Ακριβώς όπως τα κανονικά παιδιά του κολεγίου, οι μαθητές χορού στην ελίτ σχολή Juilliard χτύπησαν τα κουμπιά αναβολής στα ξυπνητήρια τους και διαμαρτύρονταν για το φαγητό της καφετέριας. Τυχαίνει επίσης να δουλεύουν με μερικά από τα βαρέων βαρών του χορευτικού κόσμου - αναφέρονται στον William Forsythe ως 'Billy' - και εκτελούν διάσημο ρεπερτόριο.
Ο Juilliard, που γιορτάζει τα 100α γενέθλιά του φέτος, στοχεύει να εκπαιδεύσει τους χορευτές «fusion» εξίσου ικανοί στο μπαλέτο και το μοντέρνο. Παρά τη σοβαρή πρόσοψη, το σχολείο δεν είναι άσκοπα αυστηρό. «Ήταν πολύ λιγότερο επιβλητικό από ό, τι νόμιζα ότι θα ήταν», λέει ο φοιτητής Riley Watts. 'Έχει αυτήν την τεράστια φήμη' The Big J ', αλλά είναι πολύ, πολύ υποστηρικτικό.'
Αν και για τους μαθητές, η είσοδος είναι δύσκολη (περίπου 20 χορευτές γίνονται δεκτοί κάθε χρόνο από τους 300 έως τους 400 που κάνουν ακρόαση), οι πόρτες του τμήματος χορού είναι ανοιχτές στο κοινό. Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και άλλοι επισκέπτες παρακολουθούν συχνά μαθήματα - και οι καθηγητές θα σταματήσουν ακόμη και μεταξύ συνδυασμών για να τους καλωσορίσουν. «Είμαστε πραγματικά συνηθισμένοι», λέει ο ανώτερος Corey Scott-Gilbert. «Μερικές φορές το αποκαλούμε ζωολογικό κήπο Juilliard, γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονται να μας παρακολουθούν.»
DS σας δίνει μια εσωτερική ματιά στη ζωή τεσσάρων χορευτών που εργάζονται προς το BFA τους κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2004-2005.
Freshman: Lucie Ford Baker
Γεννημένος στις: Λούισβιλ, ΚΥ
Πριν από τον Juilliard: Στην ηλικία των 7, όταν η οικογένειά της μετακόμισε στο Σιάτλ, η Λούσι άρχισε να εκπαιδεύεται στο Pacific Northwest Ballet. Στις 13, συνέχισε να μελετά το μπαλέτο και τον Γκράχαμ στο προπαρασκευαστικό τμήμα χορού του Cornish College of the Arts, ενώ φοιτούσε στη Σχολή Μπους για ακαδημαϊκούς.
Αποφάσεις κολλεγίου: Αποφασίζοντας ως πρεσβύτερος γυμνασίου ότι δεν ήταν έτοιμη για εταιρική ζωή, η Λούσι υπέβαλε αίτηση σε μια σειρά μικρών κολλεγίων φιλελεύθερων τεχνών, καθώς και σε τρία σχολεία με προγράμματα τύπου ωδείου: η Juilliard, όπου είχε παρακολουθήσει ένα καλοκαιρινό εντατικό και κρατικό πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Purchase και του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. «[Η απόφασή μου] εξαρτάται από το αν μπήκα στον Juilliard ή όχι. Αν επρόκειτο να ακολουθήσω μια καριέρα χορού, εκεί ήθελα πραγματικά να το κάνω. '
Κορυφαίες κατηγορίες: Οι πρωτοεμφανιζόμενοι παρακολουθούν ένα μάθημα θεωρίας μουσικής που ονομάζεται Λογοτεχνία & Υλικά Μουσικής (L & M) και Humanities 1, το οποίο είναι παρόμοιο με το μάθημα Αγγλικών. Τα μαθήματα χορού περιλαμβάνουν στοιχεία παράστασης, τεχνική Alexander και σύνθεση 1.
Έτος αναθεώρησης: Κάθε σχολική χρονιά ξεκινά με προετοιμασίες για τη συναυλία New Dances, στην οποία επαγγελματίες χορογράφοι δημιουργούν ή αναπαράγουν μια εργασία για κάθε τάξη. Η Lucie και οι συμμαθητές της συνεργάστηκαν με την Janis Brenner, η οποία αναδημιούργησε τη δουλειά της καρδιές . «Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το μάθημά μας συνεργάστηκε, γνωριζόμασταν ακόμη», λέει η Lucie. «Η [Janis] μας είπε ότι ήταν διστακτική στο σκηνικό καρδιές για εμάς, επειδή υπάρχει πολλή περίπλοκη συνεργατική εργασία και δεν ήξερε αν θα μπορούσαμε να το χειριστούμε. Αλλά μέχρι το τέλος, δεν ήταν πρόβλημα. Ήταν προσεκτικός σε αυτό που χρειαζόμασταν και ενδιαφερόταν να μας εμπλέξει. ' Μέλος της σχολής και η πρώην χορεύτρια του Limón, Risa Steinberg, υπηρέτησε ως σκηνοθέτης πρόβας.
