Στη ζωή των ονείρων μου, δεν σφυρίζω βιαστικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μηνύματα κειμένου ή παρακολουθώ τους αγαπημένους μου φίλους στο Facebook. Κάθομαι σε ένα κομψό γραφείο γραμματέας δίπλα σε ένα μεγάλο παράθυρο με θέα στον καλοδιατηρημένο κήπο εξοχικών σπιτιών μου (ας προχωρήσουμε και δώστε του ένα σιντριβάνι και ανακλαστική πισίνα ενώ είμαστε σε αυτό). Πιείτε το τσάι από ένα φλιτζάνι της Κίνας (ας πούμε ότι είναι η Lady Carlyle) ενώ γράφω στοχαστικά, πνευματικά, καρδιακά γράμματα σε γυναικεία, παραδοσιακά χαρτικά ή ίσως κάτι λουλουδάτο (από Φυσικά, η Rifle Paper Co. ). Η αγαπημένη μου πορτοκαλί γάτα, ο Cheeto, παραμένει τεμπέλης κουλουριασμένη στην αγαπημένη του καρέκλα για τον ύπνο (αντί να τρέχει μπρος-πίσω πάνω στο πληκτρολόγιο iMac ενώ προσπαθώ να γράψω).
Αυτή είναι η ζωή των ονείρων μου που γράφουν γράμματα - όνειρα που κληρονόμησα από τη νότια μου μαμά. Η διαφορά είναι, τους κάνει να γίνουν πραγματικότητα, τουλάχιστον σε ένα βαθμό. (Μπορεί να ζήσει χωρίς την αντανακλαστική πισίνα και είναι πότες για καφέ.) Όπως, όπως πολλοί η Southern Mama, αγαπά τα χαρτικά γιατί αγαπά να γράφει στους ανθρώπους που νοιάζεται. Αγοράζει κουτιά και κουτιά από χριστουγεννιάτικες κάρτες εκ των προτέρων, καθώς και κάρτες ευεξίας για τα μέλη της τάξης της Κυριακής Σχολής και ευχαριστήριες σημειώσεις για όσους μπορεί να της κάνουν μια καλοσύνη στο μέλλον και κενές κάρτες για να την γράψουν ανιψιές μόνο και μόνο επειδή.
Η μητέρα μου –και δεν είναι μόνη μεταξύ των γυναικών της Νότιας χώρας– αγαπά τα florals, ζωντανά και έντυπα. Όσον αφορά τα χαρτικά για τις μητέρες, δεδομένης της επιλογής μεταξύ κενών εγγράφων γραφής και κάτι με ένα μικρό σύμπλεγμα τριαντάφυλλων σε μια γωνία, η μαμά θα πάρει τα τριαντάφυλλα. Με το συμπάθειο.
Όλη μου τη ζωή, έχει υπογραμμίσει τις λέξεις στις προσεκτικά επιλεγμένες ευχετήριες κάρτες που μου στέλνει, όπως στο «Χρόνια πολλά στην πιο γλυκιά [υπογραμμισμένη] κόρη του κόσμου [υπογραμμισμένη]!» Κάποτε, την έπαιρνα για την υπογράμμιση, οπότε την επόμενη φορά που μου έστειλε μια κάρτα, δεν το έκανε. ΤΙ???? Είχα έναν πλήρη διαχωρισμό. Ζήτησα συγνώμη άφθονα και της υποσχέθηκα να μην μου στείλει ξανά μια κάρτα χωρίς να τονίσω. Ευτυχώς, συνέχισε.
Είχα ξεχάσει την ιδιαίτερη ευχαρίστηση να γράφω γράμματα μέχρι το ξάδερφό μου μπήκε στο στρατό και δεν του επιτρεπόταν να λάβει τίποτα εκτός από σαλιγκάρι κατά τη διάρκεια της βασικής εκπαίδευσης. Και πρέπει να πω, με έκανε να θυμάμαι την τεράστια διαφορά ανάμεσα σε ένα γράμμα - γραμμένο σε πραγματικό χαρτί και ταχυδρομημένο σε πραγματικό φάκελο σε πραγματικό γραμματοκιβώτιο - και οτιδήποτε ηλεκτρονικό.
Ο Άγγλος ποιητής Λόρδος Μπάιρον περιέγραψε το γράψιμο επιστολών ως τη μόνη συσκευή για το συνδυασμό μοναξιάς με καλή παρέα.
Ποτέ δεν θα υποθέσω τον ελάτη Λόρδο Μπάιρον. Αλλά θα ήθελα να προσθέσω ότι ο συνδυασμός της μοναξιάς με την καλή παρέα σε όμορφο χαρτί είναι το υλικό από το Southern Mamas.