Η Celeste Epiphany Waite, της οποίας το σκηνικό όνομα είναι απλά η Celeste, την έπιασε πρώτο νούμερο ένα στο Διάγραμμα Λευκωμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου με το ντεμπούτο της έργο Όχι η μούσα σου τον προηγούμενο μήνα. Όχι από τότε που ο Τζέσ Γκλίν έφτασε στην κορυφή των charts το 2015, πέτυχε μια Βρετανίδα τραγουδίστρια. Για να μην αναφέρουμε, μόλις πέρυσι η Celeste κατέκτησε την πρώτη θέση στη δημοσκόπηση του BBC's Sound of 2020 και κέρδισε ένα βραβείο Rising Star Brit. Αν και έχει συγκριθεί με την Amy Winehouse, την Adele και την αείμνηστη Nina Simone, η Celeste αποδεικνύει την ικανότητά της να χαράξει μια δική της λωρίδα.
Αν και γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, η Celeste, του οποίου ο πατέρας είναι Τζαμάικα και μητέρα Βρετανός, μεγάλωσε στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου και σήμερα κατοικεί στο Λονδίνο της Αγγλίας. Έχει περάσει πολύ από την κάλυψη του YouTube στις 17 του. Τώρα, σε ηλικία 26 ετών, η Celeste είναι μια βραβευμένη τραγουδίστρια-τραγουδοποιός που δίνει στον κύριο κλάδο κάτι που προσβλέπει στην τέχνη της. Ξεκίνησε από το να κερδίζει το πρώτο νούμερο ένα άλμπουμ της και να λαμβάνει αναγνώριση για το έργο της στην ταινία που κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Ψυχή , Η ESSENCE συνεργάστηκε με τη νέα αγαπημένη Βρετανίδα της βιομηχανίας για να συζητήσει τη γενική μουσική, την ανατροφή της στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη χρήση των κοινωνικών μέσων ως εργαλείου για καλλιτέχνες!
Πώς ενισχύει η ανατροφή σας στο Ηνωμένο Βασίλειο την εκτίμησή σας για τη μουσική;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι αστείο γιατί το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής που μου άρεσε ήταν μουσική που με έπαιξαν οι παππούδες μου. Είναι στην πραγματικότητα Αγγλικά, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής που άκουγαν ήταν το ποπ και η ψυχή της δεκαετίας του '50 και του '60 όπως The Platters, Aretha Franklin και The Flamingos. Γνωρίζετε αυτούς τους ανδρικούς τραγουδιστές 4 ή 5 κομματιών; Αυτά τα είδη πραγμάτων. Πολλή μουσική που μεγάλωσα ακούγοντας ήταν από εκείνη την εποχή των Αμερικανών τραγουδιστών και νομίζω ότι αυτό ήταν ένα σημάδι των εποχών εκείνη την εποχή ότι οι περισσότεροι Βρετανοί άνθρωποι κοιτούσαν την Αμερική ειδικά σε ψυχή, μπλουζ και τζαζ επειδή ήταν στην αρχή και δεν είχαμε μεγάλο μέρος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, παρόλο που οι παππούδες μου είναι λευκοί, η μουσική τους γεύση προερχόταν από τη γεύση της Μαύρης κοινότητας στη μουσική.
Μεγάλωσα επίσης ακούγοντας ένα σωρό ska που νομίζω ότι είναι αρκετά βρετανικό λόγω αυτού του αποκορύφωμα των Τζαμαϊκανών που έρχονται εδώ στη δεκαετία του '50. Όταν τελείωσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ονομαζόταν εποχή Windrush, αλλά ένας μεγάλος αριθμός ανδρών της Τζαμάικας, περισσότερο από τις γυναίκες, ήρθαν στο Ηνωμένο Βασίλειο για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση των πόλεων και των πόλεων από τον βομβαρδισμό στον πόλεμο. Εκείνη την εποχή, ο πολιτισμός τους ενσωματώθηκε πλήρως στη βρετανική κουλτούρα και στη συνέχεια έγινε αυτές οι υποκαλλιέργειες ska και punk, οι οποίες ήρθαν αργότερα ως συγχώνευση των δύο πολιτισμών.
