικά. Δεδομένου ότι η ήπειρος συγκροτείται σήμερα, δεν μπορείτε να έχετε έναν επιτυχημένο Παν-Αφρικανισμό οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά, ενώ το μεγαλύτερο έθνος της κατακλύζεται. Θα ήθελα να διαφωνήσω περαιτέρω, ότι στο πνεύμα του Παναφρικανισμού που περιλαμβάνει τους Μαύρους σε όλο τον κόσμο, τα μειονεκτήματα του Μαύρου έθνους στη γη είναι επιζήμια για την πρόοδο όλων των Μαύρων, παντού. Όχι μόνο επειδή η λειτουργικότητα της χώρας είναι απαραίτητη για άτομα με μακρά ιστορία σε αυτήν, αλλά για να καλωσορίσουμε όσους φαντάζονται την πιθανότητα της πλειοψηφίας των Μαύρων χώρων ως φάροι για την οικοδόμηση ενός διαφορετικού κόσμου.
Στην τελική ανάλυση, σε ηλικία 60 ετών, η Νιγηρία παραμένει μια νέα χώρα με παλιούς πολιτισμούς. Οι κουλτούρες που πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι παραδόσεις μπορούν να ξανασχεδιαστούν, ένας λαός που πρέπει να είναι τόσο κριτικός όσο είμαστε αισιόδοξοι, και με ηγέτες που είναι τόσο στρατηγικοί και σκόπιμοι - και που εργάζονται με τα καλύτερα συμφέροντα των ανθρώπων - όπως Είναι πολιτικοί με απλές ιδέες και κουραστική επιθυμία για εξουσία. Αν δεν το κάνουμε, το πέρασμα του χρόνου για όλα τα οράματά μας δεν έχει σημασία, θα παραμείνουμε μια χώρα του μέλλοντος και η 1η Οκτωβρίου θα περάσει από χρόνο σε χρόνο με ένδοξες αλλά άδειες γιορτές.
Κόβι Μπιιακόλο ( @koviebiakolo ) είναι συγγραφέας, συντάκτης και μελετητής πολυπολιτισμικότητας που ειδικεύεται στον πολιτισμό και την ταυτότητα.