Όχι ο μέσος σας Joe: Δήμαρχος του Τσάρλεστον Joe Riley

Οι ψηφοφόροι στο Τσάρλεστον θα πάνε στις κάλπες τον Νοέμβριο για να κάνουν κάτι που δεν έχουν κάνει σε 40 χρόνια: εκλέγουν κάποιον άλλο εκτός από τον Joe Riley ως δήμαρχο τους. Κανείς δεν υποψιάστηκε το 1975 όταν ψήφισαν για έναν διασκεδαστικό 32χρονο δικηγόρο ακίνητων περιουσιών ότι επέλεξαν έναν δήμαρχο για τη ζωή, έναν Δημοκρατικό που όχι μόνο θα έπαιζε μέσω εννέα εκστρατειών επανεκλογής σε ένα Δημοκρατικό κράτος αλλά και όταν αντιμετώπιζε σημαντικές κρίσεις και προκλήσεις, θα έδειχναν στην υπόλοιπη χώρα πώς υποτίθεται ένας δημόσιος αξιωματούχος. Η Αμερική συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Joe Riley το 1989 όταν ο Hugo, ένας τεράστιος τυφώνας κατηγορίας 4, χτύπησε στην ακτή της Νότιας Καρολίνας και την ήρεμη, δυναμική ηγεσία του έσωσε ζωές και έθεσε το πρότυπο για τον χειρισμό φυσικών καταστροφών. Μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, όλοι είπαν ότι ο Hugo ήταν η καλύτερη ώρα του Joe Riley. Στη συνέχεια, με μόνο μερικές εκατοντάδες μέρες για να υπηρετήσει, ήρθαν οι πυροβολισμοί της Μητέρας Εμμανουήλ, η συγκλονιστική δολοφονία από έναν λευκό ρατσιστή εννέα Αφρικανών-Αμερικανών που παρακολούθησαν τη Βίβλο το βράδυ της Τετάρτης στο υπόγειο της ιστορικής Επισκοπικής Εκκλησίας Emanuel African Methodist στο κέντρο της πόλης Τσάρλεστον.

«Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχουμε αντιμετωπίσει, απλώς μια απίστευτη ρήξη για την κοινότητα», ένας εξαντλημένος δήμαρχος Riley υπενθύμισε περίπου μια μέρα περίπου αφού τελείωσε να παρακολουθεί αμέτρητα μνημεία και και τις εννέα κηδείες.

Ωστόσο, η τραγωδία θα καταγραφεί στην ιστορία ως μετασχηματιστική, κυρίως λόγω της χάριτος με την οποία στέκονταν οι οικογένειες των δολοφονιών και συγχώρεσαν τον κατηγορούμενο δολοφόνο σε ανοιχτό δικαστήριο, καθιστώντας μια σχεδόν άγνωστη μαζική εμφάνιση ειρήνης και ενότητας. «Αυτοί οι άνθρωποι λένε την προσευχή του Κυρίου και το εννοούν», λέει η Riley των οικογενειών της Μητέρας Εμμανουήλ. Η έκχυση της διαφυλετικής, διαθρησκευτικής αρμονίας κορυφώθηκε με μια επίσκεψη του Προέδρου Ομπάμα, ο οποίος παρέδωσε παθιασμένη ευλογία για τον έπαινο της πίστης και κατά του φυλετικού μίσους.

Ο Riley βρισκόταν εκεί δίπλα στον Πρόεδρο, μπροστά και στο κέντρο, ακριβώς όπως ήταν από τη στιγμή που έπληξε η τραγωδία - θυμωμένος αλλά παρηγορητικός, πληγωμένος αλλά δυνατός. Αντηχεί τα συναισθήματα των περισσότερων Charlestonians, κάθε κίνηση του έμοιαζε να λέει: «Πώς θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο; Και πώς θα μπορούσε να συμβεί στην πόλη μου;

Η αλήθεια είναι ότι το Τσάρλεστον είναι πάρα πολύ η πόλη του Joe Riley, και ενώ δεν ξεπερνάει για να του δώσει κάποια πίστωση για τον τρόπο με τον οποίο συνεργάστηκε, τα βάζει όλα στον πολίτη. «Η ενστικτώδης, απλή γραπτή, φυσική αντίδραση της ενοποίησης της αγάπης αυτής της κοινότητας με έκανε τόσο περήφανο», λέει. «Και ήταν τόσο χρήσιμο για αυτήν τη χώρα. Μου θύμισε την ιδέα του Μπόμπι Κένεντι ότι η αμερικανική πόλη υποτίθεται ότι είναι μια σειρά κοινοτήτων όπου χιλιάδες αόρατα σκέλη αγάπης και σεβασμού συνδέονται μεταξύ τους. '

Αξίζει να θυμόμαστε ότι το Τσάρλεστον που βλέπετε σήμερα - ένα μείγμα του αναπαλαιωμένου ιστορικού που βρίσκεται δίπλα στο στοχαστικό σύγχρονο, γεμάτο με πεζούς - μοιάζει λίγο με την πόλη που ανέλαβε ο νεαρός Joe Riley.