Σε μια συνέντευξη με το The Guardian, είπατε ότι η εισαγωγή μιας ηθικής εργασίας στο σχολείο τραγουδιών και παραστατικών τεχνών σας έκανε να αποβάλλετε. Γιατί ήταν αυτό;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Οι άνθρωποι είχαν ένα συγκεκριμένο καλούπι και μοντέλο στο οποίο ήθελαν να ταιριάξω και δεν ήθελα να αλλάξω τις βασικές μου αρχές για το ποιος είμαι για λόγους έκκλησης σε αυτούς τους ανθρώπους που δεν με ενδιέφεραν πραγματικά [ή] τι νόμιζαν μου. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν πήγα στη σχολή θεάσεων, ήταν σχολή θεάτρου και συγκεκριμένα εδώ για να μπω σε παραστάσεις στο West End, που ισοδυναμεί με το Broadway της Νέας Υόρκης.
Ήταν πολύ παραδοσιακό και για να είμαι ειλικρινής, η πλειοψηφία των ανθρώπων που έγραφαν κομμάτια ήταν λευκοί. Πηγαίνοντας σε αυτό το σχολείο όταν ήμουν 10 ετών, μου ζητήθηκε αυστηρά να τραβήξω τα μαλλιά μου πολύ σφιχτά και απλά δεν ένιωθα σωστά μαζί μου. Όταν είπα ότι δεν ήθελα να πάω πια εκεί, η μαμά μου με χτύπησε αμέσως, και είναι το ίδιο τώρα. Αν κάποιος προσπαθήσει ποτέ να με κάνει να ταιριάζει σε ένα καλούπι για να εξυπηρετήσει έναν σκοπό που δεν ικανοποιεί τη δημιουργική μου ώθηση, αισθάνομαι σαν να απομακρύνομαι.
Ήσασταν επίσης μέρος της εποχής των καλυμμάτων κρεβατοκάμαρων και ανεβάσατε πολλές πρόβες μπάντας στο YouTube. Πώς έχετε δει ότι το κύμα των καλυμμάτων του YouTube επηρεάζει τη γενιά των καλλιτεχνών μας;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Όταν ήμουν νεότερος, δεν ήξερα πώς να μπω στη μουσική βιομηχανία. Δεν είχα ιδέα πώς να βρω το δρόμο μου και άλλα άτομα σαν εμένα που δεν έχουν οικογένεια στη μουσική βιομηχανία ή είναι εξοπλισμένα με αυτόν τον τρόπο απλά σκέφτονται να πάνε στο X Factor ή σε ένα από αυτά τα reality show. Ήξερα απλώς από όσα είχα δει σε αυτά που δεν θα ταίριαζαν απαραίτητα και είχα δει ανθρώπους στην περιοχή μου να κάνουν ολόκληρο το YouTube, οπότε ήμουν, ίσως και να το δοκιμάσω.
Αυτό που ήταν διαφορετικό από τα βίντεό μου ήταν ότι θα άφηνα τον φορητό υπολογιστή μου στο photobooth και θα το άφηνα για μια διάρκεια πρόβας ή γραφής. Τότε θα δημοσιεύαμε κομμάτια της διαδικασίας μου στο διαδίκτυο, οπότε θα ήταν σαν ένα βίντεο 10 λεπτών και δεν θα είχε ρυθμιστεί, αλλά υποθέτω ότι είναι αρκετά ωμό, ίσως είχε κάποια γοητεία από άλλα βίντεο που είναι λίγο πιο παραγόμενα .
Πώς τα κοινωνικά μέσα έπαιξαν στην τέχνη σας όταν ξεκινήσατε για πρώτη φορά και πώς το βλέπετε να επηρεάζει αυτήν τη νέα γενιά εισερχόμενων καλλιτεχνών;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Όταν ξεκίνησα για πρώτη φορά, αυτό που άρχισαν να γίνονται οι πιο ισχυρές πλατφόρμες ήταν το SoundCloud και το YouTube. Το SoundCloud έχει πάει στο πίσω καυστήρα και δεν ξέρω πραγματικά γιατί. Ίσως αυτό που συνέβη είναι ότι ένα πλήθος τεράστιων καλλιτεχνών άρχισαν να βάζουν πράγματα στο SoundCloud επειδή ήταν το υπέροχο πράγμα που έκαναν και πλημμύρισαν τους νέους ανθρώπους που έπαιρναν 700 παιχνίδια πάνω από κάποιον που κέρδισε επτά εκατομμύρια. Ήταν υπερβολικά κορεσμένο και [δεν ήταν] κάτι που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε για να βρείτε νέο ή ανεκάλυπτο ταλέντο [πια].
