Σχετικά με το νόημα της «φυλετικής ταραχής»

Το 2019, όπως κάθε ημερομηνία στο ημερολόγιο, σηματοδοτεί επέτειο αμερικανικής βίας. Σε αυτήν την περίπτωση, το 2019 είναι η εκατονταετηρίδα της συστάδας οργανωμένης βίας και τρόμου εναντίον των Μαύρων που θα γινόταν γνωστή το Κόκκινο Καλοκαίρι - ονομάστηκε έτσι από τον μυθιστοριογράφο, τον ποιητή, τον ακτιβιστή και τον ηγέτη του NAACP James Weldon Johnson. Καθώς η συμμετοχή των ΗΠΑ στον Μεγάλο Πόλεμο έφτασε στο τέλος της, οι μαύροι βετεράνοι πολεμούσαν ακόμη ενάντια στις δυνάμεις της κόλασης στην Αμερική, σύμφωνα με τον W.E.B. Ξύλο - ο αγώνας για να θεωρηθεί κατάλληλος για να ζήσει, που επέστρεψε από τον πόλεμο, καθώς ήταν κατάλληλοι για να πεθάνουν να μπαίνουν σε αυτόν. Η συμμετοχή στο NAACP αυξήθηκε και οι Μαύροι εργάτες ενίσχυσαν τα συνδικάτα και δημιούργησαν νέα. Η βόρεια έξοδος των Μαύρων Αμερικανών, που συνεχίστηκε από την αρχή του πολέμου, εντατικοποιήθηκε. Μετακόμισαν και αναζητούσαν μια ευκαιρία, όπου μπορούσαν να την βρουν ή να την κάνουν να συμβεί. Από τη στιγμή που οι μετανάστες μπήκαν στο Βορρά και τη Δύση, κατηγορήθηκαν για τα προβλήματα των πόλεων στις οποίες κατέφυγαν, γράφει η Isabel Wilkerson στο βραβείο Pulitzer Η ζεστασιά των άλλων ήλιων . Ούτε η κυβέρνηση ούτε οι λευκοί, που λειτουργούσαν σε μεγάλο βαθμό ως ένα, δεν ήταν ικανοποιημένοι με την ιδέα της Μαύρης ιθαγένειας. Οι λευκοί έκαναν δράση. Χύθηκε αίμα. Οι άνθρωποι πέθαναν. Η ιστορία έχει ονομάσει αυτές τις εκδηλώσεις ταραχές σε αγώνα. Η αγωνιστική ταραχή είναι λανθασμένη. Όταν οι λευκοί βαδίστηκαν στο Hard Scrabble το 1824, στο Cincinnati το 1829, στο Snow Town το 1831, στο Cincinnati το 1836, στο Cincinnati το 1841, στο Philly το 1842, στο Ντιτρόιτ το 1863, στη Νέα Ορλεάνη το 1866, στο Μέμφις το 1866, στο Φοίνιξ το 1898, στο Γουίλμινγκτον το 1898, στην Ατλάντα το 1906, στο Τσάρλεστον το 1919, στο Μέμφις το 1919, στο Macon το 1919, στο Bisbee το 1919, στο Scranton το 1919, στο Philly το 1919, στο Longview το 1919, στη Βαλτιμόρη το 1919, στην Ουάσινγκτον, το 1919, στο Norfolk το 1919, στη Νέα Ορλεάνη το 1919, στο Darby το 1919, στο Σικάγο το 1919, στο Bloomington το 1919, στις Συρακούσες το 1919, στο Hattiesburg το 1919 , στη Νέα Υόρκη το 1919, στο Knoxville το 1919, στο Omaha το 1919, στο Elaine το 1919, στο Ocoee το 1920, στο Tulsa το 1921, στο Perry το 1922, στο Ντιτρόιτ το 1943 και στο Charlottesville το 2017, ήταν όχι περισσότερο μια αγωνιστική ταραχή από ό, τι όταν ο 21χρονος Dylann Roof άνοιξε φωτιά στην ομάδα των 12 που συγκεντρώθηκαν σε προσευχή στο Τσάρλεστον στις 17 