Οι πρωτοεμφανιζόμενοι πρέπει να παρακολουθήσουν το μάθημα του Steinberg's Elements of Performing. «Το μάθημά της ήταν πολύ σημαντικό για εμάς ως πρωτοεμφανιζόμενοι, γιατί μάθαμε πολλά πράγματα που δεν έχετε απαραίτητα σε ένα στούντιο, όπως το σπάσιμο του τέταρτου τείχους», λέει η Lucie. Οι πρωτοεμφανιζόμενοι χρησιμοποιούν επίσης την τεχνική Alexander - μια τεχνική ευθυγράμμισης που στοχεύει στην απελευθέρωση της περιττής έντασης στο σώμα για την πρόληψη τραυματισμού - η οποία ήταν μια νέα εμπειρία για τη Lucie, η οποία λέει ότι επανέλαβε απλές κινήσεις, όπως πώς να πλέει, να στέκεται, να κάθεται και να τεντώνει σωστά. «Άλλαξε το μυϊκό μου, η περιστροφή μου έγινε καλύτερη και τα πόδια μου φαινόταν καλύτερα», λέει η Lucie. Ανακάλυψε επίσης και διόρθωσε ασυνείδητες συνήθειες, συμπεριλαμβανομένης της μη ευθυγράμμισης ποδιών που προκάλεσε τον πόνο στον αστράγαλο.
Στις αρχές του φθινοπώρου, η Lucie, μαζί με άλλα πρώτα και δεύτερα χρόνια, πραγματοποίησε οντισιόν για το Choreo-Comp και συμμετείχε στο κομμάτι του junior Kyra Green, Μπορείτε να με ακούσετε . «Ήταν η πρώτη μου ματιά στη ζωή αυτού του σχολείου και τη ζωντάνια του», λέει η Lucie. «Είχα εκνευριστεί».
Με την Ημέρα των Ευχαριστιών, η Λούσι ήταν νοσταλγία. «Άρχισα να μου λείπουν όλα όσα ήταν γνωστά», λέει. Το διάλειμμα των Ευχαριστιών στο Σιάτλ μείωσε την νοσταλγία της και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη έτοιμη για το συνέδριο της σχολής στο τέλος του εξαμήνου, όπου κάθε μαθητής συναντιέται με τους καθηγητές του και τον διευθυντή του τμήματος χορού Lawrence Rhodes, ταυτόχρονα για να επανεξετάσει την πρόοδό τους κατά την πρώτη περίοδο.
Η Λούσι άνοιξε το δεύτερο εξάμηνο παίζοντας στο Choreo-Comp και μετά μετακόμισε στο Σόλο με τους Μουσικούς, την πρώτη μεγάλη αποστολή της στην τάξη της Σύνθεσης 1. Το σόλο της Lucie σε ένα βιολοντσέλο συνοδευόταν τόσο καλά που επιλέχθηκε από τη Ρόδο και τη δασκάλα σύνθεσης Elizabeth Keen για παράσταση στη Συναυλία Χορογραφικής Τιμής αργότερα. Επίσης, σε αυτή τη συναυλία, ως παράδοση της τάξης του πρωτοεμφανιζόμενου είναι ο José Limón's Μια μικρή μάζα , την οποία η Lucie περιγράφει ως «ένα όμορφο ομαδικό κομμάτι για την ελπίδα και την κοινότητα».
Δεύτερο εξάμηνο κάθε χρόνο, οι φοιτητές, οι νέοι και οι ηλικιωμένοι προετοιμάζονται για τη Συναυλία Spring Repertory. Τα πρώτα χρόνια δεν συμμετέχουν συνήθως, αλλά επειδή το τμήμα σχεδιάζει να λάβει το σόου στην εκατονταετή περιοδεία κατά τη σχολική χρονιά 2005-06, επιλεγμένοι φοιτητές που μελετούσαν τους ηλικιωμένους η Λούσι επιλέχθηκε να μελετήσει την τρίτη πράξη του Forsythe's Το θεώρημα του Limb .
