Πριν από λίγες μέρες, ένας φίλος με πλησίασε και ρώτησε: Πιστεύετε ότι οι αφροαμερικάνικες μητέρες μεγαλώνουν τις κόρες τους και αγαπούν τους γιους τους; Λυπούμαστε που δεν είχα ακούσει ποτέ αυτό το κλισέ. Η άμεση απάντησή μου ήταν: Όχι, δεν το πιστεύω. Στην οποία ο φίλος μου είπε, Σηκώστε την κόρη σας, αγαπήστε τον γιο σας έχει συνδεθεί με τα χρόνια με αφρικανικές-αμερικανικές γυναίκες που φαινομενικά ευνοούν τους γιους τους έναντι των κορών τους. Υποδηλώνει ότι οι αφροαμερικάνικες μητέρες είναι πιο σκληρές για τις κόρες τους από ό, τι για τους γιους τους και ότι οι αφροαμερικάνικες μητέρες χαλάσουν και ευνοούν τους γιους τους απλώς και μόνο επειδή είναι άνδρες. Αυτό το clich έχει ταξιδέψει σε πολλές γενιές και έχει γίνει ένας μύθος που πιστεύεται ότι ισχύει στην κοινότητά μας, ακόμη και μέχρι σήμερα. Είναι φαινομενικά η συνήθης πρακτική μεταξύ των γυναικών αφροαμερικάνων που έχουν τουλάχιστον δύο παιδιά του αντίθετου φύλου. Η εκμάθηση αυτού του μύθου με οδήγησε να εξετάσω τη δική μου μεταχείριση των παιδιών μου. Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, ήμουν τόσο ικανοποιημένος. Δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι πιο πολύτιμο από το να γεννήσω. Ξεκίνησα να είμαι η καλύτερη μητέρα που θα μπορούσα να είμαι. Σκέφτηκα όλα τα κορίτσια που θα κάναμε μαζί ως μητέρα και κόρη. Πήγα ακόμη και να ονειρευτώ σχέδια για το γάμο της και οραματίστηκα το είδος του συζύγου που θα επέλεγε. Ήξερα ότι έπρεπε να κάνω δουλειά αν ήθελα να τη βοηθήσω να γίνει μια ισχυρή γυναίκα που θα ήταν ικανή να φροντίζει τον εαυτό της και θα μπορούσε να βοηθήσει τον σύντροφό της εάν χρειαζόταν. Είκοσι τρεις μήνες αργότερα, είχα έναν γιο. Ευχαρίστησα τον Θεό που με ευλόγησε με την ευχαρίστηση που έχω ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Με τον γιο μου, τον κοίταξα και αποφάσισα ότι πρόκειται να τον προετοιμάσω για να αντέξει όλες τις πιθανότητες που θα αντιμετώπιζε στη ζωή. Θα είσαι συνεισφέρων στην κοινωνία και όχι εις βάρος, είπα νωρίς στη ζωή του. Ήταν ο στόχος μου να τον βοηθήσω να γίνει ηγέτης, επικεφαλής του σπιτιού του και τελικά, ο άνθρωπος που θα χτίσει τη δική του οικογένεια. Ήθελα να διασφαλίσω ότι θα ήταν προετοιμασμένος και θα κατανοούσε την ευθύνη του ως άντρας σε αυτήν την κοινωνία. Πάντα ήθελα να γίνω μητέρα, πολύ πριν από τη γέννηση των παιδιών μου, σκιαγράφησα έναν χάρτη σχετικά με τις δεξιότητες γονέων και πήρα σημειώσεις από φίλους και άλλες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των γονιών μου και όπου δεν μπορούσα να βρω αυτά που ήθελα, εγώ δημιούργησα το δικό μου. Από την ημέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά μου, ήμουν προετοιμασμένος να γίνω η μητέρα τους. Αν και είχα ακούσει κλισέ όπως το αγόρι της μαμάς και το κορίτσι του μπαμπά, δεν επέτρεψα ποτέ σε κανένα να υπαγορεύσει πώς θα μεγάλωσα τα παιδιά μου. Ποτέ δεν ευνόησα κανένα παιδί με βάση το φύλο. Πιστεύω ότι οι σημερινές μητέρες πρέπει να επανεκτιμήσουν