Ιουνίου 2015. Η αγωνιστική ταραχή είναι αποσπά την προσοχή. Έχουμε κάνει τον όρο τόσο ουσιαστικό, ενώ η ιστορία της ιστορίας κλαίει παντού, σαν ένα σόφτμπολ που ρίχνεται στα μάτια ενός τυφώνα. Η χρήση του αγώνα τροποποίησης παραλείπει σκόπιμα το ζήτημα ποιος και ποιος - ποιος επιτίθεται σε ποιον, ποιος λυγίζει ποιος, ποιος σφαγίζει ποιος, ποιος βομβαρδίζει, ποιος δεν θα ξεκουραστεί μέχρι να αναπνεύσει δεν μπορεί να διατηρηθεί από ποιον σε αυτήν τη χώρα. Η ταραχή δεν είναι καλύτερη, κάνοντας τις προκαταρκτικές δολοφονίες να μοιάζουν περισσότερο με εγκλήματα πάθους, μια κατηγορία καταχρήσεων που η Αμερική τείνει να συγχωρήσει. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να ονομάσουμε αυτά τα γεγονότα εκτός από αυτά που είναι, εκτός από την αναστολή της τραγωδίας και την ενίσχυση της δυσπιστίας. Για, ως ποιητής Steve Light επισημαίνει , υπήρχε ήδη ένας όρος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τις προαναφερθείσες επιθέσεις και σφαγές: pogrom. Από τα Γίντις και τα Ρώσικα, ένα πογκρόμ είναι μια οργανωμένη, επίσημα ανεκτή, επίθεση σε οποιαδήποτε κοινότητα ή ομάδα, σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, και αρχικά εφαρμόστηκε στις οργανωμένες σφαγές εβραϊκών λαών της Ρωσίας τον 19ο αιώνα. Τα συχνά πογκρόμ της Αμερικής δεν ήταν, όπως ακριβώς και τα πολλά ατομικά λιντσάκια της, δεν υποκινούνταν από την ανάγκη υπεράσπισης της μυθικής καθαρότητας των λευκών γυναικών. Έχουν περάσει πάνω από έναν αιώνα από τον δημοσιογράφο Ida B. Wells διέλυσε την λανθασμένη ιδέα ότι οι λευκοί δολοφόνησαν τους μαύρους ανθρώπους όλη την ώρα αποκλειστικά για να διατηρήσουν τις γυναίκες τους από κάποια αντιληπτή δυσάρεστη πρόθεση Μαύρων ανδρών, διακινδυνεύοντας το άκρο και τη ζωή να το πράξουν. Η αγνότητα των λευκών γυναικών ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένα άλλοθι για την καυτή λευκή δυσαρέσκεια, ιδιαίτερα φλεγμονή από τους απλούς προοπτική της Μαύρης οικονομικής προόδου. Η διακήρυξη χειραφέτησης ήταν μια προσβολή, και η νότια ανασυγκρότηση ήταν μια υποτίμηση χειρότερη, στο μυαλό τους, από τους αιώνες της δουλείας που προηγήθηκαν. Αφού το πάρτυ του Λίνκολν κυλούσε και έδειξε την κοιλιά του στο συμβιβασμό του 1877, ο λευκός Νότος ορκίστηκε να πληρώσει τον Μαύρο Νότο. Ο λευκός Νότος - και ο Βορράς και η Δύση και η Ανατολή - το ορκίζεται ακόμα. Ο μυελός της παράδοσης , που δημοσιεύθηκε το 1901, εκθέτει την πραγματική φυλετική βία που ξέσπασε στις 10 Νοεμβρίου 1898, στο Wilmington, Βόρεια Καρολίνα. Όχι μια ταραχή αλλά ένα πραξικόπημα, λέει ο συγγραφέας Charles W. Chesnutt