Ο Άσλεϊ Τζέιμς αμφισβητεί ιστορικούς λογαριασμούς που απέρριψαν τα μαύρα σουτράκια, εμπορευματοποιούν την απελευθέρωση και ρομαντικοποιούν τη δουλεία Ανεπίσημα , η πρώτη της παράσταση στο Μουσείο Guggenheim.
Πάντα με ενδιέφερε η ιστορία και το ιστορικό ρεκόρ ως και ένα κοντέινερ για την ιστορία, αλλά και συμβολικό, λέει ο James στην ESSENCE.
Η προηγούμενη δουλειά της στον ακαδημαϊκό χώρο ανακάλυψε και διερεύνησε έργα που προέρχονταν από όλη τη διασπορά. Στην Πινακοθήκη του Πανεπιστημίου Yale, στο Μουσείο Στούντιο στο Χάρλεμ και, πιο πρόσφατα, στο Μουσείο του Μπρούκλιν, παρουσίασε εκθέσεις που πυροδότησαν ιδέες για το ποιος άξιζε να σεβασθεί. Έχω ένα μαύρο υπόβαθρο σπουδών και αυτή η ιδέα της αμφισβήτησης της ιστορίας και η λήψη της ιστορίας είναι πραγματικά κλειδί για τις μαύρες μελέτες. 
Ανεπίσημα λειτουργίες από 13 καλλιτέχνες. Οι Sadie Barnette, Sarah Charlesworth, Sara Cwynar, Leslie Hewitt, Tomashi Jackson, Glenn Ligon, Carlos Motta, Lisa Oppenheim, Adrian Piper, Lorna Simpson, Sable E. Smith, Hank Willis Thomas και Carrie Mae Weems ανταποκρίνονται στις απουσίες και τις παρουσίες στο μοναδικό ρεκόρ της αλήθειας. Ο Τζέιμς βλέπει τις δηλώσεις τους ως έναν τρόπο να μιλήσουν πίσω σε μια κυρίαρχη ιστορία που αντανακλά συγκεκριμένους ανθρώπους στην εξουσία - τους νικητές, συγκεκριμένους θεσμούς και όλες τις αξίες που φέρουν.
Κάθε καλλιτέχνης έχει μια ξεχωριστή προσέγγιση στην αμφισβήτηση της ιστορικής συναίνεσης. Ο Weems απορρίπτει τις ρατσιστικές τάσεις με χρώμα και γλώσσα, ενώ ο Piper εκθέτει ρητορική που επέτρεψε στον Addison Rae να εκλείψει τη Jalaiah Harmon. Ο Willis Thomas μας υπενθυμίζει ότι όταν διακυβεύονται χρήματα, ακόμη και οι εταιρείες θα παραδεχτούν ότι ο Μαύρος είναι όμορφος. 
Χανκ Γουίλις Τόμας, Κάτι που πρέπει να πιστέψεις, 1984/2007. Χρωμογενής εκτύπωση, εικόνα: 30 1/8 x 21 1/2 ίντσες (76,5 x 54,6 cm); πλαίσιο: 36 9/16 x 27 15/16 x 2 ίντσες (92,9 x 71 x 5,1 cm), έκδοση 5/5. Μουσείο Solomon R. Guggenheim, Νέα Υόρκη, Αγορά με χρήματα που συνεισφέρει η Επιτροπή Φωτογραφίας 2011.13. © Χανκ Γουίλις Τόμας
Σε βασικό επίπεδο, το να είσαι σκεπτικός για αυτά τα ιστορικά αρχεία είναι το κλειδί για να έχεις ένα είδος άμυνας, ακόμα κι αν είναι τόσο απλό όσο λέγοντας, «δεν το αναφέρετε σωστά», είπε ο Τζέιμς, ο οποίος είναι ο πρώτος Μαύρος επιμελητής πλήρους απασχόλησης του μουσείου. Το ταξίδι του σόου σας αναγκάζει να σταματήσετε στα νεαρά Anita Hill που μας υπενθυμίζουν την κυρίαρχη ταράνα Burke μέχρι που πλούσιες λευκές γυναίκες άρχισαν να με φωνάζουν επίσης. 
