Πρόταση για την παραλίαΠίστωση: Cultura / GretaMarie - Getty Images / Cultura ExclusiveΑρχικά δημοσιεύθηκε από ΧΡΟΝΟΣ
Πριν προχωρήσουμε στην εξήγηση: Μην με πυροβολείτε εάν είστε μεγαλύτεροι από αυτό και δεν έχετε παντρευτεί ακόμα. Αυτά είναι απλώς στατιστικά στοιχεία και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εξηγήσουν την προσωπική σας κατάσταση ή τον τελευταίο απατεώνα / ψυχο / ναρκισσιστή που χάσατε 18 μήνες. Κανείς δεν σας κατηγορεί. Είστε ένα υπέροχο και απολύτως αγαπητό άτομο.
Τώρα, προχωράμε.
ο μελέτη έγινε από τον Nick Wolfinger, κοινωνιολόγο στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα, και δημοσιεύτηκε από το γενικά υπέρ του γάμου Ινστιτούτο Οικογενειακών Σπουδών. Υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι που παντρεύονται μεταξύ 28 και 32 χωρίζονται τουλάχιστον στα επόμενα χρόνια. Αυτή είναι μια νέα εξέλιξη. Οι κοινωνιολόγοι στο παρελθόν πίστευαν ότι η αναμονή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, συνήθως οδηγούσε σε μεγαλύτερη σταθερότητα και δεν υπήρχε πραγματική ημερομηνία πώλησης.
Ο Wolfinger ανέλυσε δεδομένα από την περίοδο 2006-2010 και την Εθνική Έρευνα Οικογενειακής Ανάπτυξης 2011-2013. Βρήκε ένα είδος καμπάνας ανάποδα. «Οι πιθανότητες διαζυγίου μειώνονται καθώς γερνάς από τα εφηβικά σου χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του '20 και στις αρχές της δεκαετίας του '30, γράφει. 'Στη συνέχεια, οι πιθανότητες διαζυγίου αυξάνονται ξανά καθώς μεταβαίνετε στα τέλη της δεκαετίας του '30 και στις αρχές της δεκαετίας του '40.' Για κάθε έτος μετά από περίπου 32, η πιθανότητα διαζυγίου αυξάνεται περίπου 5% λέει η μελέτη.
Μερικά κουνάω Ο Slate το ονόμασε θεωρία Goldilocks να παντρευτείς: πρέπει να μην είσαι πολύ νέος και όχι πολύ μεγάλος.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τα τέλη της δεκαετίας του '20 / αρχές της δεκαετίας του '30 θα είχαν νόημα ως μια στιγμή για να ξεκινήσετε μια δια βίου συνεργασία με κάποιον: οι άνθρωποι είναι αρκετά μεγάλοι για να καταλάβουν εάν πραγματικά συναντώνται με κάποιον ή απλώς τυφλώνονται από ορμόνες. Έχουν ήδη κάνει σημαντικές επιλογές ζωής και έχουν αναλάβει ορισμένες ευθύνες. Και μπορεί να είναι αρκετά οικονομικά διαλύτες ώστε να μπορούν να σκέφτονται να υποστηρίξουν κάποιον σε περίπτωση ανάγκης.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι τόσο μεγάλοι και θέτουν τους τρόπους τους ώστε να μην μπορούν να κάνουν τις μυριάδες μικρές προσαρμογές στις συνήθειες και τον τρόπο ζωής και τους στόχους και την προσωπική υγιεινή που απαιτεί ο γάμος. Πιθανότατα δεν έχουν πρώην συζύγους ή παιδιά μεταξύ των οποίων πρέπει να μοιράσουν το χρόνο, τους πόρους και την πίστη τους.
Ο Wolfinger λέει ότι η καμπύλη παραμένει ακόμη και μετά τον έλεγχο για τους ερωτηθέντες & apos; φύλο, φυλή, οικογενειακή δομή προέλευσης, ηλικία κατά τη στιγμή της έρευνας, εκπαίδευση, θρησκευτική παράδοση, θρησκευτική παρακολούθηση και σεξουαλικό ιστορικό, καθώς και το μέγεθος της μητροπολιτικής περιοχής στην οποία ζουν. ' Πιστεύει ότι ο λόγος μπορεί να είναι μεροληψία επιλογής. «Τα είδη των ανθρώπων που περιμένουν μέχρι τα τριάντα τους να παντρευτούν μπορεί να είναι τα είδη των ανθρώπων που δεν έχουν προδιάθεση να κάνουν καλά στους γάμους τους», γράφει. Αυτό σημαίνει επίσης ότι «τα άτομα που παντρεύονται αργότερα αντιμετωπίζουν μια ομάδα δυνητικών συζύγων που έχουν εξαφανιστεί για να αποκλείσουν τα άτομα που έχουν την προδιάθεση να πετύχουν στο γάμο».
(Και πάλι, σας παραπέμπω στην προειδοποίησή μου στην παράγραφο 2. Ο κ. Wolfinger προτείνει ότι τα singles άνω των 32 δεν είναι υλικό γάμου, όχι εγώ.)
Άλλοι κοινωνιολόγοι που καλύπτουν αυτήν την προκυμαία γρήγορα έτρωγαν με αμφιβολίες. Το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ & apos; s Ο Phillip Cohen χρησιμοποίησε ένα διαφορετικό σύνολο δεδομένων , από την Αμερικανική Έρευνα της Κοινότητας, για να πούμε ότι το να γερνάς δεν σήμαινε ότι ο γάμος σου είχε λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η τέλεια ηλικία για να παντρευτείς αν δεν θέλεις να χωρίσεις είναι 45 έως 49, κάτι που, σημειώνει, είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι δεν πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή βάσει στατιστικών αναλύσεων στο Διαδίκτυο.
Η αλήθεια είναι: το διαζύγιο είναι ένα δύσκολο κοινωνικό μοτίβο να μετρηθεί. Πολλές πολιτείες αρνούνται να συλλέξουν δεδομένα σχετικά με αυτό. Και δεδομένου ότι ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων επιλέγουν να ζήσουν μαζί χωρίς να λάβουν έγκριση από την κυβέρνηση, η καταμέτρηση του διαζυγίου γίνεται λιγότερο χρήσιμη ως τρόπος μέτρησης της κατάρρευσης της οικογένειας.
Ακόμα, υπάρχουν μερικές αλήθειες που υποστηρίζονται από την έρευνα: Η κατοχή χρημάτων και το πτυχίο κολεγίου μειώνει τις πιθανότητές σας για διαζύγιο, όπως και η δέσμευσή σας προτού μετακινηθείτε μαζί και περιμένετε να αποκτήσετε παιδιά έως και μετά τους γάμους. Αυτά που μπορείτε να πάρετε στην τράπεζα.
Μέχρι την επόμενη μελέτη.