Ότι το Τσάρλεστον ήταν μια μικρή λιμενική πόλη με συρρικνούμενο πληθυσμό και μια πόλη που έπαιζε σε κέντρο, χαρακτηριζόμενη από εγκατάλειψη και αποεπένδυση. Θέσεις εργασίας και άνθρωποι έφυγαν στα προάστια. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης της περιοχής και το έγκλημα ήταν η κορυφαία ανησυχία των πολιτών.

Πολλά από τα εντυπωσιακά αρχοντικά των αντιβελών νότια της Broad Street ήταν τότε κουλουριασμένοι, μερικοί χωρισμένοι σε διαμερίσματα. Γνωστό σήμερα για τη γαστρονομική του σκηνή, το Τσάρλεστον το 1975 είχε λίγα εστιατόρια ή ξενοδοχεία που αξίζει να επισκεφτείτε. Είναι αξιοσημείωτο ότι, η σημερινή τουριστική Μέκκα είναι στην πραγματικότητα αρκετά κοντά σε αυτό που ο νεαρός δήμαρχος Ρίλι οραματίστηκε. Αλλά αυτός δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο εξελέγη.

«Ποια ήταν η πρώτη μεγάλη ιδέα σου;» Τον ρώτησα (δύο εβδομάδες πριν από τους πυροβολισμούς) σε μια συνέντευξη στο γραφείο του Δημαρχείου.

«Η πρώτη μεγάλη ιδέα, και ο λόγος που έτρεξα για δήμαρχο», λέει, «ήταν να έχω τους Αφροαμερικανούς πολίτες (τότε το 47% του πληθυσμού) να αισθάνονται σαν μέρος της πόλης». Οι προηγούμενες εκλογές είχαν καταστήσει σαφές, λέει ο Riley, ότι το 1975 «είτε το Τσάρλεστον επρόκειτο να εκλέξει έναν μετριοπαθή οικοδόμο γεφυρών, είτε θα είχαμε φυλετικά διχαστικές εκλογές».

Ένας συνασπισμός μετριοπαθών λευκών, Αφροαμερικανών, εργατικών συνδικάτων και Καθολικών ψήφισε τον Ρίλι. Η εναρκτήρια τελετή του ολοκληρώθηκε με τον ύμνο των πολιτικών δικαιωμάτων «Lift Every Voice and Sing». Πήρε το διορισμό του πρώτου μαύρου δήμαρχου του Τσάρλεστον, έβαλε μαύρους στα διοικητικά συμβούλια και τις επιτροπές της πόλης και συχνά ψήφισε με τα έξι μαύρα μέλη του δημοτικού συμβουλίου για να βρει αυτό που αποκαλεί «κοινότητα» με τα έξι λευκά μέλη. Το Τσάρλεστον ήταν μια από τις πρώτες πόλεις της Αμερικής που κήρυξε διακοπές προς τιμήν του Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ (η Νότια Καρολίνα ήταν η τελευταία πολιτεία της χώρας που το έκανε.) Για αυτές τις προσπάθειες, ο δήμαρχος Riley - ένας χαριτωμένος μικρότερος κόκορας ενός άνδρα— γρήγορα κέρδισε το ψευδώνυμο «Little Black Joe» καθώς και αλληλογραφία μίσους και απειλές θανάτου.

Ο δήμαρχος του Rookie αναδεύτηκε επίσης με ένα επιθετικό πρόγραμμα προσάρτησης που στόχευε περιοχές έξω από τα όρια της πόλης, επειδή πίστευε ότι μια συρρικνούμενη πυρήνα πόλη περιτριγυρισμένη από προαστιακή ανάπτυξη αποτελούσε «διαρθρωτική καταστροφή».

'Το κέντρο της πόλης πρέπει να έχει τη δημοσιονομική ικανότητα και την ενέργεια για να παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες - πάρκα, παιδικές χαρές, μουσεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία - στην υπόλοιπη περιοχή', λέει. «Και θέλετε όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι με ένα συνολικό μερίδιο στην περιοχή να ζουν στην πόλη - να ψηφίζουν, να πληρώνουν φόρους, να έχουν κάτι τέτοιο».