Στο Πρωτοχρονιά: «Όταν βρίσκεστε στο Juilliard, είστε στο Juilliard. Επειδή πρέπει να ζήσετε στους κοιτώνες τον πρώτο χρόνο σας, δεν θα ξεφύγετε ποτέ από το Lincoln Center », λέει η Lucie. «Οι γονείς μου ήρθαν στη συναυλία του Νοεμβρίου και έλεγαν:« Δεν ξέρετε πού μπορούμε να βγούμε για φαγητό; Δεν ξέρετε τι μπορούμε να κάνουμε; 'και μου αρέσει,' Όχι, δεν έχω βγει, δεν έχω ζήσει εδώ ακόμα! 'Δεν είχα βγει από την Upper West Side.'
Οι καθηγητές Juilliard είναι γνωστοί για τη διάλυση τεχνικών κατά τα πρώτα δύο χρόνια. «Πρωτοχρονιά, ξεκινούν αργά - δεν σου ρίχνουν πολλά και τα μαθήματα είναι πραγματικά βασικά. Σας καταρρέουν για να σας δημιουργήσουν ξανά, και αυτό είναι απογοητευτικό για μερικούς. Οι άνθρωποι είναι ανυπόμονοι [και θέλουν] να πηδήξουν μπροστά, γιατί βλέπεις όλους τους συνομηλίκους μας να κάνουν τόσο μεγάλη δουλειά », λέει. 'Αλλά μέχρι το τέλος του έτους, είναι ωραίο να αρχίσετε να μετακινείτε ξανά και να συνειδητοποιείτε πόση πρόοδο έχετε σημειώσει. Τα πράγματα που μπορεί να ήταν προκλητικά πριν έρθουν είναι απλά τώρα, αφού έχετε αφαιρέσει όλες τις ξένες συνήθειες σας. '
Sophomore: Riley Watts
Γεννημένος στις: Glenburn, ΜΕ
Πριν από τον Juilliard: Ο Riley ξεκίνησε το μπαλέτο στις 10 όταν ένα μικρό τοπικό στούντιο, το Thomas School of Dance, προσέφερε ένα δωρεάν μάθημα μπαλέτου για αγόρια. Στα μισά του γυμνασίου, ένα καλοκαίρι εντατικό στο Joffrey Ballet School πυροδότησε ένα σοβαρό ενδιαφέρον για το χορό. Μετακόμισε στο Walnut Hill School ως κατώτερος της δεκαετίας του και, παρόλο που μαστιζόταν από τραυματισμούς στο γόνατο, πέρασε ένα καλοκαίρι στο ABT.
Αποφάσεις κολλεγίου: Αν δεν μπήκε στο Juilliard, ο Riley σχεδίαζε να σπουδάσει γαλλικά, πολιτικές επιστήμες ή σπουδές φύλου σε ένα μικρό φιλελεύθερο κολέγιο τέχνης όπως οι Bard, Sarah Lawrence ή Bennington. «Επειδή μπορούσα να κάνω άλλα πράγματα εκτός από το χορό, ήξερα ότι θα ήμουν ευτυχισμένος οπουδήποτε», λέει. «Αλλά μετά μπήκα στον Juilliard και δεν μπορούσα να πω όχι».
Κορυφαίες κατηγορίες: Οι Sophomores παίρνουν το L & M 2, το Humanities 2 και την ιστορία του χορού και μπορεί να επιλέξουν να πάρουν τη σύνθεση 2.
Έτος αναθεώρησης: Για τη συναυλία New Works το Νοέμβριο, η τάξη του Riley συνεργάστηκε με τη Susan Marshall για τη δημιουργία Μνήμη αφύπνισης . «Η Σούζαν μας έδωσε ένα απόσπασμα μιας κίνησης ιδέας [για] χορογράφο ή αυτοσχεδιασμό. Είναι υπέροχη συντάκτης - παίρνει κομμάτια από παντού και κάνει αυτό το καταπληκτικό έργο », λέει. «Αισθανθήκαμε πολύ έντονα γι 'αυτό, γιατί όλοι μας το είχαμε, και κάθε άτομο συνέβαλε κάτι».