Παρατήρησα όταν άρχισα να βλέπω επιρροές στο Instagram, πολλοί από τους οποίους ήταν γνωστοί ότι φορούσαν δροσερά ρούχα στα σωστά πάρτι, μια μέρα θα έκαναν κλικ στα δάχτυλά τους και θα ήταν σαν, θα είμαι τραγουδιστής. Θα είχαν ήδη μια βάση θαυμαστών. Θυμάμαι να νιώθω, Ω Θεέ μου, γράφω για περίπου τέσσερα χρόνια και τώρα αυτό το τυχαίο άτομο είναι πολύ πιο μακριά, επειδή κάνουν όλα αυτά τα πράγματα. Τότε είδα τη δύναμη να κλίνω λίγο περισσότερο από την πλευρά μου, κάτι που για να είμαι ειλικρινές δεν ήταν κάτι που βρήκα τον εαυτό μου να θέλω να είμαι αυτός ο άνθρωπος στα κοινωνικά μέσα.
Φαίνεται ότι η δύναμη του επηρεαστή εξαφανίζεται σταδιακά και όλα συμβαίνουν με διαφορετικούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο, αλλά εδώ αισθάνεται σαν να έχει φύγει για τον περασμένο χρόνο. Πρέπει να έχουν περισσότερη ουσία σε πράγματα που δίνουν τώρα. Οι επωνυμίες πίστευαν ότι αυτοί οι άνθρωποι θα τους έφερναν χρήματα, αλλά όταν συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί οι χαρακτήρες δεν έχουν μακροζωία και βλέπουν μια τεράστια πτώση, δεν επιστρέφουν σε αυτούς τους ανθρώπους. Επιστρέφουν σε συγγραφείς, ποιητές, τραγουδιστές και καλλιτέχνες.
Ως ανερχόμενος σταρ του Ηνωμένου Βασιλείου, πώς ένιωσες όταν άρχισες να παρατηρείς ότι η μουσική σου αντηχεί στο mainstream;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Νιώθω σαν να συμβαίνει ακόμα και η πόρτα μου είναι λίγο ανοιχτή αλλά δεν είναι πλήρως ανοιχτή για μένα σε αυτόν τον κόσμο. Μερικές φορές αισθάνομαι μια πίεση να δώσω περισσότερα και να συμμορφωθώ με αυτό που οι άνθρωποι εκλέγουν στο mainstream, αλλά στη συνέχεια υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είναι αυτό που πρέπει να κάνω γιατί όποτε το κάνω, δεν αισθάνεται ποτέ σωστό. Νιώθω τυχερός που κατάφερα να παραμείνω ο ίδιος με πολλούς τρόπους. Στο mainstream, νιώθω ότι η δημιουργικότητα και η ποιότητα της τέχνης μειώνεται, αλλά αν φτάσετε στο σημείο που καταλαβαίνετε από πολλούς ανθρώπους, μπορείτε να τους δώσετε αυτό το νέο πράγμα που πρέπει να καταλάβουν. Μπορεί να είναι δουλειά ενός μουσικού να ωθήσει τις παραμέτρους και τα όρια του τι είναι κατανοητό στο mainstream από μια νέα ιδέα σε έναν νέο ήχο.
Πολλή μουσική τώρα είναι hip-hop, rap και pop, αλλά είστε πολύ ηχητικοί συντονισμένοι με έναν ήχο που θυμίζει ψυχή, μπλουζ και τζαζ. Πώς η μουσική σας σπάζει τα εμπόδια;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Έχω ακόμα πολλή δουλειά να κάνω για να το δείξω στους μουσικούς μου συναδέλφους ότι πραγματικά ξεχωρίζω μια νέα γλώσσα και μια νέα ιδέα για αυτά τα είδη. Με το πρώτο μου άλμπουμ να ταξιδεύει περισσότερο από ό, τι νομίζαμε, θα έχω την ευκαιρία να επεκτείνω τη φαντασία μου λίγο πιο μακριά και να είμαι λίγο πιο τολμηρός με τη μουσική στους τομείς της τζαζ και της ψυχής. Δεν θα μπορούσα και δεν θα μπορούσα να το κάνω με άλλο τρόπο. Δεν θα υπήρχε πολύς λόγος να είμαι μουσικός αν δεν έκανα μουσική που μου άρεσε απλώς να είμαι γνωστός. Αν πρέπει να αλλάξω τη μουσική μου τόσο πολύ για να είναι γνωστή από πολλούς ανθρώπους, θα κάνω κάτι άλλο.
