Christina Ilisije σε μια πρόσφατη παράσταση της Kate Skarpetwoska's Ένα νανούρισμα ενός αδέσποτου (από τον Masato Kuroda)
Μακάρι να μπορούσα να πω ότι δεν πληρούσα το κλισέ του χορευτή-με-μια-διατροφική-διαταραχή, αλλά δεν μπορώ. Ο αγώνας μου ξεκίνησε όταν ήμουν ένας τρελός έφηβος, κάνοντας κάτι περισσότερο από την τεχνική μου στον καθρέφτη. Ως gal-type-A, σκέφτηκα να χάσω βάρος ως τρόπος να αναλάβω τον έλεγχο ενός ακόμη στοιχείου της ζωής μου. Η τελειότητα ήταν αυτό που ήθελα και νόμιζα ότι κάθε κιλό που χάθηκε θα με έφερνε πιο κοντά. Ο στόχος μου ήταν να έρθω σε καλή κατάσταση, και για μένα αυτό δεν σήμαινε βελτίωση της αντοχής ή της δύναμής μου, αλλά εμφάνιση πιο «χορευτής».
Το πρόβλημα έφτασε σε άλλο επίπεδο όταν ξεκίνησα ως χορευτής στο Marymount Manhattan College. Το καλοκαίρι πριν από το δεύτερο έτος μου, εγγραφήκα σε ένα μάθημα διατροφής. Η τάξη άνοιξε το μυαλό μου σε μια καλύτερη, πιο υγιεινή διατροφή, αλλά έκανα τα μαθήματά της σε ένα άκρο. Διάβασα κάθε συστατικό στις ετικέτες διατροφής και έμαθα κουραστικά τα μεγέθη μερίδας. Σταμάτησα να ακούω τα σημάδια της πείνας του σώματός μου και ανέλυσα τα γεύματά μου σαν να βαθμολογούμουν. Κάθε φορά που απουσίαζα σνακ στο μονοπάτι, ένιωθα ότι καταναλώθηκα από ενοχές.
Έγινε εξαιρετικά λεπτός - πάρα πολύ λεπτός από τα πρότυπα κανενός. Στα 5 '5', ζύγιζα περίπου 100 κιλά. Με την επιστροφή μου στο Marymount τον Σεπτέμβριο, οι δάσκαλοι σημείωσαν την επιδείνωσή μου. «Χριστίνα, είσαι τόσο λεπτή. Μην χάσετε άλλο βάρος, παρακαλώ. ' Για μένα, αυτό ήταν ένα κομπλιμέντο. Ενώ ήταν εύκολο για μένα να βλέπω άτομα με πιο σοβαρές περιπτώσεις ανορεξίας - τα οστά τους προεξέχουν σκληρά - και γνωρίζω ότι ήταν άρρωστοι, ήμουν περήφανος για τη νέα μου μορφή. Ήμουν σε άρνηση, ήμουν πεπεισμένος ότι δεν υπήρχε τίποτα κακό με το σώμα μου και ότι τα δυστυχώς περιορισμένα δείπνα μου έπρεπε να τρώει ένας χορευτής. Φοβάμαι να σκεφτώ πόσο κοντά ήμουν στην ακραία ανορεξία - πιθανώς πολύ πιο κοντά από ό, τι συνειδητοποίησα.
Η Ilisije (δεξιά) στην πιο λεπτή στο κολέγιο (ευγενική προσφορά Christina Ilisije)
Το πιο τραγικό μέρος; Ένιωσα υπέροχα. Ένιωσα στην κορυφή του χορευτικού μου παιχνιδιού όταν ήμουν πραγματικά στο κάτω μέρος. Μόλις ήξερα ότι ήμουν κοκαλιάρικο, πήρα μαθήματα με μια απελευθερωμένη κατάσταση του νου, οδηγώντας το κύμα της θετικής άποψης του σώματός μου. Τελικά, όταν είδα τον εαυτό μου στο arabesque στον καθρέφτη, δεν νομίζω, ότι η κοιλιά και ο μηρός είναι λίγο ατυχής. Αντ 'αυτού, ήμουν ελεύθερος να ταξιδέψω αβίαστα σε ένα χώρο περιπάτου, με επίκεντρο την απόλαυση στο épaulement μου αντί να εξετάσω το σώμα μου. Και καθώς συνεχίστηκε η εκπαίδευση στο κολέγιο, η τεχνική μου βελτιώθηκε, η οποία στο μυαλό μου απέδειξε την ψευδή εξίσωση μου: λεπτότητα = καλύτερος χορός.