Ως πρωτοεμφανιζόμενος, ο Riley τοποθετήθηκε στα προχωρημένα μαθήματα μπαλέτου και ανδρών, οπότε πέρασε τα ασκήματά του χρόνια σπουδάζοντας με κυρίως νέους και ηλικιωμένους. «Ήμουν κολακευμένος, αλλά ήταν τρομακτικό», λέει, αναφέροντας την τάξη μπαλέτου του Alphonse Poulin. 'Κύριος. Ο Poulin είναι καταπληκτικός, αλλά κλώτσησε τον κώλο μου. Ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ. Εάν δεν εργάζεστε σκληρά, θα σας πει. '
Φέτος, οι σύγχρονες μελέτες του Riley περιελάμβαναν τις τεχνικές Graham και Taylor. «Αυτό ήταν πιο δύσκολο για μένα», λέει. 'Είμαι πιο άνετα στο κλασικό και το σύγχρονο μπαλέτο.' Η σύνθεση 2 ήταν μια άλλη πρόκληση. «Έμαθα πολλά, αλλά ήταν επίπονο στη διαδικασία, γιατί πρέπει να μάθετε τον εαυτό σας να σκέφτεστε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Σκέφτηκα ότι ήξερα πώς να χορογράφο και προφανώς δεν το έκανα », λέει. Παρά τον εσωτερικό του αγώνα, ήταν ένας από τους έξι μόνο φοιτητές που επέλεξαν να χορογράψουν για το Choreo-Comp αυτό το ερχόμενο φθινόπωρο. «Η [σχολή] αποφάσισε ότι είχα τις σωστές δεξιότητες - [την ικανότητα] να δουλεύω με μια ομάδα και να είμαι οργανωμένος και έγκαιρος. Με εκπλήσσει λίγο το κατάλαβα. Δεν είμαι τόσο σίγουρος στη χορογραφία, αλλά μου αρέσει να το κάνω και νομίζω ότι είναι καλό για τον εγκέφαλό μου. '
Το αποκορύφωμα του δευτεροετούς έτους του Riley ήρθε δεύτερη θητεία, όταν πρωταγωνίστησε στο Forsythe's Το θεώρημα III του Limb για τη συναυλία Spring Repertory. «Είμαι ένας τεράστιος θαυμαστής του William Forsythe. Το πιο κοντινό σε μια πνευματική εμπειρία που είχα στο χορό ήταν όταν είδα το Boston Ballet να κάνει [το έργο του] Στη μέση, κάπως ανυψωμένη . Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν και έκανα κλικ ότι αυτό [το είδος της δουλειάς] ήθελα να κάνω », λέει.
Ο Riley πέρασε επίσης μέρος του χρόνου χορεύοντας με τους Medhi Bahiri και το Ballith NY της Judith Fugate. Όταν ο Μπαϊρί ζήτησε από τον σκηνοθέτη Ρόδο έναν άνδρα χορευτή να εκτελέσει τον ρωσικό χορό στο Nutcracker, η Ρόδος συνέστησε τη Ρίλι, παρόλο που οι μαθητές της Χουλιγιάρ συνήθως αποθαρρύνονται να συμμετάσχουν σε εξωτερικά χορευτικά έργα, επειδή δεν υπάρχει χρόνος. Ο Riley εμφανίστηκε με την Ballet NY κατά τη διάρκεια της σεζόν τριών εβδομάδων του Ιουλίου στο θέατρο Joyce της Νέας Υόρκης. «Άρχισα να κάνω πρόβες μαζί τους στα τέλη Απριλίου μετά από τα ακαδημαϊκά μου μαθήματα, οπότε έχασα λίγο το σχολείο και αυτό πιθανώς δεν ήταν καλή ιδέα», λέει ο Riley. «Ήταν αγχωτικό. Θα είχα μια ολόκληρη μέρα μαθήματος και μετά μια πρόβα τεσσάρων ωρών και μετά θα επέστρεφα [στο Juilliard] και θα είχα μια παράσταση τη νύχτα. '
Η εργασία παράλληλα με τους επαγγελματίες, ενώ ήταν ακόμα στο σχολείο, έβαλε σε δοκιμασία την εκπαίδευση του Riley. «Το σύνθημα του Juilliard είναι« καθορισμός του επαγγελματισμού »και είναι είδος τυριού, αλλά είναι αλήθεια. Έχω μάθει πολλά για να είμαι επαγγελματίας στην πρόβα, να ασχολούμαι με άλλους χορευτές και να μιλάω με σκηνοθέτες », λέει ο Riley.
