Iroquois Steeplechase ΤζόκεϊΟι τζόκεϊ οδηγούν τους Thoroughbreds με 1-2 έως 3-μίλια υπερσύγχρονα μαθήματα με την ελπίδα να φτάσουν στον βραβευμένο κύκλο του νικητή του Steeplechase. | Πίστωση: Brown Cannon IIIΕίναι 8:30 π.μ., 12 μίλια νότια του κέντρου του Νάσβιλ, όπου ο συγκεκριμένος βρόχος δίνει τη θέση του σε κυλιόμενα λιβάδια. Μια νεαρή ξανθιά πιάτα τριών δωδεκάδων μπισκότων ζαμπόν. Οι φίλοι της, πρωταγωνιστές σε φορέματα θαλασσοπούλων και ψηλά καπέλα, έβαλαν τις τελευταίες πινελιές σε μια παιωνία, ενώ οι μπάσοι τους σηκώνουν κύπελλα γεμάτα με ουίσκι Tennessee. Το γκρουπ ξεκινά ένα τετράωρο ξεκίνημα στο Iroquois Steeplechase, μια 72χρονη ετήσια τελετή τόσο ιερή για τη Μέση Τενεσί όσο και για το ποδόσφαιρο SEC.
Για τους άγνωστους, μια ιπποδρομία με οποιοδήποτε άλλο όνομα είναι απλώς ο Ντέρμπι. Αλλά το Steeplechase δεν είναι αυτό. Ξεκίνησε το 1941 από μια ομάδα επιχειρηματιών και άπληστων κυνηγών αλεπούδων που θέλουν να κάνουν τους αγώνες βοσκοτόπων της Μέσης Τενεσί πιο επίσημους, το Steeplechase αποτελείται από επτά αγώνες για άλογα ηλικίας τριών ετών και άνω. Τα ζώα εκπαιδεύονται για να καθαρίσουν τα εμπόδια, σε αντίθεση με τους άπαχους ομολόγους τους στο Ντέρμπι που επιταχύνουν τα επίπεδα. Στον κόσμο των αγώνων steeplechase, οι αγώνες του Νάσβιλ έχουν τα πιο τσαντάκια και τα πιο λιπαρά πορτοφόλια της άνοιξης.
Για τους 25.000 αφοσιωμένους που παρέλασαν το χλοοτάπητα στο Percy Warner Park τον Μάιο, το Steeplechase είναι σαν τη Mardi Gras, μια ευκαιρία για ένα χρόνο για μη απολογητική γλεντζέ - με λίγο περισσότερο στυλ. Νωρίς το απόγευμα, οι Thoroughbreds περπατούν κάτω από το τέντωμα, καθαρίζοντας 4-πόδια φράχτες με την ευελιξία των Ολυμπιακών αθλητών. Αλλά το κύριο γεγονός είναι σχεδόν μια μεταγενέστερη σκέψη, ένα θεατρικό σκηνικό για ένα θορυβώδες πάρτι. Πολυτελείς οικογένειες ευθυγραμμίζουν το sedan-to-sedan πολύ πριν τα πρώτα άλογα εγκαταλείψουν το μάντρα. Τα στοιχήματα κυρίων έχουν τοποθετηθεί μεταξύ φίλων, συχνά με γύρους ποτών στη γραμμή αντί για χρήματα.
Όμως, οι άνθρωποι που εντοπίζουν τις ρίζες τους στην κουλτούρα αλόγων του Τενεσί - εκείνοι των οποίων τα καθίσματα έχουν περάσει από γενιά σε γενιά - είναι εκεί για τα άλογα Απλώς ρωτήστε τη Margaret Menefee Gillum, της οποίας ο αδελφός ήταν αναβάτης το 1949 και που έχασε μόνο δύο αγώνες από τότε που ξεκίνησε το Steeplechase - και τις δύο φορές ο σύζυγός της ήταν ενεργός στρατιωτικός. «Πολλοί άνθρωποι πάνε τώρα για το πάρτι», λέει. «Αλλά οι άνθρωποι αλόγων συνεχίζουν να τρέχουν τους αγώνες».
Για τους κατόχους κουτιών και για εκείνους με εισιτήρια Hunt Club υψηλών δολαρίων, βροχερά απογεύματα και άδειες κούπες δεν αποτελούν πρόβλημα. Και οι δύο εκδόσεις εγγυώνται ζωντανή μουσική και πολυπόθητα καθίσματα. Τα εισιτήρια του Hunt Club προσφέρουν ό, τι μπορείτε να φάτε και να πιείτε, ενώ οι κάτοχοι κουτιών έχουν πρόσβαση στις πλούσιες σκηνές Paddock Club και Iroquois Society. Ανεξάρτητα από το πού βρίσκεστε, η παράδοση είναι να στρίψετε στο πεδίο: ο άγριος, συχνά λασπώδης, χώρος μέσα στο βρόχο πίστας όπου τα είκοσι και τριάντα κάτι γεμίζουν Coors Light και jockey για το καλύτερο πάρτι. «Το infield είναι σαν το Talladega με έναν πολυτελή τρόπο», λέει η Amy Cochran, η οποία υιοθέτησε το Steeplechase ως ανοιξιάτικο τελετουργικό από τότε που μετακόμισε στο Νάσβιλ πριν από έξι χρόνια. 'Αναμένεται ότι θα φοράτε την Κυριακή σας καλύτερα, αλλά γνωρίζετε επίσης ότι θα πάρετε ακατάστατο.'
Καθώς συνεχίζεται η μέρα, οι σφήνες του Tory Burch ανταλλάσσονται για τον Hunter Wellies, οι οποίοι διατηρούνται καλύτερα στο muck. Και μετά τον πέμπτο αγώνα, κοπέλες με καπέλο έχουν φτάσει στο καμπαναριό, όπου απονέμονται βραβεία για τους καλύτερους κορυφαίους. Ο ασταθής ανοιξιάτικος ουρανός μετατρέπεται σε βροχή, και οι γυναίκες κλαίνε τόσο ελαφρά όσο περιμένουν να ανακοινωθούν οι νικητές. Ξέρουν ότι για να αγκαλιάσετε το Steeplechase δεν μπορείτε να είστε οπαδός με καλό καιρό. Και έτσι η παράσταση συνεχίζεται, μια λάσπη λερωμένη, θαλασσοπούλα στιγμή μετά την άλλη. Η παράδοση είναι τελικά.