Ο συγγραφέας «This Is Us» του Kay Oyegun έχει ένα ισχυρό μήνυμα για συγγραφείς μαύρων γυναικών



Το Writers Room είναι μια σειρά που αναδεικνύει τις γυναίκες συγγραφείς στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, οι οποίες δημιουργούν κύματα και δημιουργούν έργα που βασίζονται στην ένταξη και την προβολή. Ο Kay Oyegun δεν σχεδίαζε να γίνει συγγραφέας. Όταν εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, ο Νιγηριανός-Αμερικανός γραμματέας άρχισε να ακολουθεί καριέρα στην ιατρική. Ωστόσο, τα πράγματα δεν πήγαν αρκετά σύμφωνα με το σχέδιο. Αυτό έκλεισε γρήγορα από τους βαθμούς μου, Oyegun, τώρα συγγραφέας στο επιτυχημένο δράμα του NBC, Αυτό είμαστε , λέει ο ESSENCE. Τότε ο Oyegun στράφηκε στο γράψιμο. Αλλά για να δικαιολογήσει την επιλογή της στους δύσπιστους γονείς της, αποφάσισε να επιλέξει μια καριέρα όπου θα μπορούσε να αναπτύσσει τις δεξιότητες γραφής της σε καθημερινή βάση. Έγινε δημοσιογράφος. Αφού προσγειώσατε μια δουλειά στο NBC Nightly News Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, ο Oyegun έκανε στάδια στο Σήμερα , ABC News και το BBC. Όμως όλη την ώρα, κράτησε σφιχτά το όνειρό της να διηγείται φανταστικές ιστορίες, αντλώντας από τις προσωπικές της εμπειρίες όπως ο αδερφός της φυλακίστηκε σε φυλακή της Φλόριντα. Έγραψα στο πλάι - ένα μάτσο πολύ κακά πράγματα, έπειτα ένα μάτσο αρκετά καλά πράγματα, πριν γίνουν πραγματικά συνετά και αρκετά καλά για να τα διαβάσουν, είπε. Η ESSENCE συναντήθηκε πρόσφατα με την Oyegun για να συζητήσει το ταξίδι της μέσα σε μερικά από τα πιο πολυπόθητα δωμάτια συγγραφέων του Χόλιγουντ, σε μερικές από τις μεγαλύτερες εκπομπές της τηλεόρασης. ESSENCE: Η πρώτη σας τηλεοπτική πίστωση ήταν Βασίλισσα ζάχαρη . Πώς ήταν να βρίσκεστε σε αυτό το δωμάτιο συγγραφέων; Φαντάζομαι ότι ήταν ιδιαίτερα διαφορετικό, απλώς δεδομένης της φιλοσοφίας της Ava DuVernay σχετικά με τη συνοχή. Kay Oyegun: Ήταν απίστευτο. Η ομάδα που συγκέντρωσε η Ava ήταν τόσο απίστευτα υποστηρικτική, έξυπνη, ικανή και πολύ οικογένεια. Η [Ava] παίρνει μια ευκαιρία στους ανθρώπους, και στη συνέχεια θέλει επίσης να καλλιεργηθεί, και επίσης θέλει να φροντίσει και να καθοδηγήσει και να παρακολουθήσει τους ανθρώπους να μεγαλώνουν. Για μένα, ως Νιγηριανός μετανάστης που μεγάλωσε στη Νιγηρία και την Αμερική, νομίζω για μένα τόσο πολύ - και το μιλάω αρκετά ανοιχτά - τόσο μεγάλο μέρος της εμπειρίας μου με τη Μαύρη κουλτούρα και τα θέματα της Μαύρης Αμερικής ήταν ακαδημαϊκά, σε περίεργος τρόπος. Λοιπόν για μένα που είμαι στο Βασίλισσα ζάχαρη χώρο, μου επέτρεψε να δουλέψω σε πολλές από αυτές τις διπλές ταυτότητες καθώς βιώνω τον κόσμο. Όπως, ο αδερφός μου ήταν στη φυλακή εδώ και πολύ καιρό εδώ στην πολιτεία της Φλόριντα, και κατάγομαι από ένα πολύ ανεξάρτητο μητριαρχικό νοικοκυριό και είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα σχέση με τον πατέρα μου. Τόσο μεγάλο μέρος της ανάπτυξής μου τόσο στη Νιγηρία όσο και στην Αμερική ήταν πράγματα που μπορούσα να φέρω στο τραπέζι. Δεν ένιωσα πια αυτό το αίσθημα ετερότητας που ένιωθα για τόσα χρόνια. Ξέρετε, 'Ω, δεν είμαι αρκετά Αμερικανός, είμαι Νιγηριανός', αλλά είναι σαν να μην είναι απλώς ανθρώπινες ιστορίες που συνδέουν τους ανθρώπους μαζί. Αυτό ήταν κάτι που προσωπικά πήρα από αυτήν την εμπειρία.

