Φωτογραφική πίστωση: istockphoto
Για πολλά χρόνια κατά τη διάρκεια και μετά την κατάργηση της δουλείας, οι κοινότητες Gullah-Geechee θα συνέχιζαν τις γαστρονομικές παραδόσεις της Αφρικής, οι οποίες περιελάμβαναν τη χρήση μπάμιας, χόρτων, μαύρων ματιών μπιζελιών και μεροληψίας σε γεύματα ενός γλάστρου (δηλαδή μεγάλα- παρτίδες, όπως βραστήρες Lowcountry που περιέχουν πρωτεΐνη, άμυλο πλήρωσης και λαχανικά). Αλλά επειδή το ρύζι, όπως το καλαμποκάλευρο, ήταν εύκολα διαθέσιμο, οι σπόροι θα γίνονταν η ραχοκοκαλιά της κουζίνας του Γκούλα με πιάτα όπως γαρίδες-νιτ και γαϊπάνους. Λόγω της εμπειρίας τους στην καλλιέργεια ρυζιού για περισσότερα από 3000 χρόνια, ήταν πολύ δημιουργικοί με την προετοιμασία πιάτων με ρύζι. Χρησιμοποίησαν αφρικανικές παραδόσεις αναμεμιγμένες με αμερικανικά συστατικά και τα αποτελέσματα ήταν το φαγητό του Gullah, λέει η Hilliard, η οποία περιγράφει ορισμένα από αυτά τα έθιμα μαζί με τρεις γενιές των συνταγών της οικογένειάς της Μαμά Ντόνκ βιβλίο μαγειρικής. Ωστόσο, το μαγείρεμα για τους ανθρώπους Gullah-Geechee αφορούσε τόσο την πολιτιστική διατήρηση όσο και την αυτοσυντήρηση. Ένα από τα πράγματα που βλέπετε με την κοινότητα Gullah-Geechee είναι η ικανότητά τους να κάνουν κάτι από το τίποτα, λέει ο Richards-Greaves. Πολλοί από αυτούς ζουν δίπλα στη θάλασσα, οπότε βλέπετε πολλή συμπερίληψη ψαριών.
Φωτογραφική πίστωση: Theresa Jenkins Hilliard
Προσθέτει ότι το κάπνισμα ή το αλάτισμα ψαριών και κρέατος χρησιμοποιήθηκαν ως τρόπος διατήρησης των προμηθειών τροφίμων, οι οποίες επίσης διπλασιάστηκαν ως αρωματικοί παράγοντες για τα πιάτα τους. Τα βασικά του ρυζιού και των κόκκων δεν ήταν μόνο άφθονα, αλλά συνήθως θεωρούνταν ως τρόφιμα που κολλούσαν το ραβδί από τους ανθρώπους του Gullah. Και το γεύμα ενός δοχείου δεν ήταν μόνο ριζωμένο στο αφρικανικό γαστρονομικό παρελθόν τους, αλλά έγινε μια απαραίτητη τακτική για εξοικονόμηση χρόνου και προσπάθειας, ενώ χρησιμοποιούσε οποιαδήποτε διαθέσιμα προϊόντα για να μαγειρέψει σε αρκετές ποσότητες για να τροφοδοτήσει ολόκληρες οικογένειες - οικογένειες που συχνά ξόδευαν ολόκληρο της ημέρας τους εργάζονται οι φυτείες. Η Richards-Greaves προσθέτει ότι η βαριά χρήση των κήπων κουζίνας ήταν επίσης μια πρακτική επιβίωσης που οδήγησε στο σύγχρονο κίνημα από το τραπέζι στο τραπέζι. Με την πάροδο του χρόνου και περισσότερα συστατικά και καρυκεύματα έγιναν διαθέσιμα στις νεότερες γενιές, το φαγητό μετατράπηκε σε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν Soul Food, το οποίο τελικά επηρέασε τη νότια κουζίνα που γνωρίζουμε σήμερα, καταλήγει ο Hilliard. Και όπως και άλλοι Αφροαμερικανοί στο νότιο προπέμπιο / μετά το θάνατο, οι λαοί της Γκούλα θα γίνονταν οι κύριοι μάγειρες τόσο στις κουζίνες των λευκών σκλαβωτών τους όσο και στους εργοδότες μετά τη δουλεία, διαμορφώνοντας έτσι μια ολοκληρωμένη νοτιοδυτική παράκτια καλλιέργεια τροφίμων. Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία - μια πολύ νόστιμη ιστορία.