Lorna Simpson, Flipside, 1991. Εκτυπώσεις από ασήμι ζελατίνης και χαραγμένη πλαστική πλάκα, δίπτυχο, 51 1/2 x 70 in. (130,8 x 177,8 cm) συνολικά, έκδοση 2/3. Μουσείο Solomon R. Guggenheim, Νέα Υόρκη, Αγορά με χρήματα που συνεισφέρει η Επιτροπή Φωτογραφίας 2007.32. © Λόρνα Σίμπσον
Ποιος είναι στο ρεκόρ είναι επίσης κάτι που έχει καθοδηγήσει τη σκέψη μου σχετικά με το ζήτημα της τεκμηρίωσης συνολικά και βρίσκει το δρόμο του και στην εκπομπή, προσθέτει ο Τζέιμς. Αυτό είναι σίγουρα ένα ερώτημα που είναι το κλειδί για την πρακτική της Lorna Simpson. Σκέφτεται τη θέση των Μαύρων γυναικών στη φωτογραφία της. Οι μαύροι και οι μαύρες γυναίκες έχουν γραφτεί στο ιστορικό αρχείο με έναν συγκεκριμένο τρόπο που χρειάζεται το δικό του είδος έννομης προστασίας. Νομίζω ότι οι καλλιτέχνες στην εκπομπή σκέφτονται πραγματικά διαφορετικές πολιτικές ιστορίες, κοινωνικές ιστορίες, προσωπικές ιστορίες.
Το προσωπικό ιστορικό της Barnett εμφανίζεται με τη μορφή επιλεγμένων σελίδων από τις αναφορές της COINTELPRO σχετικά με τον πατέρα της, Rodney Barnette. Ένα τμήμα των πέντε σελίδων σχετικά με τη βία που επιβλήθηκε από το κράτος κατά του Κόμματος των Μαύρων Πάνθηρων περιέχει λεπτομέρειες για μια απόπειρα να σαμποτάρει την απασχόλησή του, αποκαλύπτοντας ότι τόλμησε να συγκατοικήσει με ένα άτομο με το οποίο δεν ήταν παντρεμένος. Οι στάσεις σχετικά με τη φυλή, την τάξη και τη θρησκεία ζουν ανάμεσα στη φθορίζουσα ροζ διάστικτη περίληψη. Η κλινική του διατύπωση συντάχθηκε από ένα ίδρυμα που είχε μόνο έναν δρόμο προς την οικογένεια. Πραγματικά δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, που είναι το κύριο θέμα, λέει ο Τζέιμς. Το περιεχόμενο δεν εμφανίζεται στις σελίδες που απαιτεί τη σημασία της προσοχής σε όλα όσα δεν μπορεί να πει η εγγραφή. Κανένας δίσκος δεν πρέπει να έχει τη δύναμη να λέει τα πάντα. 
Sadie Barnette, το αρχείο FBI του πατέρα μου. Εγκατάσταση κρατικών υπαλλήλων, 2017. Πέντε αρχειακές εκτυπώσεις χρωμάτων, 22 x 17 in. (55,9 x 43,2 cm), έκδοση 3/5. Μουσείο Solomon R. Guggenheim, Νέα Υόρκη, Αγορά με χρήματα που συνεισφέρει το Συμβούλιο Συλλεκτικών Νέων, με επιπλέον κεφάλαια από τον Peter Boyce II 2018.57. © Sadie Barnette. Φωτογραφία: Ευγενική προσφορά Fort Gansevoort
Το αίτημα του νόμου περί ελευθερίας της πληροφόρησης που υπέβαλε η Barnette για την απόκτηση των αρχείων από το FBI χρειάστηκε τόσο πολύς χρόνος για να εκπληρώσει ότι έφτασαν ως σάρωση. Περίμενε ότι θα έρθει στο κουτί αυτού του τραπεζίτη, απλώς στοίβες και στοίβες χαρτιών. Στην πραγματικότητα, ήταν ψηφιακά αρχεία. Πήρε ένα USB stick, λέει ο Τζέιμς. Υπάρχει αυτή η δυσαρέσκεια ανάμεσα στη γνώμη σας για το δίσκο και το γεγονός ότι έχει περάσει πολύς χρόνος.
Η αντίθεση μεταξύ φυσικών και εικονικών εγγραφών γίνεται αισθητή στο Off The Record. Οι εικόνες εφημερίδων του Charlesworth και οι μεταξοτυπίες του Smith's colorbook προκαλούν σκέψεις για tablet και χρονοδιάγραμμα. Οι ηχητικές εκδρομές που φιλοξενούνται στο Soundcloud, καθώς προστάτες περπατούν από τη Leslie Hewitt μέχρι τις κοντινές συζητήσεις του Jackson Pollock NFT. Αυτή η αίσθηση του ψηφιακού τραβήγματος στο παρελθόν ρεκόρ, το έντυπο χαρτί είναι μια ένταση που είναι ένα είδος υποκείμενης έντασης της εκπομπής, λέει ο Τζέιμς πριν σημειώσει ότι οι ασυνέπειες στην κάλυψη των μέσων ενημέρωσης και στα ακαδημαϊκά περιοδικά δεν σταμάτησαν με το 5G. Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
Η Digital έχει προσφέρει τόσο πολλά όσον αφορά τον εκδημοκρατισμό του δημόσιου χώρου και υποθέτω ότι θα έλεγα το ίδιο για το δίσκο. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μεγάλη αστάθεια στο ψηφιακό και στο Διαδίκτυο.
