Χρειάστηκαν δεκαετίες δουλειάς και εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά τώρα, μετά από περισσότερο από μισό αιώνα στον κατάλογο που απειλείται, οι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι της άγριας ζωής έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία υποβάθμισης του καθεστώτος του δρυοκολάπτη σε «απειλητικό».
Αυτή την εβδομάδα, WABE δημοσίευσε μια συναρπαστική ματιά στη σχέση μεταξύ του σπάνιου πουλιού και της κυβέρνησης των ΗΠΑ και τον ουσιαστικό ρόλο που έπαιξαν οι στρατιωτικές βάσεις στην επιστροφή τους.
Πριν από την εμπορική υλοτομία, υπήρχαν εκατομμύρια δρυοκολάπτες κόκκορας στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1970, με τον αριθμό τους να πέφτει στις χιλιάδες, τα πουλιά δηλώθηκανυπο ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ. Αλλά δεν ήταν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ότι ο στρατός συμμετείχε στη διάσωση τους.
«Πήραμε μια επικίνδυνη γνώμη από την Υπηρεσία Ψαριών και Άγριας Ζωής, η οποία βασικά είπε ότι όλη η στρατιωτική μας εκπαίδευση έπρεπε να σταματήσει επειδή απειλούσε τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του κόκκινου δρυοκολάπτη», Μάικ Λιντς, ο οποίος ήταν στην ηγεσία ομάδα στο Fort Bragg εκείνη την εποχή, υπενθύμισε WABE .
Η κρίση δρυοκολάπτη επηρέασε και άλλες μεγάλες βάσεις, όπως το κοντινό Camp Lejeune, καθώς και το Fort Benning στη Γεωργία και τη βάση Eglin Air Force στη Φλόριντα. Είπε ο Λιντς WABE ότι ορισμένες μονάδες αναγκάστηκαν ακόμη και για λίγο να προπονηθούν εκτός κράτους
Τώρα, για να καταλάβουμε πώς το μικρό πουλί απειλούσε τη δύναμη του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε με το βιότοπό του.
Οι δρυοκολάπτες με κόκκινους κόκκους είναι αυτό που είναι γνωστό ως είδος εξειδικευμένου οικοτόπου, που σημαίνει ότι απαιτούν πολύ μοναδικούς πόρους για να επιβιώσουν. Σε αυτήν την περίπτωση, ο δρυοκολάπτης και τα πεύκα μακρυά φύλλα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.
Σύμφωνα με Όλα για τα πουλιά , οι κόκκινοι κοκκοφόροι δρυοκολάπτες σκάβουν κοιλότητες σε πεύκα που μαλακώνουν από σάπιο ξύλου. Ζουν σε συστάδες οικογένειας που συνεργάζονται για να σκάψουν κοιλότητες και να μεγαλώσουν συλλογικά τους νέους ενός ζευγαριού αναπαραγωγής. Όταν τα εμπορικά καταλύματα αποδεκατίστηκαν τα τεράστια δάση των μακρινών πεύκων της Νοτιοανατολικής Αφρικής, ο πληθυσμός των ερυθρόμυλων δρυοκολάπτων έπεσε.
Τώρα, πίσω στο στρατό. Οπως και WABE εξηγεί, επειδή είναι απρόσβλητοι από την ανάπτυξη, οι στρατιωτικές βάσεις της Αμερικής έχουν καταστεί καταφύγια για είδη που απειλούνται και απειλούνται. Στην πραγματικότητα, οι στρατιωτικές βάσεις έχουν υψηλότερη πυκνότητα απειλούμενων και απειλούμενων φυτών και ζώων από τα εθνικά πάρκα. Οι Camp Lejeune, Fort Bragg, Fort Benning και Eglin Air Force Base φιλοξενούν τέσσερις από τις έξι πιο ισχυρές τσέπες των δρυοκολαπτών της Αμερικής.
Ο στρατός δεν είχε άλλη επιλογή από το να δώσει στο πουλί απειλούμενο με ομοσπονδιακό τρόπο το βιότοπο που απαιτείται για να επεκτείνει τον αριθμό του. Έτσι, γεννήθηκε μια ασυνήθιστη συνεργασία με ομάδες διατήρησης, τοπικές κυβερνήσεις και ιδιώτες γαιοκτήμονες.
Σήμερα, WABE αναφέρει ότι υπάρχουν περίπου 7.800 οικογενειακές συστάδες ερυθρών δρυοκολάπτων - από λιγότερους από 1.500.
Με τον πληθυσμό του πουλιού σταθερό, νομικά, η κατάστασή του πρέπει να αλλάξει σε απειλή.
Είναι μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία, αλλά είπε ο Λιντς WABE φοβάται ότι η αφαίρεση της απειλούμενης κατάστασης του δρυοκολάπτη θα μας κάνει να χαλαρώσουμε.
«Εμείς ως κοινωνία έχουμε φτάσει εκεί που είμαστε σήμερα με το είδος, μέσω σκληρής δουλειάς και συνεργασιών», είπε. «Και η εστίαση είναι πολύ, πολύ σημαντική, γιατί αν δεν ξαναζήσουμε την ιστορία, σε 10 χρόνια, δεν θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να την πνίξουμε, ή ένα είδος που βρίσκεται στο χείλος του δεν διαχειρίζεται σωστά. Και αυτό που επηρεάζει όλους μας. '