Εξαφανιζόμενος RedneckΠίστωση: Εικόνα του Jack UnruhΠριν από πολλά χρόνια, μπήκα στο γραφείο του συντάκτη μου και είπα, «Γεια. Έχω μια ιστορία για σένα. Θέλω να γράψω για τον εξαφανισμένο redneck.
Με κοίταξε πάνω-κάτω. «Έχουμε ακόμα πολλά.»
Αλλά τώρα, ένα τέταρτο αιώνα αργότερα, ξέρω ότι έχω δίκιο. Το γνήσιο redneck πρόκειται να εξαφανιστεί από τη Γη χωρίς να είναι τόσο αδύναμο «soo-EEE!» Κανείς δεν θα τον χάσει εξαιτίας των ψεύτικων κοκκίνων που έχουν ανέβει στη θέση του, μεταμφιέζονται σε καμουφλάζ και καπέλα John Deere, όταν γνωρίζετε καλά και καλά δεν ήταν πουθενά κοντά σε τρακτέρ.
Το ξέρω αυτό αληθινό εξαιτίας ενός ταξιδιού που έκανα με τη γυναίκα μου πριν από αρκετά χρόνια στο Interstate 40, σε μια υπέροχη μέρα πτώσης. Έξω από το Νάσβιλ, με πέρασαν ένα ολοκαίνουργιο, λαμπερό μαύρο τετρακίνητο φορτηγό με μεγάλη καμπίνα, κινούμενο τόσο γρήγορα που ένιωσα να με τραβάει καθώς περνούσε, σαν να ήμουν φεγγάρι. Στο εσωτερικό, έμοιαζε με το Bass Pro Shop να έχει ανατινάξει και να καλύψει τους άντρες με σχέδιο καμουφλάζ. Όλοι είχαν μεσάζοντα μαλλιά και έμοιαζαν με τζόγκινγκ, και κάπνιζαν μεγάλα πούρα νίκης. Νέα χώρα χύνεται από τα παράθυρα. Νομίζω ότι ήταν η Carrie Underwood.
Αγκιστρωμένο στο πίσω μέρος του φορτηγού 70.000 δολαρίων ήταν ένα ρυμουλκούμενο φορτωμένο με τεράστια κλειδαριές, ένα ψυγείο αρκετά μεγάλο για να κρύψει πολλά αμάξια, δύο τετρακίνητα, αρκετά φώτα klieg για να ανάψει το Middle Tennessee και ένα μικροσκοπικό, spindly doe.
«Κύριε», είπα.
Ο θείος μου Τσάρλι ήταν δολοφόνος ελαφιών. Χρησιμοποίησε ένα τόξο Ben Pearson 45-λιβρών, με κεφαλές βέλους τόσο αιχμηρές που θα μπορούσατε να ξυρίσετε μαζί τους. Μου είπε ιστορίες για καλά σκυλιά. Χαίρομαι που δεν έζησε για να το δει αυτό.
Έκανα μοτοποδήλατο στον αυτοκινητόδρομο. Αλλά σαν να υπήρχε το χέρι του Θεού σε αυτό, πέντε λεπτά αργότερα πέρασα ένα ξεθωριασμένο, αρχαίο βαγόνι σταθμού Subaru που ξυλεία στην αργή λωρίδα, φορτωμένο με παχιά άτομα και σίδερο. Είχαν μπλοκαριστεί σφιχτά σε αυτό το μικρό αυτοκίνητο, τσιγάρα στα χείλη τους, ντυμένοι με αυτό που φαινόταν να είναι τραχιά σακάκια κόπωσης από έναν πόλεμο που θα μπορούσαν να έχουν υπηρετήσει. Ενώ δεν το άκουσα, είμαι σίγουρος ότι άκουγαν τον Τζορτζ Τζόουνς Μαρτίνα Μακ Μπρίντε. Το δεμένο στην οροφή ήταν ένα υπέροχο δολάριο, και παρόλο που δεν είχα χρόνο να μετρήσω τα σημεία του πριν τα αφήσουμε πίσω, ήταν ένα τρόπαιο. Δεν κυνηγώ πια πολύ, γιατί φοβάμαι να χτυπήσω μια υποδιαίρεση, αλλά αν πρόκειται να πάρετε ένα ελάφι, τουλάχιστον πάρτε ένα όπως είχαν κάνει αυτοί οι άντρες. Και ένιωσα κάτι κοντά στη χαρά, γνωρίζοντας ότι οι ψεύτικοι rednecks έπρεπε επίσης να τους περάσουν.
Ακούω ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω που ονομάζεται τώρα hipster, που του αρέσει να φοράει καπέλο Caterpillar με τα κοκαλιάρικα τζιν του. Αναρωτιέμαι τι σκέφτονται αυτό οι πραγματικοί κοκκινομάλλοι, αυτοί που θα μπορούσαν να πολεμήσουν έναν ολόκληρο στρατό με ένα εργαλείο ελαστικών, που ποτέ δεν στη ζωή τους στάθηκαν αβοήθητοι δίπλα σε ένα χαλασμένο αυτοκίνητο. Αυτοί με τους οποίους μεγάλωσα δεν θα έβγαιναν πλέον από το δρόμο τους χωρίς κουρτίνα από το παντελόνι τους. Μπορούν να αλλάξουν μια ασφάλεια χωρίς να κάψουν το σπίτι - στο αυτοκίνητο απλώς το τυλίγουν σε αλουμινόχαρτο από ένα ραβδί Juicy Fruit. Σκάβουν τις γραμμές του νερού στις 2 π.μ., τον Φεβρουάριο, οπότε θα υπάρχει νερό με πρωινό, το οποίο θα τους κάνει ευτυχισμένους μόνο αν υπάρχει, κάπου σε αυτό, μερικά κονσερβοποιημένα μπισκότα και τηγανητά μπολόνια.
Ίσως να μην είμαι πολύ λογαριασμός, αυτές τις μέρες, από τα χρυσά πρότυπα του redneckedness, αλλά προσπαθώ. Όταν το αυτοκίνητό μου σπάσει βγαίνω και τσακίζω ένα τυχαίο καλώδιο, το οποίο ξέρω προφέρεται «WAAR», μέχρι να έρθει ένας καλύτερος άντρας και να τρέχει το σωστό.