Ήταν η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου όταν τότε - η 16χρονη Lia Cirio έκανε ακρόαση για το Μπαλέτο της Βοστώνης - και προσλήφθηκε επί τόπου. Κάθε χρόνο από τότε, το Cirio γιορτάζει τις 14 Φεβρουαρίουουόχι μόνο ως ημέρα για αρκουδάκια και σοκολάτες, αλλά και ως ημέρα που έγινε επαγγελματίας χορευτής μπαλέτου.
Τώρα, η Cirio είναι διευθύντρια της εταιρείας, και ξέρει από πρώτο χέρι ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια σταθερή προμήθεια παπουτσιών pointe (αν και μπορεί να περάσει 30 ζευγάρια την εβδομάδα!) Για να επιβιώσει από τον κόσμο του μπαλέτου. Από τα λαμπερά στιγμιότυπα έως τις απογοητευτικές απογοητεύσεις, η Cirio μοιράζεται το πώς είναι πραγματικά να είσαι κύριος χορευτής σε μια παγκόσμιας κλάσης εταιρεία μπαλέτου.
Σκαμπανεβάσματα
Η άνοδος της Cirio στην εταιρεία ήταν σταθερή: Πέτυχε την κύρια θέση εντός έξι ετών από την ένταξή της στο Boston Ballet. Αλλά ακόμη και μια σχετικά ομαλή διαδρομή μέσα από τις τάξεις μπορεί να αισθάνεται σαν rollercoaster.
John Lam και Cirio στο «Στραβένσκι Βιολί Κοντσέρτο» του George Balanchine (φωτογραφία από τον Igor Burlak Photography, ευγενική προσφορά του Μπαλέτου της Βοστώνης)
Η Cirio θυμάται μερικές από τις πιο περήφανες στιγμές της με το Boston Ballet: χορεύοντας τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο της, πηγαίνοντας στη σκηνή αφού έμαθε ένα μέρος σε μια μέρα και ερμήνευσε το πρώτο της μπαλέτο πλήρους μήκους. «Νιώθω περήφανος κάθε φορά που θριαμβεύω για ένα ιδιαίτερα δύσκολο κομμάτι», λέει ο Cirio. «Είμαι πιο ευτυχισμένος όταν έχω την ευκαιρία να μεγαλώσω και να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου ως καλλιτέχνης».
Ωστόσο, παρά την επιτυχία της, η Cirio πάντα αγωνιζόταν με αυτοπεποίθηση και αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να εργαστεί με συνέπεια. Ο ανταγωνισμός είναι εγγενής στον κόσμο του μπαλέτου, και η πίεση μπορεί να επηρεάσει. «Δεν είμαι ανταγωνιστικός άνθρωπος», εξηγεί ο Cirio. «Μερικές φορές, βρήκα ότι είναι εξουθενωτικό να ανταγωνίζομαι μέρα με τη μέρα».
Κατά τη δεύτερη σεζόν της ως διευθυντής, η Boston Ballet έπαιξε Cranko's ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ , και για την απογοήτευση του Cirio, δεν έπαιξε ως Juliet - έναν από τους ρόλους των ονείρων της. «Ήμουν καταστροφικός και ο χορός μου υπέφερε εξαιρετικά,» λέει. Αλλά σύντομα έμαθε ότι η ικανότητα να χειρίζεται καλά την απόρριψη είναι απαραίτητη δεξιότητα - ακόμη και στις κορυφαίες τάξεις μιας εταιρείας.
«Καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, έχω ασχοληθεί με το γεγονός ότι δεν θα παίξω σε συγκεκριμένους ρόλους λόγω του τρόπου που βλέπω», λέει. «Θα μπορούσε να είναι ότι έχω πιο σκούρο δέρμα ή το γεγονός ότι έχω πλατιά ώμους - δεν ταιριάζει με την« τέλεια »περιγραφή της μπαλαρίνας.» Είναι χαρούμενη που οι καιροί αλλάζουν για χορευτές μπαλέτου όλων των σχημάτων και χρωμάτων, ωστόσο, και ελπίζει να ρίξει ακόμη περισσότερο φως σε αυτό το ζήτημα. «Αντί να είμαι θυμωμένος, έτσι θα είχα αντιδράσει στο παρελθόν, έμαθα να χρησιμοποιώ την ενέργεια για να βελτιώσω τον χορό μου», λέει.
Μια μέρα στη ζωή
Υπάρχουν δύο είδη ημερών για έναν κύριο χορευτή στο Boston Ballet: ημέρες πρόβας και ημέρες παράστασης.