Πώς επηρέασε η κίνηση του Black Lives Matter τη δημιουργική σας διαδικασία και τη μουσική σας;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Το ένιωσα σίγουρα εδώ και με λίγο διαφορετικό τρόπο. Αυτά τα στρώματα προκατάληψης είναι αυτές οι οικονομικές απόψεις αυτών των ανθρώπων και των λαών μας στη χώρα μας. Μεγαλώνοντας με μικτό φόντο και κυρίως στις λευκές περιοχές της εργατικής τάξης όπου οι άνθρωποι δεν έχουν χρήματα, αυτό ήταν ο κανόνας και για μένα, παρόλο που είμαι σε διαφορετική θέση τώρα λόγω της μουσικής μου, ξέρω ότι η πλειοψηφία ανθρώπων στην κοινωνία ζουν με σχεδόν τίποτα. Αυτό διαπέρασε τα συναισθήματα απογοήτευσής μου και αναστατωμένος που αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ευκαιρία να αγωνιστούν πραγματικά και να φτάσουν κάπου στη ζωή. Ο καθένας, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο από το οποίο προέρχεστε, θα έχει συναισθηματικές δυσκολίες - και αυτά τα πράγματα συμβαίνουν όπου κι αν είστε.
Εάν είστε έγχρωμος άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο, μπορείτε να αντιμετωπίσετε αυτές τις δυσκολίες και προκαταλήψεις, ίσως είναι δύσκολο να βρείτε δουλειά, να έχετε αστεία εμφάνιση όταν πηγαίνετε στο κατάστημα ή να ακολουθείτε όταν προσπαθείτε να πάρτε ψωμί και μια πίντα γάλα. Η εμπειρία μου στο Ηνωμένο Βασίλειο με ρατσισμό δεν ήταν τελείως ρατσισμός. Θυμάμαι να με λένε Ν-λέξη όταν ήμουν 10 από ένα παιδί που ήταν η δική μου ηλικία και δεν ήξερα καν τι είπε. Άκουσε τον μπαμπά του να το λέει και ήταν ένα είδος οικογένειας που ήταν γνωστό ότι ήταν δακρυγόνα. Η εμπειρία μου στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι να μπαίνω σε ένα κατάστημα και να κάνω μια περίεργη μεταχείριση, αλλά ξέρω ότι η δική μου είναι διαφορετική από έναν Μαύρο ή μια Μαύρη γυναίκα. Το να είμαι μικτός αγώνας είναι σχεδόν κάτι που οι άνθρωποι είναι πιο εξοικειωμένοι, οπότε θα έχω μια ελαφρώς διαφορετική μεταχείριση.
Συνεισφέρατε επίσης στη βραβευμένη ταινία κινουμένων σχεδίων της Χρυσής Σφαίρας Pixar's Ψυχή . Πώς προέκυψε η ευκαιρία;
ΓΑΛΑΖΙΟ: Όταν σκέφτομαι αυτήν την ταινία, παίρνω φραγκοστάφυλα. Όταν το είδα, είχα ήδη κάνει το εξώφυλλο του τραγουδιού Curtis Mayfield [Είναι εντάξει] για τις πιστώσεις. Πριν ακόμη ήξερα ποια ήταν η ιστορία, είπα ναι γιατί ήξερα ότι ήταν κάτι που σίγουρα θέλω να γίνω μέρος ως μια τεράστια στιγμή στην ιστορία. Όταν είδα την αφήγηση της ταινίας, κατάλαβα πόσο περισσότερο θα κολλούσε στην ψυχή των ανθρώπων και στην κατανόηση του κόσμου γύρω τους. Φώναξα και έπιασα. Είχε τόσο παγκόσμιο νόημα και ευθυγραμμίστηκε με τις πνευματικές μου ιδεολογίες. Η δική μου δεν βασίζεται απαραίτητα στη θρησκεία, αλλά έχω κάτι που πραγματικά πιστεύω και έχω φίλους που είναι θρησκευτικοί και ευσεβείς, αλλά είναι κάτι που θα μπορούσαν να σχετίζονται. Ήταν τόσο συγκινητικό και σας δίνει άνεση και κατανόηση.
Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...