Ευγενική προσφορά του Kay Oyegun





Φύγατε από Βασίλισσα ζάχαρη προς την Αυτό είμαστε . Πώς είναι λοιπόν το δωμάτιο των συγγραφέων Αυτό είμαστε ; Φέρνουμε ιστορίες πολύ παρόμοια… Είμαστε επίσης μια παράσταση για στιγμές και για αλληλεπιδράσεις. Έχουμε μεγάλη συνομιλία. Έχουμε μια αφηγηματική δομή την οποία ακολουθούμε, αλλά είναι πραγματικά για την αλήθεια πίσω από αυτό που κάνουν οι άνθρωποι, τις μικρές στιγμές που θα μπορούσαν να αισθάνονται φυσιολογικές, αλλά έχουν πολύ βάρος. Παίξαμε με την οικογενειακή δομή και την ιδέα της μνήμης. Παίξαμε με κληρονομιά και τι σημαίνει αυτό και πώς αυτά τα πράγματα που σε επηρεάζουν ως παιδί παίρνουν τη δική τους ζωή καθώς μεγαλώνεις. Για μένα είναι κάτι που αντηχεί στη ζωή μου καθ 'όλη τη διάρκεια και είναι κάτι που έχω να εξερευνήσω περισσότερο σε αυτό το δωμάτιο. Όλοι είναι τόσο απίστευτα ανοιχτοί, έξυπνοι και ευγενικοί και στοχαστικοί και συνεργάσιμοι. Δεν υπάρχουν εγώ. Δεν υπάρχουν πραγματικά εγώ. Ποια ήταν η καλύτερη συμβουλή ή μάθημα που έχετε μάθει στην αίθουσα συγγραφέων; Μαθαίνουμε όλοι. Ακόμα και οι άνθρωποι στην κορυφή, μαθαίνουν ακόμα. Κανένα από αυτά δεν είναι τέλεια επιστήμη. Δουλεύουμε σε ένα τόσο υποκειμενικό πεδίο. Αυτό που έχω συνειδητοποιήσει και αυτό που έχω δει είναι ότι αν πιστεύετε σε κάτι, εάν η καρδιά σας είναι σε κάτι… ανεξάρτητα από την αντίδραση, ανεξάρτητα από το ποια είναι η υποδοχή, μπορείτε να αντέξετε αυτό. Κατανοήστε και έχετε μια αίσθηση ταπεινότητας για τη διαδικασία. Μην πιστεύετε τη διαφημιστική εκστρατεία και, στη συνέχεια, παραιτηθείτε από άτομα που το κάνουν, ειλικρινά. Επίσης, υποστηρίξτε άτομα που θέλουν να το κάνουν. Το γράψιμο είναι το γράψιμο. Το λεπτό που κάποιος σας εξηγεί πώς [να] δομήσετε [μια ιστορία], όλοι είναι αφηγητές. Η διαφορά μεταξύ κάποιου που φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας και κάποιου που γράφει στην πραγματικότητα είναι μόνο οι βασικές αρχές και η επιθυμία να το κάνει. Τι είδους συμβουλές θα δώσατε, ειδικά σε μαύρες γυναίκες συγγραφείς, που θέλουν να μπουν σε αυτόν τον τομέα; Συνεργαστείτε μεταξύ τους. Αυτή είναι η παλιά παροιμία: Δίκτυο οριζόντια και όχι κάθετα γιατί θα εκπλαγείτε τι είδους δύναμη έχετε στη διάθεσή σας. Θυμάμαι ότι υπήρχε μια ομάδα από εμάς συγγραφείς μαύρων γυναικών σε αυτήν την επιχείρηση, είχαμε αυτό το Σαββατοκύριακο μακριά στο Joshua Tree πριν από μερικούς μήνες και όλοι δημοσιεύσαμε φωτογραφίες για αυτό. Έλαβα τόσα πολλά email από μαύρες γυναίκες, οι οποίες εργάζονται για να μπουν στην επιχείρηση. Βασικά ήταν σαν, «Θεέ μου, μια μέρα θα είμαι εκεί». Και ειλικρινά, είπα, «Δεν υπάρχει εκεί να είναι. Μπορείτε να το κάνετε τώρα. »Η αντίληψη των ανθρώπων για το πού εκεί είναι, είναι τόσο διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι η πραγματικότητα. Και ειδικά οι μαύρες γυναίκες συγγραφείς: Έχετε όλα όσα χρειάζεστε τώρα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πράγμα. Και αυτό είναι το αστείο εκεί, σωστά; Η ιδέα ότι πρέπει να φτάσετε σε ένα συγκεκριμένο μέρος για να μπορέσετε να κάνετε dot, dot, dot. Έχετε όλα όσα χρειάζεστε. Ξεκινήσατε το κολέγιο, εστιάζοντας στην ιατρική. Αλλά πότε συνειδητοποιήσατε ότι η φωνή σας ήταν κάτι ιδιαίτερο και σημαντικό και θέλετε να την τιμήσετε ως συγγραφέας; Μπορώ να σας πω ειλικρινά ότι εξακολουθώ να εργάζομαι σε αυτό, και αυτό είναι το αστείο. Όποτε οι άνθρωποι είναι σαν, 'Ω, θέλω να καθίσω μαζί της και να διαλέξω τον εγκέφαλό της', πάντοτε απομακρύνονται από το να είναι, 'Αυτό το τακτικό κορίτσι που γράφει **'. Μου αρέσει να είμαι πάντα ο πρώτος που ζητά συγγνώμη και να είμαι σαν, 'Δεν ξέρω, ρωτήσατε.'
Δείτε αυτήν την ανάρτηση στο Instagram