Στο Sophomore Year: «Έχετε μεγαλύτερη ευθύνη και δεν είστε πια το μωρό του σχολείου, οπότε έχετε ακόμη περισσότερες προσδοκίες. [Κάνεις] μεγαλύτερα κομμάτια με τους μεγαλύτερους μαθητές », λέει ο Riley. «Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι η δεύτερη χρονιά είναι η πιο αγχωτική χρονιά», προσθέτει. «Αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι μπορεί να σκέφτεστε διαφορετικά από ότι νομίζατε ότι το κάνατε. Όταν γίνετε πιο προσανατολισμένοι στην καριέρα και αποφασίζετε τι κάνετε και δεν θέλετε να κάνετε, δεν ταιριάζει πάντα με τα μαθήματα που πρέπει να παρακολουθήσετε. '
Junior: Harumi Terayama
Γεννημένος στις: Οζάκα, Ιαπωνία
Πριν από τον Juilliard: Η Harumi έχει εκπαιδεύσει στο κλασικό μπαλέτο από την ηλικία των 6 ετών. Παρακολούθησε πολλούς διαγωνισμούς στην Ιαπωνία και στις 15, αγωνίστηκε στο Prix de Lausanne. «Ήταν υπέροχο και την πρώτη φορά σκέφτηκα ότι ήθελα να πάω στο εξωτερικό και να σπουδάσω», λέει. «Το έκανα μόνο στους ημιτελικούς, αλλά ήταν αρκετό να χορέψω στη ρακέτα.» Στο γυμνάσιο, παρακολούθησε το καλοκαιρινό πρόγραμμα της Boston Ballet. Την περασμένη χρονιά, το μισό γυμνάσιο πέρασε την εκπαίδευση στο Walnut Hill School.
Αποφάσεις κολλεγίου: Η πρώτη γεύση της σύγχρονης Harumi ήταν στην ηλικία των 13 ετών σε ένα εργαστήριο τεχνικής Graham που πραγματοποιήθηκε στο στούντιο της και διδάχθηκε από τον καθηγητή Juilliard Kazuko Hirabayashi. «Δεν είχα ιδέα ότι ήταν ο Γκράχαμ. Ήξερα ότι ήταν μοντέρνο και ότι ήμασταν κάτω στο πάτωμα », θυμάται ο Harumi. Θέλοντας να μάθετε περισσότερα σύγχρονα στυλ, έκανε αίτηση για Juilliard και SUNY Purchase. Έγινε δεκτή στο SUNY Purchase και στη λίστα αναμονής στο Juilliard, έθεσε την απόφασή της σε αναμονή μερικές εβδομάδες έως ότου άκουσε ότι μπήκε στο Juilliard.
Κορυφαίες κατηγορίες: Οι νέοι παίρνουν την Ανατομία και το Stagecraft & Production. Ως διεθνής φοιτήτρια, η Harumi πήρε τα Αγγλικά την πρώτη χρονιά και η Humanities 1 και 2 το δεύτερο και τρίτο έτος της.
Έτος αναθεώρησης: Η Harumi και οι συμμαθητές της ξεκίνησαν τον όρο συνεργασίας με τον Ronald K. Brown για τη συναυλία New Works. Οι νέοι παρακολουθούν το Stagecraft & Production, μια απαιτητική τάξη στην οποία οι μαθητές μαθαίνουν τεχνικά στοιχεία για την παραγωγή μιας συναυλίας χορού, όπως ήχο, φωτισμό, βιντεογραφία και σκηνογραφία. Οι νέοι ήταν διευθυντές σκηνών και τεχνικό πλήρωμα για όλες τις παραστάσεις εργαστηρίου κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Για το Senior Production τον Μάιο, κάθε τρίτος φοιτητής χρησίμευσε ως σχεδιαστής φωτισμού για ένα κομμάτι και ως χειριστής πίνακα φωτισμού για ένα άλλο. «Μου είπαν οι ηλικιωμένοι ότι δεν θα ένιωθα ποτέ ότι ήμουν έτοιμος [για την παράσταση]», λέει ο Harumi. «Κρέμασαμε όλα τα φώτα στο θέατρο σε δύο ημέρες. Κάναμε ένα φορτίο μία μέρα και μείναμε μέχρι τις 2 το πρωί για να κρεμάσουμε τα φώτα και να επικεντρωθούμε [όλα]. '
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η τεχνική γνώση έχει αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται για την απόδοση. «Όταν σκέφτομαι ένα κομμάτι τώρα, σκέφτομαι την παραγωγή, όχι μόνο το χορό», λέει. «Νομίζω, εντάξει, υπάρχει μια ένδειξη για φωτισμό εδώ, και ω, πρέπει να κόψουμε τη μουσική εδώ, τέτοια πράγματα».
Ο αυτοσχεδιασμός ήταν ιδιαίτερα νέος για τον Harumi. «Μερικές φορές πρέπει να κάνουμε αυτοσχεδιασμό στην τάξη και δεν το έκανα ποτέ άλλοτε. Δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Απλώς θα περπατούσα και θα τρέξαμε γύρω από το στούντιο », λέει, γελώντας. «Καθώς έμαθα πιο σύγχρονο λεξιλόγιο και δούλευα με άλλους ανθρώπους, γινόμουν πιο άνετα».