Το οικονομικό του σχέδιο ανάπλασης πρότεινε να κολλήσει ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα μικτής χρήσης στην καρδιά της πόλης. Παλαιότεροι συντηρητές μήνυσαν για να μπλοκάρουν το 'Riley & apos; s Folly'. Αλλά επέμεινε, και μετά από σχεδόν μια δεκαετία, το πολυτελές ξενοδοχείο 440 δωματίων και το μίνι εμπορικό κέντρο (που τώρα ονομάζεται Belmond Charleston Place) τελικά άνοιξαν για να το αναγνωρίσουν. Ο ασυνήθιστος σχεδιασμός του και η αρχιτεκτονική απόχρωση κάλυψαν το μέγεθος, την ηλικία και την επίδραση του κτηρίου στο ιστορικό περιβάλλον του, και σήμερα ακόμη και οι συντηρητές συμφωνούν ότι η τρέλα του Joe είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αξιοσημείωτης αναγέννησης του Τσάρλεστον.

Με υπερηφάνεια στο να είναι επικεφαλής αστικός σχεδιαστής του Τσάρλεστον, επικεντρώθηκε επίσης σκληρά σε πιο σοβαρά θέματα, ειδικά στο έγκλημα. Όταν ο αρχηγός της αστυνομίας αυτοκτόνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Riley επέλεξε έναν Τέξας με το όνομα Reuben Greenberg - δύο πτυχία πλοιάρχου από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ, απόφοιτος της Ακαδημίας FBI και (ω, ναι) ένας Αφροαμερικανός και Ashkenazi Εβραίος για εκκίνηση.

«Τον διάλεξα γιατί ήταν ο καλύτερος», θυμάται η Riley. «Ήταν ένας καλός, συμπαγής αστυνομικός. Ήξερε ότι ήταν σοβαρή επιχείρηση που έκανε τους δρόμους ασφαλείς. ' Επίσης, προσθέτει, «Ήξερα πόσο τυχερός ήμουν για τον καλύτερο υποψήφιο να είμαι Αφροαμερικανός, διότι όσον αφορά τη φυλετική πρόοδο, ο Reuben Greenberg άνοιξε περισσότερες πόρτες από ό, τι θα μπορούσα να κάνω εδώ και δεκαετίες. Έδωσε στους ανθρώπους της λευκής κοινότητας την πρώτη τους ευκαιρία για μια σχέση με έναν Αφροαμερικανό επαγγελματία του οποίου η δουλειά ήταν σημαντική για αυτούς. '

Ο Greenberg ήταν ένας τεράστιος πολιτικός κίνδυνος που ξεπέρασε τις προσδοκίες κανενός. Σε 23 χρόνια ως προϊστάμενος, εξειδικεύτηκε στο τμήμα, μειώνοντας το έγκλημα και κερδίζοντας εθνική αναγνώριση για τις καινοτόμες τακτικές του που επικεντρώθηκαν στην αστυνόμευση της γειτονιάς. Σαν Los Angeles Times Ο τίτλος το έθεσε κάποτε: «Ένας Μαύρος, Εβραίος, Roller-Skating Cop φέρνει έναν νέο τρόπο για την καταπολέμηση του εγκλήματος στον Παλαιό Νότο».

Ο Riley και ο Greenberg (τώρα αποθανόντος) ξεπέρασαν τον τυφώνα Hugo μαζί, και ο τώρα-72χρονος δήμαρχος εξακολουθεί να ανακατεύεται στη μνήμη. Καθώς πλησιάζει η καταιγίδα, θυμάται, έσυρε όλο το προσωπικό του στο γραφείο του. «Το δωμάτιο ήταν γεμάτο. Είπα, 'Εντάξει, είναι εκεί έξω και θα πρέπει να το δούμε ως ευκαιρία. Στην κυβέρνηση, φορολογούμε τους ανθρώπους, τους ρυθμίζουμε, δίνουμε εισιτήρια στάθμευσης και όλα αυτά. Αλλά αυτή είναι μια εποχή που η ζωή των ανθρώπων εξαρτάται από εμάς. Εάν κάνουμε την καλύτερη δουλειά που έχει κάνει ποτέ μια πόλη για να προετοιμαστεί για μια φυσική καταστροφή, τότε η υπερηφάνειά σας για αυτό θα ζήσει μαζί σας για πάντα. Και κάτι θα συμβεί στην πόλη και τους πολίτες της & apos; σχέση με την κυβέρνηση. & apos; '

Δούλεψε. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, η Νότια Καρολίνα έχασε έως και 35 ζωές από τον Hugo, αλλά μόνο 1 στο Τσάρλεστον. Χωρίς λεηλασίες, χωρίς χάραξη τιμών, έλλειψη ανταπόκρισης από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ή τις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, που όλοι ένιωσαν την πίεση από αυτόν τον χαρισματικό δήμαρχο που εμφανίστηκε ως λίγο λαϊκός ήρωας στην εθνική τηλεόραση.