Χρόνια πολλά σε αυτήν την ομορφιά εδώ! Δεν ήμασταν σαν πλύσιμο αυτοκινήτων, αλλά εξακολουθούμε να στέκουμε σαν την Antwone Fisher! Είμαι πολύ υπερήφανος που την γνωρίζω και βλέπω τον Θεό να εκπληρώνει τα σχέδιά του για τη ζωή της με καταπληκτικούς τρόπους που μας κρατούν να φωνάζουμε σε χώρους στάθμευσης, μετά από ώρες! #KayOyegun ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ που δεν έχει έρθει ακόμη! Χρόνια πολλά μαμά! #NaijaNoDeyCarryLast #FirstGenFam #ALLtheWayUp! 🇳🇬❤️

Μια ανάρτηση που κοινοποιήθηκε από τον χρήστη Yvonne Orji (@yvonneorji) στις 3 Μαΐου 2016 στις 3:16 μ.μ. PDT



Γι 'αυτό μου αρέσει η ιδέα που έμαθαν όλοι. Είχα ένα αφεντικό μου να μου στείλει έναν πιλότο για να της δώσει σημειώσεις και το διάβασα, σκέφτηκα ότι ήταν φανταστικό και της έδωσα σελίδες και σελίδες σημειώσεων γιατί ανεξάρτητα από το πού βρίσκεστε, είμαστε δημιουργικό πεδίο και τόσο υποκειμενικό. Είναι όλα τόσο υποκειμενικά και είναι επίσης προσωπικά. Έρχομαι στη σκηνή όπου υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορίες που θέλω να πω, και έτσι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που τώρα είμαι απίστευτα παθιασμένο με αυτό που θέλω να ανεβάσω το βουνό και είμαι έτοιμος να σταθεί μπροστά σε ένα τρένο και πείτε, 'Εντάξει, εντάξει, ας το κάνουμε.