Φέτος έβαλε τις ικανότητές της αυτοσχεδιασμού στη δοκιμή, εκτελώντας το Forsythe's Το θεώρημα του Limb για τη συναυλία Spring Repertory. Ο Jill Johnson, ένας μακροχρόνιος χορευτής με τον Forsythe, υπηρέτησε ως σκηνοθέτης πρόβας και δίδαξε στους μαθητές χορογραφία από την πρώτη και τη δεύτερη πράξη του μπαλέτου, για να χρησιμοποιηθούν ως ζωοτροφές για την τρίτη πράξη των 25 λεπτών, η οποία είναι 80% αυτοσχεδιασμένη και εμπνευσμένη από την αρχιτεκτονική του Ντάνιελ Λίμπεσιντ.
Συνειδητοποιώντας ότι πλησιάζει η αποφοίτηση, η Harumi πέρασε το ανοιξιάτικο της διάλειμμα στην Ευρώπη, αναζητώντας εταιρείες στις οποίες θα ήθελε να συμμετάσχει, όπως το Nederlands Dans Theatre και Introdans, καθώς και εταιρείες στην Ελβετία και τη Βαρκελώνη.
Στην κατηγορία Junior: «Είμαστε πολύ κοντά. Υπάρχει πολύς ανταγωνισμός μεταξύ μας, αλλά με καλό τρόπο. Υπάρχουν τόσα πολλά εμπνευσμένα άτομα στην τάξη μου. '
Senior: Corey Scott-Gilbert
Γεννημένος στις: Άρλινγκτον, ΤΧ
Πριν από τον Juilliard: Ένας αυτοαποκαλούμενος στρατιώτης, ο Corey έζησε στη Χαβάη Fort Lee, VA Augsburg, Γερμανία Fort Hood, TX και στη Βαλτιμόρη. «Ήθελα να γίνω γυμναστής όταν ήμουν 5 ετών, και υπήρχε ένα κέντρο αναψυχής σε κάθε στρατιωτική βάση με ψυχαγωγία για παιδιά. Η μαμά μου με υπέγραψε στη λίστα για το μπαλέτο, επειδή η γυμναστική ήταν γεμάτη », εξηγεί. 'Το μίσησα. Δεν νομίζω ότι το κατάφερα μέσω της μπάρας. ' Πήρε πάλι χορό στην ηλικία των 12 ετών στο Τέξας (επειδή είχε συντριβή σε έναν φίλο που έκανε μαθήματα τζαζ) όπου η περαιτέρω εκπαίδευση χορού οδήγησε σε καλοκαιρινή υποτροφία στο Ballet Austin. Στη 10η τάξη, αυτός και η μητέρα του μετακόμισαν στη Βαλτιμόρη για να μπορέσει να παρακολουθήσει τη Βαλτιμόρη Σχολή Τεχνών. Πέρασε επίσης δύο καλοκαίρια στο School of American Ballet και ένα στο Miami City Ballet.
Αποφάσεις κολλεγίου: Ο Corey δεν ήθελε να πάει στο Juilliard ή σε κανένα κολέγιο. «Ήμουν πραγματικά στο Balanchine εκείνη την εποχή, ήμουν bunhead», λέει με ένα γέλιο. «Νόμιζα εντελώς ότι επρόκειτο να μπω σε μια εταιρεία στα 18 και να μείνω εκεί». Αλλά η μητέρα του επέμεινε ότι έκανε ακρόαση για το Marymount Manhattan College και το Juilliard. Δεν έλαβε στα σοβαρά τις ακροάσεις και έκανε πάρτι το προηγούμενο βράδυ. Παρόλο που δεν αισθανόταν το καλύτερο του το πρωί της ακρόασης, ο Corey έγινε δεκτός στον Juilliard, ο οποίος εξακολουθούσε να μην επηρεάζει το μυαλό του: «Μπήκα στο Oakland Ballet την ανώτερη χρονιά μου και πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά ήθελα να το κάνω αυτό, ' αυτος λεει. Η μητέρα και οι δάσκαλοί του τον ώθησαν να δοκιμάσει τον Juilliard. Αν και απρόθυμος, συμφώνησε. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η στάση του έχει αλλάξει εντελώς. «Φυσικά, τώρα θέλω,« Δόξα τω Θεώ πήγα στον Juilliard. »Ήμουν ηλίθιος και νέος.»
Κορυφαίες κατηγορίες: Οι ηλικιωμένοι συμμετέχουν σε σεμινάρια Senior, υποκριτικής και φιλελεύθερης τέχνης, όπως η ιστορία της τέχνης ή μια ξένη γλώσσα.
