Από την αρχή του Λέω την αλήθεια, αλλά λέω ψέματα , η εκπληκτική συλλογή δοκιμίων από ποιητή, συγγραφέα, υποστηρικτή της ψυχικής υγείας Bassey Ikpi σε μεγάλο βαθμό με θέμα τη ζωή με διπολική διαταραχή II, γνωρίζουμε ότι ενώ αυτό το σώμα της εργασίας παρουσιάζεται με σαφή πρόθεση, μερικές από τις ιστορίες που λέγονται μπορεί να προέρχονται από γεμάτες ή ανακατασκευασμένες αναμνήσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν θυμάμαι πολλά για την παιδική μου ηλικία και έχω μόνο θραύσματα από οτιδήποτε άλλο, γράφει ο Ikpi σε αυτό το πρώτο δοκίμιο είναι να αποδείξει ότι είχα μια παιδική ηλικία. Η αναγνώριση εκτιμάται, αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι η Ikpi είναι σε θέση να μας φέρει στον κόσμο της και να καταλάβει πώς τις στιγμές που μοιράζεται μαζί μας την έκανε να νιώσει. Έτσι, ενώ η Ikpi είναι σωστή στο ότι αυτό που θυμάται παρουσιάζεται με έντονη σαφήνεια σε επιλεγμένα δοκίμια, όσον αφορά τις λεπτομέρειες που της είναι λιγοστές, όπου μπορεί να έχουν έλλειψη συγκεκριμένων χαρακτηριστικών που κάνουν για μια όμορφη πεζογραφία για τη ζωή με την ψυχική Η ασθένεια μοιάζει με όλες τις πτυχές της μέσα από ισχυρές ιστορίες που βρέθηκαν σε όλο το ντεμπούτο βιβλίο της.
Πρέπει να σας αποδείξω ότι δεν μπήκα στον κόσμο σπασμένο, γράφει ο Ikpi. Πρέπει να αποδείξω ότι υπήρξα στο παρελθόν. Αν αυτή είναι η πρόθεσή της, η Ikpi ξεπερνά αυτόν τον στόχο στις πρώτες σελίδες που ακολουθούν. Αυτή η ύπαρξη πριν από τη διάγνωση ξεκινά στη Νιγηρία, όπου περιγράφει ότι έρχεται στην Αμερική ως μικρό παιδί για να ξανασυνδεθεί με τους γονείς της που εγκαταστάθηκαν στη χώρα προτού ενταχθεί. Κατά την άφιξή της, μπαίνει σε ένα σπίτι όπου ένας πατέρας αγαπούσε τους γονείς του και η μητέρα δεν την αγαπούσε πώς αυτή η ανισορροπία υποχωρεί στις δικές της εντάσεις στο σπίτι. Ως παιδί της δεκαετίας του '80, είναι ενδιαφέρον να διαβάσετε την ανάμνηση της Πρόκληση καταστροφής στην τηλεόραση ως πολύ μικρό παιδί. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη διαμονή στην πόλη του Στάλγουότερ της Οκλαχόμα ως νεαρό παιδί μετανάστη από τη Νιγηρία.
Οι ιστορίες υπογραμμίζουν το πώς συμβαίνει πολλή ζωή για την Ikpi πολύ πριν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη πολύ λιγότερο όταν έρχεται να μάθει ότι έχει ψυχική ασθένεια - συμπεριλαμβανομένης της ίδιας έναρξης της πρώιμης καριέρας της ως μέρος του καστ του BET's Σύνοδος κορυφής για εφήβους . Αλλά καθώς μπαίνουμε στα 20 της - δηλαδή δουλεύουμε ως Def Poetry Jam ερμηνευτής ενώ ζούσε στο Μπρούκλιν - ο Ikpi γράφει με μεγάλη λεπτομέρεια για το πώς άλλαξε η ζωή πριν από τη διάγνωση. Από το βάρος των επιθέσεων άγχους έως το πώς η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε μια εβδομάδα νοσηλείας ή πώς μια εσφαλμένη διάγνωση (στην περίπτωση του Ikpi, ήταν σύνδρομο χρόνιας κόπωσης) παρατείνει τη σωστή θεραπεία, το Ikpi παρέχει τεράστια εικόνα για το τι πολλοί άνθρωποι ζουν με διπολική διαταραχή II - συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αγαπάμε - πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Σε Τι μοιάζει το διπολικό ΙΙ, ένα απόσπασμα του βιβλίου που παρουσιάστηκε πρόσφατα στους New York Times, Sunday Review, εδώ ο Ikpi ζητά από τους αναγνώστες να θυμηθούν την πρώτη φορά που οδήγησαν σε μια ρόδα και βίωσαν ολόκληρο το σώμα σου γεμάτο με τη διασταύρωση της χαράς και της ακαμψίας και του φόβου και αυτή την καλή ανησυχητική απερισκεψία . Τόσο χαρούμενος που είμαι ζωντανός εκείνη τη στιγμή. Θα μπορούσατε να κάνετε οτιδήποτε. Πριν σκεφτείτε: Τώρα φανταστείτε να αισθάνεστε ότι κάθε μέρα για μια εβδομάδα, ή ένα μήνα ή μερικούς μήνες. Είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα, χωρίς διάλειμμα. Έτσι ώστε όλα όσα κάνετε να νιώθουν σαν τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΙΟ ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ!
Το Ikpi παρέχει άλλα παραδείγματα - συμπεριλαμβανομένων αναφορών στους πολίτες της ανθρωπότητας και της Oprah - αλλά όλα οδηγούν στον ίδιο δρόμο: Φανταστείτε ότι δεν ταιριάζετε πουθενά, ούτε καν στο κεφάλι σας.
Ο Ikpi δεν είναι ο πρώτος που έγραψε για την ψυχική ασθένεια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει ποτέ μια αφήγηση γι 'αυτό έτσι. Για όσους έχουν παρακολουθήσει το έργο της Ikpi ως ερμηνευτής ή τα λόγια της ως συγγραφέα ή σκέφτονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γνωρίζουμε ότι η γραφή της είναι ναι, ποιητική και λυρική με τρυφερότητα και στοχαστικό αλλά και αστείο. Είναι τόσο πολύ αστεία και το πνεύμα της κάνει συχνά τα δοκίμια της τόσο χιουμοριστικά όσο είναι θλιβερά.
Αυτό το βιβλίο περιγράφει πώς μια γυναίκα έμαθε να αντιμετωπίζει τα προβλήματά της και να τα ξεπερνά. Θέλετε να ριζώσετε για την ευημερία της. Θέλετε να κατανοείτε καλύτερα τους άλλους. Και, για μερικούς από εμάς, μέχρι το τέλος του Λέω την αλήθεια, αλλά λέω ψέματα , μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας να συνειδητοποιείτε ότι δεν είστε λιγότερο ένοχοι που λέτε στον εαυτό σας συγκεκριμένες ιστορίες για να αντιμετωπίσετε τραύματα, μυστικά και ντροπή. Η ελπίδα είναι ότι έχετε αντιμετωπίσει τόσο προβλήματα όσο και το μισό όσο το Ikpi.
Λέω την αλήθεια, αλλά λέω ψέματα είναι διαθέσιμο για προπαραγγελία και θα κυκλοφορήσει στις 2 Αυγούστου.