Από έξω, οι πέντε δεκαετίες της Dolly Parton στο προσκήνιο έμοιαζαν σαν αεράκι. Αλλά πίσω από κλειστές πόρτες, το εικονίδιο της μουσικής της χώρας έχει βιώσει το δίκαιο μερίδιο του πόνου. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη με Πιο κοντά κάθε εβδομάδα Η Parton είπε ότι πιστώνει τη βαθιά της πίστη, σφυρηλατημένη κατά τη διάρκεια της ταπεινής παιδικής της ηλικίας στο Τενεσί, με την οποία περνούσε τα πιο σκοτεινά σημεία της ζωής της.
Το 1984, μετά από χρόνια γυναικολογικών δεινών, υπέστη μερική υστερεκτομή και της είπαν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκτήσει παιδιά με τον σύζυγό της, Carl Thomas Dean, τον οποίο παντρεύτηκε το 1966.
«Ήταν μια πολύ κακή στιγμή», υπενθύμισε ο Parton, 72 ετών. «Μερικές φορές ο Θεός πρέπει απλά να σε χτυπήσει. Σχεδόν έλεγε: «Κάτσε το μικρό σου κώλο γιατί πρέπει να ασχοληθούμε με κάποια πράγματα! & Apos;»
Ο Παρτόν παραδέχτηκε ότι βυθίστηκε σε διετή κατάθλιψη και αναγκάστηκε να κάνει ένα βήμα πίσω από την καριέρα της για να επικεντρωθεί στη θεραπεία. Ήταν περίπου την ίδια στιγμή που μια συναισθηματική υπόθεση την άφησε κουδουνισμένη και τόσο σπασμένη που σε ένα σημείο βρέθηκε να κοιτάζει κάτω από το βαρέλι ενός όπλου.
«Το κοίταξα πολύ καιρό. Τότε, όπως το πήρα, για να το κρατήσω και να το κοιτάξω για λίγο, το μικρό σκυλί μας, ο Popeye, ήρθε να ανεβαίνει τις σκάλες », αποκάλυψε. «Η βρύση των ποδιών του με συγκλόνισε στην πραγματικότητα, ξαφνικά πάγωσα και έβαλα το όπλο κάτω».
Ευγνώμων για τη διακοπή, ο Παρτον άρχισε να προσεύχεται. «Πιστεύω κάπως ότι ο Popeye ήταν πνευματικός αγγελιοφόρος από τον Θεό», είπε. «Δεν νομίζω ότι θα το έκανα, σκοτώθηκα, αλλά δεν μπορώ να πω σίγουρα. Τώρα που έχω περάσει εκείνη την τρομερή στιγμή, σίγουρα μπορώ να καταλάβω τις δυνατότητες, ακόμη και για κάποιον συμπαγή σαν εμένα, εάν ο πόνος γίνει αρκετά άσχημος ».
Η Παρτον επέμεινε ότι η πίστη της στον Θεό έσωσε πραγματικά τον γάμο της. Τώρα, δεκαετίες αργότερα, ο Parton και ο Dean πλησιάζουν την 52η επέτειό τους, και η προσευχή παραμένει μεγάλο μέρος της καθημερινής τους ζωής. Το ζευγάρι έχτισε ακόμη και το δικό του παρεκκλήσι στο αγρόκτημά τους στο Brentwood του Τενεσί. «Περνάει χρόνο εκεί περισσότερο κάθε μέρα στο σπίτι του», είπε ένας φίλος του Παρτον Πιο κοντά . «Δεν προσεύχεται μόνο εκεί, αλλά πηγαίνει συχνά εκεί για να γράφει πνευματικά τραγούδια. Ο Carl πηγαίνει επίσης, και είναι το ήσυχο μέρος τους για να προβληματιστούν, να προσευχηθούν και να ευχαριστήσουν ».
Μεγαλώνοντας το τέταρτο των 12 παιδιών στους φτωχούς από τους Απαλάχιους λόφους, η Παρτόν είπε ότι έμαθε νωρίς να βασίζεται στην προσευχή για να την περάσει από τις κρίσεις της ζωής. «Η πίστη στον Θεό είναι απαραίτητη», κατέληξε.