Έτος αναθεώρησης: Η συμμετοχή στη συναυλία New Dances ήταν μια ιδιαίτερα μεγάλη υπόθεση για τον Corey και τους συμμαθητές του, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τον Robert Battle και την πρόβα πρόβας Elisa Clark για να δημιουργήσουν ένα νέο έργο με σκορ από τον John Mackey. «Το τέταρτο έτος είναι πάντα το τελευταίο κομμάτι [στο πρόγραμμα], και όλοι περιμένουν από εσάς να είστε καταπληκτικοί γιατί είστε το τέταρτο έτος», λέει.
Τον Δεκέμβριο, οι ηλικιωμένοι που ενδιαφέρονται να εργαστούν στην Ευρώπη (που είναι συχνά η πλειοψηφία, λέει ο Corey) ταξιδεύουν εκεί κατά τη διάρκεια του διαλείμματος του εξαμήνου. Αν και τα ταξίδια οργανώνονται και χρηματοδοτούνται μεμονωμένα, οι καθηγητές βοηθούν τους ηλικιωμένους να σχεδιάσουν και να έρθουν σε επαφή με εταιρείες. Οι ηλικιωμένοι συναντιούνται συχνά ενώ βρίσκονται στην Ευρώπη, αλλά είναι προς το συμφέρον τους να ταξιδεύουν σόλο. Ο Corey εξηγεί: «Ειδικά αν είστε κορίτσι, δεν θέλετε να πάτε με ένα άλλο κορίτσι που μοιάζει με εσάς και χορεύει ακριβώς όπως εσείς και εκπαιδεύεται ακριβώς όπως εσείς. Εάν συμμετέχετε σε μια ομάδα, δεν πηγαίνετε με άτομα που μοιάζουν με εσάς. ' Ευτυχώς, στα 6'4 ', αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν χρειάζεται να ανησυχεί ο Corey. Με το σούπερ λεπτό σκελετό του και τα μακριά, λυγισμένα άκρα του, «όλοι πιστεύουν ότι είμαι [ακόμη] ψηλότερος», λέει.
Για το ταξίδι της Ευρώπης του Corey, παρακολούθησε το First Job Audition του Φόρουμ Χορού του Μονακό, όπου επιλεγμένοι χορευτές λαμβάνουν ένα ταξίδι με πλήρεις δαπάνες στο Μονακό για ακρόαση πριν από μια ομάδα καλλιτεχνικών σκηνοθετών. Ενώ βρισκόταν στο εξωτερικό, επισκέφθηκε επίσης το Lyon Opera Ballet, του οποίου ο σκηνοθέτης είχε δείξει ενδιαφέρον από τότε που πήρε ένα μάθημα εταιρείας κατά τη διάρκεια της θητείας του LOB στην Brooklyn Academy of Music ένα χρόνο νωρίτερα. «Ο σκηνοθέτης, Γιώργος Λούκος, κάλεσε τον Juilliard και ήταν σαν,« Χρειάζομαι αυτό το ψηλό αγόρι », λέει ο Corey. Ο Λούκος πρόσφερε τελικά στον Corey ένα ετήσιο συμβόλαιο από τον Αύγουστο του 2005.
Όπως το δεύτερο και το τρίτο έτος, οι ηλικιωμένοι ακρόαση για casting στη συναυλία του Μαρτίου στα τέλη Ιανουαρίου. Ο Corey τοποθετήθηκε στην ομάδα Forsythe μαζί με τους Harumi και Riley. «Είναι η συναυλία μας για όφελος και είναι επίσης η παράσταση όπου φέρνουν τα μεγάλα σκυλιά - τους μεγάλους χορογράφους. Φυσικά το σαγόνι μου έπεσε όταν άκουσα ότι είχαμε τον William Forsythe », λέει. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς έγινε με τον διευθυντή πρόβας Jill Johnson, ο Corey λέει, «Ο Μπίλι μπήκε για ένα σαββατοκύριακο και άλλαξε όλη μας τη ζωή. Πριν από αυτό, ήμασταν όλοι, «δεν μπορούμε απλώς να κάνουμε αυτό το σόου και να το ξεπεράσουμε;» Αλλά εκείνη τη Δευτέρα [μετά], όλοι ήμασταν, «Ωχ, ο χορός είναι καταπληκτικός». ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος με το πόσο νέος στην καρδιά του Forsythe είναι - έκανε ακόμη και το Harlem Shake κατά τις πρόβες.
