Η ηθοποιός και η κωμωδία Mo'Nique πήραν πρόσφατα τα παντελόνια όλων σε μια σειρά γύρω από την εποχή του Όσκαρ, όταν είχε τη χολή να εμφανιστεί στο κόκκινο χαλί με υπερηφάνεια τα πόδια της χωρίς ξύρισμα. Κέιλ τρόμου. Κρατήστε τα μαργαριτάρια. Είναι μια καταστροφή. Μόνο, πραγματικά δεν ήταν. Διότι αν ήταν στους γονείς μου, κανείς δεν θα ξύριζε τα πόδια τους. Πάντα. Όχι οι Μαύρες γυναίκες, ειδικά επειδή, όπως μου είπαν όταν ήμουν περίπου 13 ετών: Αυτό είναι κάτι που κάνουν οι Λευκοί. Ενώ οι περισσότερες Μαύρες γυναίκες έχουν αγκαλιάσει εντελώς την έννοια του ξυραφιού, το Nair και άλλες συσκευές αφαίρεσης μαλλιών και σκευάσματα, υπήρχαν πάντα μερικές Μαύρες γυναίκες που δεν το έκαναν. Και ενώ το mainstream είχε σχεδόν την ψήφο του και αποφάσισε να μην έρθουν εκεί τα μαλλιά, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου Οι μαύρες γυναίκες που επιλέγουν να μείνουν τριχωτές έχουν υποδεχτεί με μια στάση. Ναι, μερικοί άνθρωποι ήταν εξωφρενικοί, αλλά οι περισσότεροι δεν με νοιάζονταν, γνωρίζοντας τουλάχιστον έναν φίλο ή ένα μέλος της οικογένειάς τους που πρακτικά πίστευαν ότι το ξύρισμα των ποδιών ήταν η χειροτεχνία του διαβόλου. Περίπτωση: Οι γονείς μου. Όταν ήμουν περίπου 12 ετών, μου φάνηκε ότι είχα τριχωτά πόδια. Αυτοί, όπως με πολλά πράγματα που σχετίζονται με την εφηβεία, φαινόταν να εμφανίζονται μια μέρα, μια νύχτα και ήμουν μπερδεμένος. Δεν μου άρεσαν αυτά τα μαλλιά. Δεν το βρήκα ελκυστικό. Αλλά αγνοώ κατά κάποιο τρόπο τον τρόπο που είστε 12 ετών και εξακολουθείτε να ασχολείστε περισσότερο με κινούμενα σχέδια και περνάτε την έβδομη τάξη άλγεβρα. Αυτό δεν κράτησε. Ένα χρόνο αργότερα, διαπίστωσα ότι θα μεγαλώσω μόνο για να μισώ τα μαλλιά ακόμη περισσότερο. Ντρεπόμουν γι 'αυτό με κάποιους τρόπους - αν και δεν είμαι σίγουρος πότε ακριβώς κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα. Ίσως ήταν πώς δεν υπήρχε τριχωτό γυναικείο πρότυπο στο δημόσιο μάτι, που ξεδιπλώθηκε, σε όλη τη λαμπρή δόξα της. Ίσως αν το Mo'Nique της δεκαετίας του 1990 είχε περάσει σε μια σκηνή του Όσκαρ, μου είπε να είμαι τριχωτός και χαρούμενος, ίσως να σκέφτομαι διαφορετικά. Αλλά ήταν το 1992, τελείωσα στην όγδοη τάξη και δεν μπορούσα πλέον να έχω τριχωτό μασχάλες. Ήξερα τι θα έλεγαν οι γονείς μου για τα πόδια. Είχα ήδη πει σε πολλές περιπτώσεις ότι οι μαύρες γυναίκες δεν ξυρίζουν τα πόδια τους σύμφωνα με τους μεγαλύτερους, νότιους γονείς μου. Όμως, ανεβρέθηκα σε κάποιο άρθρο που μόλις είδα στο τώρα ανενεργό περιοδικό YSB, δηλώνοντας ότι προφανώς ότι ο μυθολογικός μονόλιθος της Μαύρης Αμερικής είχε μια ψήφο και κέρδισε άτριχος, συνόψισα το θάρρος να χρησιμοποιήσω ένα αποτριχωτικό μυρωδιά για να αφαιρέσω τα μαλλιά από κάτω τα χέρια μου. Το πιο παράξενο πράγμα. Παρόλο που ήταν σχεδόν καλοκαίρι, πολύ ζεστό και σχεδόν κανένα άλλο κορίτσι στο Γυμνάσιο μου λικνίστηκε ένα τριχωτό αφρο κάτω από τη μασχάλη, ένιωσα γυμνή. Ένιωσα ότι όλοι κοιτούσαν τώρα την ομαλή μασχάλη μου. Δεν σήκωσα τα χέρια μου σχεδόν όλη την ημέρα, ξαφνικά αυτοσυνείδητα. Θα ξέρουν όλοι ότι έχω υποχωρήσει στο δυτικοποιημένο πρότυπο της άτριχης ομορφιάς; Θα με γελούσαν όλοι; Ή θα έδειχναν και φώναζαν, είναι ώρα; Τα περισσότερα από αυτά ήταν το συνηθισμένο 13χρονο, αυτο-απορροφημένο χτύπημα που μας μαστίζει όλους. Είμαι σχεδόν θετικός, κανένας από τους συνομηλίκους μου δεν παρατήρησε τις μασχάλες μου επειδή ήταν πολύ απασχολημένοι με το άγχος. Το ίδιο θα συνέβαινε λίγα χρόνια αργότερα όταν τολμούσα τελικά να ξυρίσω τα πόδια μου. Οι γονείς μου δεν ήταν ενθουσιασμένοι και τώρα που είμαι μεγαλύτερος νομίζω ότι είχε να κάνει περισσότερο με τις συνέπειες της αποτρίχωσης του σώματος περισσότερο από τη φυλή. Ξυρίζοντας τα πόδια σας ως έφηβος / προ-έφηβος σας προσκρούει στο κορίτσι, θα είστε σύντομα γυναίκα. Παρόλο που είχα το είδος των γονέων που ήταν αρκετά προοδευτικοί για να με διδάξουν για το σεξ όταν ήμουν εννέα, δεν ήθελαν ακόμα να θεωρηθεί ότι το μωρό τους θεωρείται κάτι άλλο εκτός από ένα μωρό. Στο μυαλό τους, τι χρειάζομαι να ξυρίσω τα πόδια μου; Κάποιος άντρας; Κάποιος άνδρας καλύτερα να μην αγγίζει το παιδί του! Εκπληκτικά, το θέμα της μαλλιαρότητας και της φυλής δεν εμφανίζεται καν. Οι γονείς μου δέχτηκαν ότι ξυρίστηκα. Αποδέχτηκα ότι νόμιζαν ότι ήταν ένα Λευκό. Παρ 'όλα αυτά, το Blackness μου δεν αμφισβητήθηκε. Ίσως υπήρχε λίγο ελαφρύ μάτι, αλλά με είχαν ήδη απαγορεύσει να χρονολογήσω μέχρι τα 18 μου. Το λιγότερο που θα μπορούσαν να με επιτρέψουν να με κάνει να αισθάνομαι κάπως σίγουρος να φοράω σορτς. Εξάλλου, υπήρξε ψηφοφορία. Διαβάστε περισσότερα: - Το Mo'Nique μιλάει τα τριχωτά πόδια και τον ανοιχτό γάμο
- Η Mo'Nique κερδίζει το Όσκαρ!
Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