πώς η κοινωνία μας ανάγκασε να ενεργήσουμε και να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας με βάση το φύλο. Πιστεύω ότι πρέπει να επανεκτιμήσουμε τις γονικές μας ικανότητες και να αρχίσουμε να αποκλείουμε τη χρήση εκφράσεων όπως να μεγαλώσουμε τις κόρες μας και να αγαπάμε τους γιους μας. Πρέπει να αποφύγουμε να πούμε, το κορίτσι του μπαμπά ή το αγόρι της μαμάς και σίγουρα πρέπει να αποφύγουμε να λέμε στα παιδιά μας τη λέξη Β - Κακό. Στα 31 χρόνια της ανατροφής μου, έχω ποτέ κάποτε κάλεσε τα παιδιά μου άσχημα. Η χρήση τέτοιων εκφράσεων δείχνει αυτόματα ευνοιοκρατία και δημιουργεί διαφωνίες μεταξύ των παιδιών, συμβάλλοντας στη μείωση της αυτοεκτίμησης και προκαλεί αντιπαλότητες. Η αγάπη που έχουμε για τα παιδιά μας πρέπει να ενώνεται παρά να διαιρείται και οι τεχνικές γονέων μας πρέπει να βασίζονται στην προσωπικότητα κάθε παιδιού και όχι στο φύλο τους. Ως μητέρα μιας 31χρονης κόρης και ενός 29χρονου γιου, μπορώ να πω ειλικρινά ότι δεν είμαι ένοχος για την ανατροφή της κόρης μου και την αγάπη του γιου μου. Είμαι, ωστόσο, ένοχος που μεγάλωσα την κόρη και τον γιο μου και τους αγαπώ το ίδιο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι δείχνω ευνοιοκρατία βάσει συμπεριφοράς και συμπεριφοράς, αλλά όχι λόγω φύλου. Ο αγαπητός δείχνει μεροληψία απέναντι σε κάτι ή σε κάποιον, ο οποίος δεν χρειάζεται να προέρχεται από συγκεκριμένους λόγους διαφορετικούς από το πώς αυτό ή σε προκαλούν να νιώσεις: Λατρεύω τα αυτοκίνητα αλλά προτιμώ ένα μαύρο αυτοκίνητο. Λατρεύω τα λουλούδια, αλλά μου αρέσει ένα ροζ τριαντάφυλλο. Λατρεύω τους συναδέλφους μου, αλλά προτιμώ να είμαι γύρω από αυτούς που δεν είναι αμφιλεγόμενοι, αστρονομικοί ή ταραχοποιοί. Αγαπώ τους ανθρώπους, αλλά τους ευνοώ με θετικό πνεύμα. Λατρεύω το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, αλλά μου αρέσει ο McComb, το Μισισιπή. Είναι εντάξει να έχουμε αγαπημένα στη ζωή, αλλά δεν πρέπει να αφήνουμε το φύλο να προδικάζει τον γονέα μας με οποιονδήποτε τρόπο. Κάθε άτομο έχει το δικό του μοναδικό σύνολο DNA που καθορίζει χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Είμαστε άτομα ανεξάρτητα από το ποιοι είναι οι γονείς μας. Επομένως, το να περιμένουμε τα παιδιά μας να είναι τα ίδια με οποιοδήποτε άλλο μέλος της οικογένειάς μας είναι λάθος και ουσιαστικά πάντα είναι μια ρύθμιση για αποτυχία. Αυτό που λειτουργεί για ένα παιδί μπορεί να μην λειτουργεί για το άλλο και όταν γίνεται σεβαστή η προσωπικότητα κάθε μέλους της οικογένειας, η οικογενειακή δομή μπορεί να σέβεται κάθε άτομο, εργαζόμενοι προς λύσεις για τη διατήρηση μιας υγιούς οικογένειας. Για παράδειγμα, εάν η κόρη σας κάνει το Α και το Β στο σχολείο και ο γιος σας δεν, όταν μιλάτε στο γιο σας για τη βελτίωση των βαθμών του, μην αναφέρετε τους καλούς βαθμούς της κόρης σας. Ίσως ο γιος σας χρειάζεται διαφορετικό κίνητρο από ό, τι η κόρη σας και το κλειδί είναι να μάθετε τι θα τον παρακινήσει. Συνεργαστείτε με κάθε παιδί με βάση τις δικές του ατομικές ανάγκες. