Πατέρας και κόρες χέριαΠίστωση: Purple Turtle Photography — Getty ImagesΓια δεκαετίες, οι κανόνες των φύλων περνούν σεισμικές αλλαγές, αλλά ορισμένες παραδοσιακές τροπικές περιοχές είναι προφανώς δύσκολο να αναιρεθούν.
Στην τελευταία μελέτη για το πώς αλληλεπιδρούν οι γονείς με τις κόρες και τους γιους τους, ερευνητές με επικεφαλής την Jennifer Mascaro και τους συναδέλφους της στο Πανεπιστήμιο Emory επικεντρώθηκαν στους πατέρες. Ηχογράφησαν τυχαία αποσπάσματα συνομιλιών που είχαν μια ομάδα 52 πατέρων με ηλικίας ενός έως τριών ετών για περίοδο 48 ωρών. Οι ερευνητές κωδικοποίησαν τους τύπους των λέξεων και τη συμπεριφορά που είχαν οι πατέρες με τα μικρά παιδιά τους και έκαναν επίσης εγκεφαλικές σαρώσεις των μπαμπάδων καθώς κοίταζαν φωτογραφίες των παιδιών τους με χαρούμενες, λυπημένες και ουδέτερες εκφράσεις του προσώπου.
Σε ένα έκθεση που δημοσιεύτηκε στις Συμπεριφορική Νευροεπιστήμη , Η Mascaro και η ομάδα της διαπίστωσαν ότι οι πατέρες τείνουν να χρησιμοποιούν πιο αναλυτική γλώσσα όταν μιλούν με τις κόρες τους παρά όταν μιλάνε με γιους, λέει ο Mascaro. Ήταν πιο πιθανό να χρησιμοποιήσουν συγκριτικές λέξεις, όπως «πολύ» και «καλύτερα», που δείχνουν πιο περίπλοκους τύπους συζητήσεων με τα κορίτσια. Με τα αγόρια, οι πατέρες ήταν πιο πιθανό να χρησιμοποιούν λέξεις που σχετίζονται με τον ανταγωνισμό, όπως «win» και «top». Οι πατέρες μίλησαν επίσης για τη θλίψη περισσότερο με τα κορίτσια παρά με τα αγόρια, και ήταν πιο πιθανό να ασχοληθούν με τραχύ φυσικό παιχνίδι με τους γιους τους παρά με την κόρη τους
Το γεγονός ότι οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι διαφορές βάσει φύλου δεν προκαλούν έκπληξη, από την προηγούμενη δουλειά, οι περισσότερες σε μητέρες, βρήκαν παρόμοιες διαφορές πώς αλληλεπίδρασαν οι μητέρες με τις κόρες και τους γιους τους. Οι μητέρες στη μελέτη έτειναν να χρησιμοποιούν πιο συναισθηματική γλώσσα όταν μιλούσαν με τις κόρες τους σε σύγκριση με τους γιους τους και όταν είπαν στα κορίτσια τους αυτοβιογραφικές ιστορίες, ήταν πιο πλούσιες και γεμάτες συναισθηματικό περιεχόμενο από τις εκδόσεις που είπαν στους γιους τους.
Αυτό που προσθέτουν τα τελευταία ευρήματα είναι ότι οι πατέρες & apos; Ο εγκέφαλος μπορεί επίσης να επεξεργάζεται αλληλεπιδράσεις με τις κόρες τους διαφορετικά από εκείνες με τους γιους τους. Ο Mascaro διαπίστωσε ότι όταν οι μπαμπάδες κοίταξαν τις εικόνες των παιδιών τους, οι εγκέφαλοι των πατέρων με τις κόρες τους αντέδρασαν πιο δυνατά στις κόρες τους. χαρούμενες εκφράσεις; οι εγκέφαλοι των πατέρων με τους γιους αντέδρασαν περισσότερο στους γιους τους ουδέτερες εκφράσεις.
Δεν είναι σαφές γιατί. Ορισμένες υποθέσεις υποστηρίζουν ότι οι πατέρες μπορούν να επιλέξουν διαφορετικούς τρόπους για να εκπαιδεύσουν τις κόρες και τους γιους τους για τα συναισθήματα. Παρόλο που μπορούν να χρησιμοποιούν γλώσσα και να κατευθύνουν συζητήσεις σχετικά με τα συναισθήματα με τα κορίτσια τους, μπορούν να επιλέξουν τη φυσική τραχύτητα ως τρόπο επικοινωνίας με τα αγόρια τους. Ο Mascaro επισημαίνει ότι το τραχύ παιχνίδι μιμείται επιθετικές ενέργειες και απαιτεί ακριβή ανάγνωση κοινωνικών ενδείξεων για να προσδιοριστεί πότε το τραχύ και ανατρεπόμενο γαργάλημα ή η μάχη έχει πάει πολύ μακριά ή εάν κάποιος αισθάνεται πληγωμένος. Αυτό απαιτεί την αξιολόγηση της συναισθηματικής κατάστασης άλλων ανθρώπων και τον καθορισμό πότε τα συναισθήματα περνούν το κατώφλι από τη διασκέδαση και το παιχνίδι στον φόβο και τον θυμό.
Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει επίσης να εξετάσει ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που πρέπει να βγει από τη μελέτη: αν οι πατέρες & apos; διαφορετικές συμπεριφορές απέναντι στις κόρες και τους γιους είναι το αποτέλεσμα μιας βιολογικής διαφοράς στις αντιδράσεις τους σχετικά με διαφορετικά φύλα, ή εάν είναι προϊόν εσωτερικών κοινωνικών και πολιτιστικών κανόνων σχετικά με το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται και να συμπεριφέρονται τα κορίτσια και τα αγόρια.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, λέει ο Mascaro, τα αποτελέσματα υποδηλώνουν επίσης ότι οι πατέρες μπορούν ίσως να ενημερωθούν περισσότερο για το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τις κόρες και τους γιους τους. Με αυτήν τη γνώση, ίσως θα δώσουν μεγαλύτερη προσοχή σε τρόπους με τους οποίους οι αλληλεπιδράσεις τους μπορεί να είναι πιο ισότιμες. «Όλοι οι γονείς προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό για να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για τον κόσμο», λέει. «Η απλή επίγνωση των προκαταλήψεων που έχουμε λόγω της συμμετοχής μας στον πολιτισμό μας μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε λίγο καλύτερα στην προετοιμασία των παιδιών μας με λιγότερο προκατειλημμένους τρόπους».
Αυτή η ιστορία αρχικά εμφανίστηκε χρόνος