στο έντονο μυθιστόρημά του στο Νότιο, το οποίο ο Du Bois χαρακτήρισε μία από τις καλύτερες κοινωνιολογικές μελέτες της ταραχής του Wilmington που έχω δει. Για τους μήνες που οδήγησαν στις ενδιάμεσες εκλογές του έθνους το 1898, διάφορες ομάδες που συνδέθηκαν ανεπίσημα με το Δημοκρατικό Κόμμα - συμπεριλαμβανομένης της Λευκής Κυβερνητικής Ένωσης του Γουίλμινγκτον, του οποίου το σύνταγμα εξέφρασε τον στόχο του να αποκαταστήσει στη Βόρεια Καρολίνα την ΥΠΕΡΑΣΚΕΥΗ του ΛΕΥΚΟΥ ΑΓΩΝΑ - είχε αυξήσει τον εκφοβισμό με θανατηφόρος σκοπός. Μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, όχλοι χιλιάδων οπλισμένων λευκών περιπολούν τακτικά τα μαύρα μπλοκ του Wilmington, πυροβολώντας σε εκκλησίες, σπίτια και σχολεία. Στην καινοτομία του Chesnutt, οι μέρες που προηγήθηκαν αυτού που θα αποκαλούσαν ταραχές αγώνων είδαν τους κατοίκους των Μαύρων να λαδώνουν τους παλιούς μουσκέτες του στρατού, ή απλά να απομακρυνθούν, εξαφανίστηκαν από την πόλη ανάμεσα σε δύο ήλιους. Εκείνοι που παρέμειναν, στην αλήθεια όπως στη φαντασία, αντιμετώπισαν ένα πλήθος ενόπλων λευκών 2.000 ισχυρών. Ο ακριβής αριθμός των Black Dead παραμένει άγνωστος προς το παρόν (και για πάντα). Δεν υπήρχαν λευκοί θύματα. Το 2006, μια διορισμένη από το κράτος επιτροπή που ονομάζεται 1898 Wilmington Race Riot Commission αποφάσισε ότι η βία δεν ήταν ταραχή, αλλά μέρος μιας τεκμηριωμένης συνωμοσίας που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας συνεχιζόμενης πολιτειακής εκστρατείας σε όλη τη χώρα που βασίζεται στη λευκή υπεροχή. Το 2007, η Εκτελεστική Επιτροπή του Κρατικού Δημοκρατικού Κόμματος της Βόρειας Καρολίνας ψήφισε ψήφισμα αποκηρύσσοντας την αιματηρή σφαγή. Και όμως το ονομάζουμε, και τόσα πολλά από αυτά, μια ταραχή. Εάν η ιστορία ακούγεται οικεία, είναι επειδή τόσες πολλές από τις λεγόμενες ταραχές ξεκινούν και τελειώνουν με αυτόν τον τρόπο, με τους Μαύρους να κάνουν κάτι που θα έπρεπε να είναι τόσο συνηθισμένο - να εργάζονται, να περπατούν, να γράφουν, να προσεύχονται - και να αντιμετωπίζονται με λευκό τρόμο για το πρόβλημα τους. Στο Σικάγο ο έφηβος Eugene Williams κολυμπά. Από αυτήν την ιστορία, και το παρόν, ανθίζει τη δεύτερη συλλογή ποίησης της Eve L. Ewing, 1919 , θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο από τα Haymarket Books. Οι φυλετικές ταραχές δεν ήταν διαφυλετικοί αγώνες, αλλά μάλλον συντονισμένες πράξεις ενάντια στην πιθανότητα επιβίωσης του Μαύρου. Το 2019 έχει περάσει πολύ καιρό για να ονομάσουμε τη βία με το όνομά του, μήπως συνεχίσουμε να στοιχειωνόμαστε από ένα παρελθόν που δεν έχει περάσει ακόμη.