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η σύγκριση της συμπεριφοράς του ενός παιδιού με το άλλο, σίγουρα θα θέσει το παιδί σε αμυντικό τρόπο. Αυτό δημιουργεί διαφωνίες μεταξύ των αδελφών. Όλα τα παιδιά χρειάζονται φροντίδα, κατανόηση, συμβουλευτική, προσοχή, αγάπη, επικοινωνία, πειθαρχία και την ευκαιρία να ακουστούν, και η μητέρα πρέπει να προσαρμόσει το γονικό της στυλ με την προσωπικότητα κάθε παιδιού. Ανεξάρτητα από το φύλο, είναι ευθύνη της μητέρας να καθορίζει κανόνες, να καθοδηγεί και να εφαρμόζει πειθαρχικές ενέργειες όταν κάθε παιδί ξεπερνά τα όριά του. Μόλις εντοπίσετε ότι, το παιδί σας έχει απομακρυνθεί από τις ηθικές αξίες και τους κανόνες της οικογένειάς σας, πρέπει να αναλάβετε δράση, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει ότι δείχνετε σκληρή αγάπη που όλοι φοβόμαστε. Ναι, μπορεί να είναι δύσκολο να εξασκήσετε την αγάπη αφής, αλλά αν δεν το κάνετε, τα παιδιά σας θα πληρώσουν το τίμημα. Μπορεί, όπως είπε η μαμά, να σας πληγώνει περισσότερο από ότι τους πονάει, αλλά πρέπει να τους δώσετε κάθε πλεονέκτημα, ακόμα και όταν είναι δύσκολο. Ως γονείς, πρέπει να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι από τη γέννηση, πρέπει να τους εισαγάγουμε στην αγάπη του Θεού για εμάς και να τους ενσταλάξουμε τους Έξι Πυλώνες του Χαρακτήρα - (Αξιοπιστία, Σεβασμός, Ευθύνη, Δικαιοσύνη, Φροντίδα και Ιθαγένεια). Πρέπει να τους επαινέσουμε στα επιτεύγματά τους και να τους πειθαρχήσουμε όταν βγαίνουν εκτός γραμμής, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτό μυαλό στις πολλές ερωτήσεις τους, αποφεύγοντας να κρίνουν τις ερωτήσεις τους ή τα θέματα που επιλέγουν να συζητήσουν, διαβεβαιώνοντάς τα ότι θα τα υποστηρίζουμε πάντα . Είναι εξίσου σημαντικό να τους διδάξουμε την αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας και τη σημασία της απόκτησης της ατομικότητάς τους. Ως μαμά, πρέπει να είμαι διαθέσιμος για τις αγχωτικές κλήσεις τους, τα προβλήματά τους και τις στιγμές που η ζωή τους παρουσιάζει δυσκολίες, επιτρέποντάς τους και ενθαρρύνοντάς τους να πάρουν αποφάσεις μόνες τους, ώστε να μάθουν από τα λάθη τους. Είναι καθήκον μου να τους βοηθήσω να βρουν αυτοπεποίθηση και να μάθουν πώς να κάνουν ελιγμούς στον οικονομικό κόσμο και να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες. Εάν μπορώ να ακολουθήσω όλες αυτές τις μητρικές ευθύνες, δεν θα έχω χρόνο να χαλάσω ένα παιδί. Σήμερα, είναι επιτακτική ανάγκη οι μητέρες να συμμετέχουν περισσότερο στη ζωή των παιδιών μας για να τους βοηθήσουν να προετοιμαστούν για το μέλλον τους. Ο κόσμος αλλάζει και μεγαλώνει γρηγορότερα από ποτέ και οι μητέρες γίνονται όλο και νεότερες. Η ηλικία δεν αποτελεί δικαιολογία όταν επιλέγετε να γίνετε μητέρα, ο γονέας του παιδιού πρέπει να είναι εκεί και το ίδιο και η μητέρα. Έχετε μόνο 17 χρόνια για να διαμορφώσετε τον χαρακτήρα των παιδιών σας διαμορφώνοντας έτσι το μέλλον τους. Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