Αφού τελειώσει η συναυλία του Μαρτίου, οι ηλικιωμένοι αφιερώνουν τις επόμενες τρεις εβδομάδες στην Senior Production, μια συναυλία που είναι η κορύφωση του Senior Σεμιναρίου. 'Σας διδάσκει πώς να γράφετε επιχορηγήσεις, να μιλάτε με επιχειρηματίες, να ζητάτε δωρεές, να προϋπολογιστείτε μια εκπομπή, να γράφετε ένα βιογραφικό, τι είναι καλό σε ένα headshot - βασικά τα πάντα για να βεβαιωθείτε ότι είστε επαγγελματίας σε μια ακρόαση', εξηγεί ο Corey. Οι μαθητές διαχειρίζονται κάθε λεπτομέρεια της παραγωγής, από το αν θέλουν scrims στη σκηνή έως τη συγκέντρωση χρημάτων και τη διαχείριση σπιτιών.
Ακριβώς στα τακούνια της Συναυλίας Χορογραφικών Τιμών του σχολείου είναι η τελευταία παράσταση της χρονιάς: «Senior Concert — dun-dun-duuun», λέει ο Corey δραματικά. Οι ηλικιωμένοι παίρνουν τη σκηνή μια τελευταία φορά για να κάνουν σόλο ή ντουέτα, χορογραφίες από τον καλλιτέχνη της επιλογής τους, εν αναμονή της έγκρισης από τη Ρόδο. Είναι ευθύνη κάθε ηλικιωμένου να βρει έναν χορογράφο για να συνεργαστεί. «Ως μαθητής Juilliard, πραγματοποιείτε τόσες πολλές συνδέσεις μόνο στο πρόγραμμα. Οι άνθρωποι αρχίζουν να γνωρίζουν ποιοι είστε. Είναι δουλειά σου ως πρεσβύτερος να [πλησιάσεις έναν χορογράφο και να πεις], «Θα δουλέψεις μαζί μου;» Και σπάνια λένε όχι, γιατί, φυσικά, επιλέγεις κάποιον με τον οποίο προφανώς είχαμε σχέση. » Ο Corey ήθελε να ερμηνεύσει ένα ντουέτο Forsythe με τη συμμαθητή και το «dance soulmate» Cynthia Welik, και ο Forsythe και ο πρόεδρος της πρόβας Jill Johnson αποφάσισαν ότι οι δύο θα πρέπει να χορέψουν Κατά προσέγγιση Sonata . Πρόκειται για δύο άτομα που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Ο Τζιλ το εξηγεί ως «οικεία αντίθετη συνεδρία», όπως στο τραπέζι της κουζίνας. Και η Cindy και εγώ έχουμε τόσες πολλές στιγμές που μόλις ξέραμε ότι ήταν το τέλειο κομμάτι για εμάς. '
Σε Ανώτερο Έτος: «Γνωρίζετε πολύ περισσότερο το τέταρτο έτος όχι μόνο για το τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, αλλά για το τι συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο του χορού. Πρώτο έτος, εξακολουθείτε να εστιάζετε στα ηλίθια πράγματα, όπως «ποιο μέρος παίρνει τόσο και τόσο;» Υπάρχει ένα επίπεδο ωριμότητας που φτάνετε όπου δεν αφορά μόνο ποιος κάνει τι. Είναι μια εστίαση στον εαυτό σας, μέσα σε αυτό το σώμα ανθρώπων. '
Οι μαθητές εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον για να αντιμετωπίσουν τις σωματικές και πνευματικές προκλήσεις του έντονου προγράμματος του Juilliard. Όπως και κάθε σχολείο, δεν το κάνουν όλοι: Η τάξη του Corey ξεκίνησε με περισσότερους από 20 μαθητές και τελείωσε με 16. 'Οι άνθρωποι που έφυγαν είτε έδιωξαν είτε αποφάσισαν να φύγουν, ή τους πρόσφεραν δουλειές και αποφάσισαν να τους πάρουν', λέει. «Είναι αδύνατο να περάσεις μόνοι μας από τον Juilliard. Πρέπει να προσκολληθείτε σε κάποιον που χρειάζεστε ένα σύστημα υποστήριξης. Ακόμα και με τα άτομα με τα οποία δεν ταιριάζετε, υπάρχει η αίσθηση της συντροφικότητας γιατί το έχετε κάνει. Ειδικά το μάθημά μου - περάσαμε πολύ. Η δεύτερη μέρα του σχολείου ήταν η 9/11, και τότε [ο πρώην σκηνοθέτης χορού Benjamin] Harkarvy πέθανε. Η Σάρα Φοξ, μια δραματική ταινία, δολοφονήθηκε. Πολλά συνέχισαν να μας τραβούν μαζί. Ως άτομο, αυτοί οι άνθρωποι με βοήθησαν να μεγαλώσω τόσο πολύ που θα ήμουν εντελώς διαφορετικό άτομο χωρίς αυτούς. '