Ένα πορτρέτο μουλάρι κάθεται πάνω από το γραφείο του William Faulkner.Το πορτρέτο ενός μουλαριού βρίσκεται πάνω από το γραφείο γραφής του William Faulkner.Σε ένα από τα πιο νόστιμα ονειρικά μου, στέκομαι στις πύλες των Νότιων Συγγραφέων & apos; Στη συνέχεια, αναρωτιέμαι αν το όνομά μου είναι στη λίστα. Ξαφνικά οι πύλες ανοίγουν για να αποκαλύψουν ένα ιερό από βελούδινες κουρτίνες, δερμάτινες καρέκλες και ένα μπαρ επενδεδυμένο με μπουκάλια καφέ ουίσκι. Ο Γουίλιαμ Φάουλνερ είναι εδώ, και έπαιρνε το βραβείο Νόμπελ. Το Truman Capote ρίχνει ονόματα στο μπαρ. Ο Flannery O & apos; Connor λέει ένα αστείο.
Το φάντασμα του Erskine Caldwell παίρνει το χέρι μου. «Πώς μπήκες;» ρωτάει.
«Μπήκα μέσα», λέω, «σε ένα νεκρό μουλάρι». Γελάμε. Η Zora Neale Hurston χτυπά την πλάτη μου.
«Γιος», λέει, «δεν είμαστε όλοι;»
Οι μελετητές έχουν συζητήσει εδώ και καιρό το καθοριστικό στοιχείο της μεγάλης νότιας λογοτεχνίας. Είναι μια αίσθηση του τόπου; Fealty σε χαμένες αιτίες; Ένας αγώνας για υπέρβαση των ορίων της τάξης και της φυλής; Όχι. Σύμφωνα με τους ειδικούς, πρόκειται για μουλάρι. Και όχι μόνο κανένα παλιό μουλάρι - μετράνε μόνο οι νεκροί. Ρωτήστε τους ειδικούς.
«Η έρευνά μου για περίπου τριάντα επιφανείς συγγραφείς του εικοστού αιώνα, με οδήγησε στο συμπέρασμα, χωρίς φόβο να διαψεύσουμε, ότι υπάρχει πράγματι ένα μόνο, απλό, λιτμά-τεστ για την ποιότητα της νότιας λογοτεχνίας ... του οποίου η απάντηση μπορεί θεωρημένο ως διακριτικό, οριοθετικό και τελικό », έγραψε ο καθηγητής Jerry Leath Mills, πρώην του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill, περισσότερο από μια δεκαετία πριν. Μετά από τέσσερις δεκαετίες καταλογογράφησης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό τεστ είναι: «Υπάρχει ένα νεκρό μουλάρι;» Γάιδαρος Equus x (Αυτή) αποτελεί το πραγματικά καταλυτικό στοιχείο ... '
Έχω γράψει δύο νεκρούς μουλάρια σε δύο βιβλία. Έτσι ξέρω ότι είμαι καλόπιστος. Νότιοι συγγραφείς σκότωσαν μουλάρια ακόμη και πριν ο Φάουλνερ πνίγηκε μια τέλεια καλή ομάδα στον ποταμό Γιοκναπάτα Καθώς πεθαίνω το 1930. Το σφαγή γράφτηκε για το Το Νότιο Λογοτεχνικό Περιοδικό και συζητήθηκε σε ακαδημαϊκά συνέδρια. Τα μουλάρια χάθηκαν σε βιβλία, έργα και ιστορίες.
«Ένα νεκρό μουλάρι ήταν τόσο μεγάλο πράγμα που το μυαλό μου δεν μπορούσε να το συγκεντρώσει», έγραψε ο Μπάρι Χάνα στο Γερονίμο Ρεξ . «Έπρεπε να τον σκεφτώ κομμάτια ...»
Έχουν εργαστεί μέχρι θανάτου, κακομεταχειρίζονται, ασφυξία (τυχαία και σκόπιμα), τρέχουν, πυροβολήθηκαν (τυχαία και σκόπιμα), δαγκώθηκαν από σκύλους, μαχαίρωσαν, λιμοκτονούσαν, κατεψυγμένα, μεταφέρθηκαν στην άγονη πεδιάδα για να χάσουν τη δίψα , τρελός από λανθασμένο καστορέλαιο (όσο λιγότερο λένε γι 'αυτό τόσο το καλύτερο), οδήγησε να δολοφονηθεί στην τυφλή καμπύλη μιας σιδηροδρομικής γραμμής, και, στο Capote's Άλλες φωνές, άλλα δωμάτια, κρεμασμένος από έναν πολυέλαιο.
Σκοτώθηκαν από τους Larry McMurtry, Richard Wright, Reynolds Price, Larry Brown, Robert Morgan, Jack Farris, Kaye Gibbons, Clyde Edgerton ... όλους όποιος είναι οποιοσδήποτε. Το πιο εφευρετικό είναι ο Cormac McCarthy, ο οποίος είχε αποκεφαλιστεί από έναν μη ισορροπημένο τραγουδιστή της όπερας.
Στη σύγχρονη λογοτεχνία, οι whippersnappers που δεν θα ξέρουν ένα μουλάρι από μια τρύπα στο έδαφος σκοτώνουν μουλάρια από το τροχόσπιτο. Ο Faulkner, τουλάχιστον, ήξερε μουλάρια. Ένα μουλάρι, έγραψε διάσημα, «θα δουλέψει 10 χρόνια πρόθυμα και υπομονετικά, για το προνόμιο να σας κλωτσάει μια φορά». Ένας πίνακας ζωγραφικής εξακολουθεί να βρίσκεται στο μανδύα της μελέτης του στο Rowan Oak, βλέποντας το φορητό του Underwood, σαν άγγελο.
Μεγάλωσα σε ιστορίες ευγενών μουλαριών. Το μουλάρι σήμαινε επιβίωση για τους παππούδες μου τη δεκαετία του 1930. Μου αρέσει να βλέπω τα εργατικά θηρία να συρρέουν από γκρεμούς και να ψήνονται σε πυρκαγιές. Και πάλι, δεν μπορώ να πετάξω πέτρες. Στην πρώτη μου ιστορία, ο θείος μου Jimbo κέρδισε ένα στοίχημα τρώγοντας ένα σάντουιτς καθμένος σε ένα.
Αλλά αυτό το μουλάρι ήταν νεκρό όταν τον βρήκαμε.