«Οι καταστροφές σε πιάνουν εκεί που είσαι και στη συνέχεια επιταχύνουν τη φυσική σου κατάσταση από εκείνο το μέρος», λέει. «Όταν ο δολοφόνος χτύπησε στη Μητέρα Εμμανουήλ, δεν είχαμε αποξενωμένες τσέπες που περιμένουν να χτυπήσουν. Το ένστικτο των ανθρώπων ήταν ότι ήμουν στο πλευρό τους, ότι ο αρχηγός της αστυνομίας θα συνέλαβε τον δολοφόνο. Μια πόλη δεν μπορεί ποτέ να σταματήσει να εργάζεται σε αυτές τις σχέσεις ».

Τα χρόνια Riley δεν ήταν όλοι θρίαμβοι. Η διακυβερνητική προσφορά του το 1994 απέτυχε στην πρωτοβάθμια. Το 2000, οδήγησε μια πορεία προς την Κολούμπια, ελπίζοντας να αφαιρέσει τη σημαία μάχης της Συνομοσπονδίας από το έδαφος του κρατικού κεφαλαίου (που τελικά συνέβη). Πρόσφατα, συντηρητές και ομάδες γειτονιάς στο κέντρο της πόλης αντιτάχθηκαν έντονα στην υποστήριξή του για τερματικό σταθμό κρουαζιερόπλοιων στις αποβάθρες της πόλης, καθώς και την επέκταση ενός διακρατικού συνδέσμου σε αυτοκινητόδρομο σε ένα ημιποριακό προάστιο νησιών.

Ο Riley απορρίπτει αυτούς τους κριτικούς ως «ελίτ». Η επέκταση του αυτοκινητόδρομου, λέει, είναι να παρέχει ανακούφιση από την κυκλοφορία για «τους πραγματικούς ανθρώπους που πρέπει να οδηγούν στη δουλειά και δεν μπορούν απλώς να οδηγήσουν ένα ποδήλατο λίγα τετράγωνα σε ένα γραφείο». Όσον αφορά τα κρουαζιερόπλοια, λέει, «Το Τσάρλεστον δεν είναι κάποιο ευαίσθητο μικρό boutique θέρετρο. Είναι ένα λιμάνι. Είχαμε αποβάθρες για πάντα. Για να πει το Τσάρλεστον, 'Ωχ, ωχ, δεν θέλουμε κρουαζιερόπλοια' είναι ψεύτικο. '

Αγαπήστε τον ή όχι, τον Ιούνιο θα ήταν δύσκολο να βρείτε κάποιον στο Τσάρλεστον - λευκό ή μαύρο, πλούσιο ή φτωχό, Δημοκρατικό ή Ρεπουμπλικανικό - που δεν έπαιρνε παρηγοριά όταν γνώριζε ότι ο δήμαρχος τους εξακολουθούσε να εργάζεται. Αλλά σύντομα θα φύγει.

«Ήρθε η ώρα», λέει. «Ο μόνος τρόπος να είσαι δήμαρχος είναι με μια έντονη, συναισθηματική, δημιουργική, φυσική, αδιάκοπη ενέργεια. Είμαι το ισοδύναμο ενός δρομέα μαραθωνίου που έχει ρυθμό να τελειώσει με ένα λάκτισμα. Θα δουλεύω με πλήρη κλίση όσο είμαι εδώ ».

Μετά από αυτό? Έχει ακόμα ένα ημιτελές έργο για να τον απασχολήσει στην πολιτική ζωή: τη χρηματοδότηση και την οικοδόμηση ενός Διεθνούς Αφροαμερικάνικου Μουσείου 75 εκατομμυρίων δολαρίων. Οραματιζόταν για τον εορτασμό του περάσματος ενός τεράστιου αριθμού σκλάβων μέσω του Τσάρλεστον και των επακόλουθων συνεισφορών τους στη ζωή στο Lowcountry και την Αμερική, μέχρι στιγμής δεν έχει τόσο μεγάλο ενθουσιασμό όσο και στόχους συγκέντρωσης κεφαλαίων. Με πολλούς τρόπους, είναι μια σύνθεση ολόκληρης της δουλειάς του Riley & apos; του αστικού σχεδιασμού και της ανάπτυξης, της κοινωνικής δικαιοσύνης για τους ανθρώπους της αφρικανικής καταγωγής, της προώθησης του τουρισμού και (φυσικά) της διαμάχης.

Ακόμη και ορισμένοι από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Joe Riley βλέπουν το μουσείο ως τέντωμα, μια γέφυρα πολύ μακριά στο φερόμενο «κτήριο μνημείων». Ωστόσο, η ιστορία μας δείχνει ότι το στοίχημα εναντίον του Joe ήταν ως επί το πλείστον μια χαμένη πρόταση.

Ο John Huey είναι κάτοικος της περιοχής του Τσάρλεστον και πρώην αρχισυντάκτης της Time Inc., εκδότης του Southern Living.