Σε μια τυπική ημέρα πρόβας, οι χορευτές έχουν μαθήματα από τις 9:45 π.μ. έως τις 11:45 π.μ., ακολουθούμενη από έως και έξι ώρες πρόβας ανάλογα με το τι γίνεται πρόβα. «Αν έχω διαλείμματα στη μέρα μου, θα ήθελα να περάσω εκείνη τη στιγμή με τον Πιλάτες και να κάνω cross-training στο ελλειπτικό ή το ποδήλατο. Δεν αντιμετωπίζω καλά το να μην είμαι απασχολημένος », λέει ο Cirio. «Όσο πιο απασχολημένος είμαι, τόσο πιο ευτυχισμένος είμαι. Καλωσορίζω λοιπόν τις έξι ώρες της πρόβας! '
Οι ημέρες απόδοσης ξεκινούν περίπου το μεσημέρι, με όχι περισσότερες από δύο ή τρεις ώρες πρόβες πριν από την ώρα της παράστασης. Οι εκπομπές ξεκινούν συνήθως στις 7:30 μ.μ. και κάθε χορευτής προετοιμάζεται διαφορετικά. «Μου αρέσει να φτάνω στο θέατρο περίπου δύο ώρες πριν από την κουρτίνα», λέει ο Cirio. «Κάνω συνήθως το μακιγιάζ και τα μαλλιά μου και μετά ξεκινώ μια προθέρμανση. Αλλά όλα εξαρτώνται από το τι χορεύω και από πού βρίσκομαι στη σύνθεση της παράστασης. '
Ο Cirio σημειώνει ότι το ρεπερτόριο της Βοστώνης Ballet είναι αυτό που την κράτησε εκεί για σχεδόν 15 χρόνια. Από κλασικό σε νεοκλασικό έως σύγχρονο, οι χορευτές εκτίθενται σε πολλά διαφορετικά στυλ. Επιπλέον, ο Cirio μεγάλωσε με πολλούς από τους χορευτές στο Boston Ballet. «Έχουμε δει ο ένας τον άλλον μέσα από τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα αυτής της καριέρας, και παρόλο που μερικές φορές είμαστε δυσλειτουργικοί, γεια, είμαστε οικογένεια!» λέει, γελώντας.
Ο Cirio στο στούντιο με τη φίλη και συνάδελφο διευθυντή της Ballet της Βοστώνης Kathleen Breen Combes (μέσω @msliac στο Instagram)
Πέρα από το μπαλέτο
Μετά την πρώτη της χρονιά ως σολίστ, η Cirio αποφάσισε να χρειαστεί λίγο χρόνο μακριά από το μπαλέτο. «Αναρωτιόμουν αν ήθελα ή όχι να παραμείνω στο επάγγελμα», λέει. Μπήκε στο Trey McIntyre Project για την εναρκτήρια σεζόν του, η οποία της έδωσε πολλές προοπτικές. Τελικά, ο Σίριο συνειδητοποίησε ότι έχασε το μπαλέτο. Επέστρεψε στη Βοστώνη, χόρεψε περισσότερο από ποτέ, του δόθηκε προκλητικός ρόλος, και μέχρι το τέλος της σεζόν - ναι, το μαντέψατε - προήχθη σε διευθυντή.
Αυτές τις μέρες, ο Cirio κάνει μια συνειδητή προσπάθεια να διατηρήσει μια καλή ισορροπία μεταξύ του μπαλέτου και, καλά, όλων των άλλων. «Είναι σημαντικό να έχεις μια ζωή έξω από το μπαλέτο - να έχεις χόμπι και πράγματα που να βγάζουν το μυαλό σου από το καθημερινό άλεσμα», λέει. «Οι φίλοι και η οικογένεια δίνουν προοπτική και μια εξωτερική ζωή βοηθά τους χορευτές να γίνουν ακόμα καλύτεροι στη σκηνή».
Όσον αφορά τα μελλοντικά σχέδια, η Cirio παρακολουθεί επί του παρόντος μαθήματα οργανωτικής επικοινωνίας και διαχείρισης για να μάθει περισσότερα σχετικά με την πτυχή κοινωνικών μέσων των εταιρειών μπαλέτου. «Έχω αποκτήσει κάποια εμπειρία σε αυτόν τον τομέα χάρη στην Cirio Collective, μια εταιρεία παραλαβής που τρέχω με τον αδερφό μου, Jeffrey Cirio», λέει. (Ο Τζέφρι είναι διευθυντής στο American Ballet Theatre στη Νέα Υόρκη.) «Θα ήθελα πολύ να δω το Συλλεκτικό να συνεχίζει να μεγαλώνει».