Ο Κιμ Σμιθ πιστεύει ακράδαντα ότι η μάθηση πραγματοποιείται μέσα και έξω από την τάξη. «Η τήρηση νέων δεξιοτήτων και η αλληλεπίδραση σε περιβάλλον μετά το σχολείο είναι σημαντικά μέρη της ανάπτυξης», εξηγεί. Το 2015, η τότε 5χρονη κόρη της, Ρέιγκαν, που είναι στο φάσμα του αυτισμού, εξέφρασε ενδιαφέρον για το χορό και η Σμιθ την υπέγραψε με ανυπομονησία για μια τάξη σε ένα τοπικό στούντιο. (Η έρευνα δείχνει ότι τα μαθήματα κίνησης μπορεί να είναι ευεργετικά για όσους έχουν αυτισμό.) Αλλά μέσα σε λίγες σύντομες εβδομάδες έγινε φανερό ότι το πρόγραμμα δεν ανταποκρίθηκε στις ανάγκες του Ρέιγκαν. «Ήμουν συγκινημένος όταν είδα ότι δεν ταιριάζει, & apos; »λέει ο Σμιθ. «Ωφελείται από την αλληλεπίδραση one-on-one. δυστυχώς, απλά δεν το έφτανε εκεί. '
Κιμ Σμιθ και μαθητέςΑπό αριστερά: Cindy Shields, Kim Smith, Amy Ford, Fred (Nicole) Miller, Cameron Childers και Scarlett McKibbin | Πίστωση: Robbie Caponetto; Μαλλιά και μακιγιάζ: Lorrie Hobler / ZenobiaΑναγνωρίζοντας ότι πιθανότατα άλλες οικογένειες αντιμετώπιζαν τις ίδιες απογοητεύσεις, ο Σμιθ ίδρυσε Μια πιθανότητα για χορό , ένα πρόγραμμα αποκλειστικού χορού προσαρμοσμένο σε παιδιά με θέματα αισθητικής επεξεργασίας στο Matthews της Βόρειας Καρολίνας. Τα μαθήματα επωφελούνται από άφθονους εθελοντές γυμνασίου που παρέχουν την απαραίτητη άμεση διδασκαλία και διαδραστική καθοδήγηση και λαμβάνουν επίσης ειδικά μέτρα, όπως απαιτείται, όπως η προσαρμογή του όγκου της μουσικής, το τραγούδι και η τροποποίηση της χορογραφίας που μπορεί να κάνει μια τέτοια διαφορά στο οι συμμετέχοντες & apos; εμπειρία. Το Chance to Dance προσφέρει τώρα τρία μαθήματα, καθώς και μια ομάδα ανταγωνισμού για νέους αρχάριους. «Το να βλέπεις τις μικρές προσωπικότητες να μεγαλώνουν δεν είναι τίποτα λιγότερο από μαγεία», λέει ο Smith. «Όταν κάνουν ένα βήμα, η ευτυχία τους γεμίζει το δωμάτιο. Αυτά τα παιδιά εκπέμπουν χαρά από τις άκρες των δακτύλων τους έως τις άκρες των ποδιών τους. Επιπλέον, το A Chance to Dance έχει επίσης δημιουργήσει μια σχέση μεταξύ των μητέρων και των πατέρων των οποίων συμμετέχουν τα παιδιά. «Ενώ τα παιδιά είναι στην τάξη, μπορούν να συνδεθούν και να μοιραστούν ιστορίες για τη ζωή ως γονέας ειδικών αναγκών. Ήταν μια υπέροχη διέξοδος για αυτούς », λέει. Αυτή η αίσθηση κοινότητας σφυρηλατημένη από κάτι τόσο απίθανο όσο ένα μάθημα χορού δείχνει τη δύναμη να πας έξω από το κουτί για μια μεγαλύτερη αιτία.