Στο τέλος του εαρινού εξαμήνου, οι γονείς μου ήρθαν να με δουν να παίζω. Μετά την παράσταση, ήταν σχεδόν δάκρυα. Μου είπαν ότι έπρεπε να βάλω βάρος και επρόκειτο να με βοηθήσουν. Βλέποντας τον επείγοντα χαρακτήρα τους για ένα ζήτημα που πίστευα ότι δεν υπήρχε με έκανε να επανεξετάσω τι έκανα στο σώμα μου. Οι γονείς μου είχαν δίκιο. Ήταν σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα τις λανθασμένες προσπάθειές μου να έχω «χορευτή» και είχα αδύναμη και μαραμένη. Δεν είχα περίοδο εννέα μηνών και ήξερα στο έντερο ότι το σώμα μου έκλεισε. Ευτυχώς, δέχτηκα την παρέμβασή τους.
Είδα έναν θεραπευτή να βοηθήσει να ξεπεράσει τη συναισθηματική αναταραχή και να τυλίξει το μυαλό μου γύρω από τη σοβαρότητα του ζητήματος. Συνειδητοποίησα ότι ενδεχομένως να τελειώσω τη χορευτική μου καριέρα - λόγω της χαμένης πυκνότητας των οστών και του αυξημένου κινδύνου τραυματισμού, και οι δύο παρενέργειες του επικίνδυνου χαμηλού σωματικού βάρους μου - με τρομάζουν σχεδόν όσο το βάρος. Ο θεραπευτής μου με υπενθύμισε επανειλημμένα να βλέπω το φαγητό ως πηγή τροφής και τόνισε τη σημασία της τροφοδότησης των οστών και των μυών μου για να τους επιτρέψει να κάνουν ό, τι ζήτησα από αυτούς. Ποτέ δεν διαγνώστηκα επίσημα με διαταραχή, αλλά συνειδητοποίησα ότι η αντίληψή μου για το σώμα μου δεν ήταν ευθυγραμμισμένη με την πραγματικότητα.
Βάζω πλήρη δύναμη στην ανάκαμψή μου, και όταν πρόκειται για φαγητό, δεν περιορίστηκα. Αύξησα τις μερίδες μου και δεν τελείωσα ένα γεύμα μέχρι η κοιλιά μου να αισθάνεται γεμάτη. Το φαγητό ήρθε ακόμα με μια επιβλητική πλευρά ενοχής, αλλά προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι οι νέες μου διατροφικές συνήθειες ήταν απαραίτητες. Το να βλέπω το σφυροκοπικό να σέρνεται πάνω στο ασταθές μου πλαίσιο, διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση της υπερηφάνειας ήταν μια πρόκληση. Αυτά τα πέντε επιπλέον κιλά με έκαναν να νιώθω ότι φορούσα ένα κοστούμι με μπαλόνι.
Ilisije (μπροστά δεξιά) με φίλους στο Marymount Manhattan College (ευγενική προσφορά Christina Ilisije)
Κατά τη διάρκεια της πορείας μου για ανάκαμψη, έγινα βαρύτερος από ό, τι ήμουν πριν άρρωζα. Ένιωσα διαισθητικά ότι θα χρειαζόμουν να προχωρήσω περισσότερο προς την αντίθετη κατεύθυνση προτού μπορέσω να ισορροπήσω και να αισθανθώ την πιο υγιή μου. Αλλά άφησα αυτό το νέο βαρύτερο σώμα να περιορίσει το χορό μου γιατί δεν ένιωθα καμία υπερηφάνεια για αυτό. Ήταν μια απόσπαση της προσοχής που με πήρε από τη δουλειά και στον καθρέφτη, που αφορούσε την εμφάνιση της κίνησής μου αντί της ίδιας της κίνησης. Η ειλικρινής αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου δεν είχε κάνει τόσο μεγάλη αλλαγή όσο περίμενα.
Αλλά επανειλημμένα απαγγέλλω στον εαυτό μου, «Πρέπει να τροφοδοτήσω το σώμα μου. Είμαι εγώ και είμαι όμορφη. ' Με αυτά τα αγαπημένα μάντρα και με πολλή υπομονή, άρχισα να πιστεύω ότι η ασεξουαλική, προεφηβική εμφάνιση δεν ήταν όλα αυτά και μια τσάντα με μάρκες (ας είμαστε αληθινοί, δεν ήταν μάρκες!). Τα ρούχα που κάποτε κρεμούσαν στο μαραμένο πουλόβερ μου είχαν μια μέρα με την επιστροφή του πισινό μου. Αρχικά, κοίταξα στον καθρέφτη με μια αίσθηση αηδίας στις νέες καμπύλες μου, αλλά σταδιακά αγκάλιασα αυτή τη γυναικεία φιγούρα. Δεν υπήρχε στιγμή 'αχα'. Χρειάστηκε χρόνος για να μπορέσω να αποκτήσω το σώμα μου και να ρίξω το πνευματικό μου κοστούμι.