Ο θάνατος του Vine και η έξοδος του Tumblr αποδεικνύουν ότι το σημερινό ακμάζον οικοσύστημα μπορεί να είναι η κενή σελίδα προορισμού του αύριο. Όπως γνωρίζουμε, δεν είναι ούτε κάποιος ουτοπικός χώρος, λέει ο Τζέιμς. Με τον ίδιο τρόπο που το έντυπο αρχείο αντικατοπτρίζει τις αξίες των διαφόρων ιδρυμάτων και ενδιαφερομένων, το Διαδίκτυο είναι επίσης και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί ποτέ να είναι πραγματικά αυτός ο χώρος ελευθερίας και πιθανότητας. 
Leslie Hewitt, Riffs σε πραγματικό χρόνο (3 από 10), 2006-09. Χρωμογενής εκτύπωση, 30 x 24 ίντσες (76,2 x 61 cm), έκδοση 5/5. Μουσείο Solomon R. Guggenheim, Νέα Υόρκη, Αγορά με χρήματα που συνεισφέρει η Επιτροπή Φωτογραφίας 2010.55. © Leslie Hewitt
Καθώς ανέπτυξε την παράσταση, πήρε μια αναλογική προσέγγιση για να αναθεωρήσει τα δικά της δοκίμια, την έρευνα και τη διατριβή που της κέρδισε διδακτορικό από το Yale. Κατά κάποιο τρόπο, η παράσταση είναι μια επέκταση του εαυτού μου γιατί πρέπει να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι είμαι έντυπος. Κρατάω όλα τα παλιά μου χαρτιά, οτιδήποτε είναι γραμμένο, μοιράζεται. Υπάρχει κάτι για την εκπόνηση ιδεών σε χαρτί που αισθάνεται καλύτερα.
Ο Τζέιμς θέλει το κοινό να βλέπει τα πάντα, από τις εφαρμογές διαμερισμάτων έως τα απογραφικά αρχεία ως αντικείμενα. Αυτή η παράσταση επικεντρώνεται σε υλικά που κυριολεκτικά διέπουν όλη μας τη ζωή σε ορισμένες μορφές, όλοι ασχολούμαστε με δίσκους σε διάφορα επίπεδα και με πολλούς, πολλούς τρόπους, κυριολεκτικά σε καθημερινή βάση, λέει.
Επίσης, ελπίζει ότι οι θεατές θα εξετάσουν, τους τρόπους με τους οποίους μεταφέρουν πληροφορίες, πέρα από όσα γράφονται, πέρα από ό, τι απεικονίζεται απλώς.
Όπως το θέτει, Αυτά τα πράγματα είναι τόσο συνηθισμένα που αισθάνονται σαν να είναι σταθεροποιημένα, αλλά δεν είναι κατασκευασμένα.
Τζέιμς, του οποίου το 2019 ραντεβού στο Guggenheim δημιούργησε εθνικά πρωτοσέλιδα, δεν αγνοεί την προσωπική της θέση στο δίσκο. Η θέση της έχει τη δυνατότητα να αισθάνεται σταθμισμένη. Αυτή είναι μια χαρούμενη πίεση, είπε. Η αφοσίωση σε διάφορα είδη κοινού είναι κάτι που είμαι αρκετά ικανός και χαρούμενος να το μεταφέρω, γιατί για μένα αυτό σημαίνει ότι το έργο είναι αληθινό και σημαντικό. Το κάνω αυτό γιατί θέλω να μοιραστώ αυτούς τους καλλιτέχνες, αυτές τις ιδέες με πολλές κοινότητες.
Ο ενθουσιασμός που περιβάλλει τα επιτεύγματά της δεν την απασχολεί γιατί ως μαθητής της ιστορίας ξέρει ότι, και τα ιδρύματα όπου έλαβαν χώρα, είναι μόνο μέρος της ιστορίας.
Προσέχει να μας υπενθυμίσει, Υπάρχουν πολλοί κόσμοι τέχνης.
Μάθετε περισσότερα για το Off The Record εδώ .