Ενώ ήμουν στη μέση αυτής της ψυχικής μάχης, η ζωή μου έριξε άλλες δοκιμές. Κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής κλήσης με έναν σκηνοθέτη για μια επερχόμενη σεζόν, ρώτησε αν σχεδίαζα να αποκτήσω φόρμα για αυτό - «Ξέρεις, αδυνάτισμα», είπε. Πήγα στην άμυνα και της είπα ότι δεν ήμουν πρόθυμος να πέσω κιλά και να θυσιάσω την υγεία μου. Ήταν μια περήφανη στιγμή, αλλά η σκληρή πραγματικότητα ήταν ότι δεν ήμουν στην καλύτερη μου κατάσταση. Η διαπραγμάτευση της λεπτής γραμμής μεταξύ υγιεινών διατροφικών συνηθειών και ιδεοψυχαναγκαστικών ήταν πολύ ευαίσθητο για μένα. Αργά, αντιμετώπισα το γεγονός ότι έπρεπε να βεβαιωθώ ότι η σωματική μου διάσταση ήταν ισχυρή, άπαχη και λειτουργούσε στα καλύτερά της για δουλειές χορού.
Με τον Jason Macdonald στο Parson's Swing Shift (από τον Masato Kuroda)
Το 2010, μπήκα στο Parsons Dance. Τώρα, ως επί το πλείστον, η φυσική εργασία που κάνω σε καθημερινή βάση με βοηθά να επιτύχω την απαραίτητη δύναμη, αντοχή και ευελιξία. Άλλες φορές πρέπει να ανεβάσω το παιχνίδι μου και να τροφοδοτήσω προσεκτικά το σώμα μου για να βεβαιωθώ ότι αισθάνομαι στην πρώτη μου κατάσταση. Εξακολουθώ να συνειδητά επιλέγω θρεπτικά τρόφιμα. Τρώω όταν πεινάω και σταματούν όταν είμαι γεμάτος - ως επί το πλείστον. Τρώω σοκολάτα και μου αρέσει. Χέκ, μου αρέσει, και μπορεί περιστασιακά να φάω πάρα πολλές τρούφες Godiva
στα όρια του διαμερίσματός μου. Ναι, υπάρχουν ακόμα στιγμές που μουρμουρίζουν, «Χρειάστηκε να φάτε τόσο πολύ;» Ωστόσο, αυτά τα νοητικά προβλήματα είναι λίγα και πολύ μακριά, και πιστεύω ότι μια μέρα θα υποχωρήσουν εντελώς στο σκοτεινό παρελθόν μου. Και αυτές τις μέρες, όταν επιστρέφω από εκτός εποχής και παρατηρώ ότι η φιγούρα μου είναι λίγο πιο στρογγυλή, έχω βαθύτερη υπομονή με τον εαυτό μου. Γνωρίζω καλά ότι είμαι μια όμορφη γυναίκα και καλλιτέχνης σε ένα υγιές, ιδανικό-χορευτή-βάρος-για-μένα περίπου 130 κιλών (εικασία, δεδομένου ότι δεν παίζω σε κλίμακα εκτός αν είμαι στο γιατρό ).
Αυτή είναι η πρόκλησή μου για άλλους χορευτές που λαμβάνουν δραστικά μέτρα για να αλλάξουν το σώμα τους: Επιλέξτε να δείτε την ομορφιά σας και, για τους παραδείσους, χρησιμοποιήστε τον καθρέφτη ως εργαλείο για να ακονίσετε την τεχνική σας, για να μην δείτε εάν οι μηροί σας φαίνονται παχύ. Πρέπει να έρθει ένα σημείο όταν σταματήσετε να ανησυχείτε και αφήνετε τον χορό να αναλάβει. Αν θέλετε να φτάσετε στο έπακρο την ικανότητά σας ως καλλιτέχνης και άτομο, η προσπάθεια να διατηρήσετε μια υγιή σχέση με το φαγητό είναι μια μάχη που αξίζει να πολεμήσετε.