Getty Μητέρα και κόρη που χαμογελούνΠίστωση: GettyΑυτό το άρθρο αρχικά εμφανίστηκε στις Χρήματα
«Είμαι το άτομο», έγραψε η Έλεν Σέιντμαν, σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών, «η οποία παρατηρεί ότι εξαντλούμε χαρτί υγείας».
Ήταν η αρχή ενός ποιήματος που έγραψε για το blog της, Λατρεύω αυτόν τον Max , για έναν ρόλο που παίζει στο νοικοκυριό της - αυτόν που ανησυχεί, διοργανωτής, υπενθυμιστής και προσοχή. Το ποίημα αφορούσε τη δουλειά που έκανε με τη σκέψη, ένα είδος ψυχικής εργασίας που, λέει, «επιτρέπει στην οικογένειά μας να υπάρχει ουσιαστικά».
«Είμαι το άτομο που παρατηρεί», γράφει.
- Είμαι το άτομο που παρατηρεί ότι έχουμε χαμηλά ποσοστά καφέ…
- Είμαι το άτομο που παρατηρεί ότι εξαντλούμε την οδοντόκρεμα / οδοντικό νήμα / στοματικό διάλυμα / αντι-κοιλότητα ξεπλύνετε με γεύση τσίχλας.
- Είμαι το άτομο που παρατηρεί ότι μας αρέσουν τα μπαρ granola, τα τσιμπήματα brownie, τα αποξηραμένα φρούτα, τα κατσαρό λάχανο, τα ραβδιά τυριών, το Pepperidge Farm Goldfish και άλλα σνακ που σώζουν ζωές.
Είναι το άτομο που γνωρίζει όχι μόνο ότι ο καφές είναι απαραίτητος, αλλά και ότι η χρήση λανθασμένης οδοντόκρεμας είναι κάτι που μπορεί να καταστρέψει σοβαρά το πρωί ενός παιδιού - για να μην αναφέρουμε τους γονείς του.
Αυγά, γάλα και κέτσαπ, σημειώνει επίσης. Ο χυμός που αγαπά ο γιος της και η μάρκα φυστικοβούτυρου που προτιμά κάθε μέλος της οικογένειας. («Εύχομαι λοιπόν η οικογένειά μας να έχει συναίνεση στο pb», αναστενάζει.) Για να μην αναφέρουμε μια ολόκληρη μυριάδα σαπούνι (σώμα, πλυντήριο, πλυντήριο πιάτων, κ.λπ.), αέριο για το αυτοκίνητο, όταν οφείλονται βιβλία βιβλιοθήκης, όταν & apos; ήρθε η ώρα για ένα check-up, και όταν οι πετσέτες αρχίζουν να μυρίζουν.
Ξεκινά με το χαρτί τουαλέτας να τελειώνει και συνεχίζεται… και συνεχίζει… και συνεχίζει. Είναι πολύ κουραστικό να διαβάζεις.
Η κοινωνιολόγος Susan Walzer δημοσίευσε ένα ερευνητικό άρθρο το 1996, με την ονομασία « Σκέψη για το μωρό , «επισημαίνοντας αυτό το χάσμα των φύλων των νοικοκυριών. Οι μελετητές είχαν ήδη τεκμηριώσει ότι οι γυναίκες, ακόμη και εκείνες που εργάζονταν με πλήρη απασχόληση, έκαναν την πλειοψηφία αυτού που αποκαλείται « δεύτερη βάρδια «: το έργο που μας υποδέχεται όταν επιστρέφουμε στο σπίτι από τη δουλειά.
Ο Walzer ενδιαφερόταν για το αόρατο μέρος αυτού του έργου, το είδος που απασχολούσε το μυαλό των ανθρώπων. Έκανε συνέντευξη από 23 ζευγάρια συζύγων, τα βρήκαν μέσα από τη μάλλον περίεργη μέθοδο ανάγνωσης των ανακοινώσεων γέννησης σε μια τοπική εφημερίδα. Όλοι είχαν φέρει ένα μωρό στο σπίτι τον τελευταίο χρόνο.
Περισσότερα από την ψυχική εργασία
Ο Walzer διαπίστωσε ότι οι γυναίκες κάνουν περισσότερο το πνευματικό, διανοητικό και συναισθηματικό έργο της φροντίδας των παιδιών και της συντήρησης των νοικοκυριών. Κάνουν περισσότερα από τη μάθηση και την επεξεργασία πληροφοριών (όπως η έρευνα σε παιδίατρους).
Κάνουν πιο ανησυχητικά (όπως αναρωτιούνται αν το παιδί τους χτυπά τα αναπτυξιακά του ορόσημα). Και κάνουν πιο οργανωτική και ανάθεση (όπως αποφασίζουν πότε πρέπει να γυριστεί το στρώμα ή τι να μαγειρέψουν για δείπνο).
Ακόμα και όταν οι άνδρες σύντροφοί τους «βοήθησαν» κάνοντας το δίκαιο μερίδιο των δουλειών και των καθηκόντων τους, ήταν οι γυναίκες που παρατήρησαν τι έπρεπε να γίνει. Περιέγραψε, με άλλα λόγια, ακριβώς το είδος της δουλειάς που συλλαμβάνει τόσο καλά το ποίημα του Seidman.
Ο Seidman δεν διαμαρτύρεται. Το ποίημά της είναι αστείο και γλυκό και σαφώς καθοδηγείται από την αγάπη για την οικογένειά της, συμπεριλαμβανομένου του συζύγου. Και, για να είμαστε δίκαιοι, ενώ οι γυναίκες που είναι παντρεμένες ή συνυπάρχουν με άνδρες κάνουν περισσότερη οικιακή εργασία από τους συντρόφους τους, οι σύζυγοι ξοδεύουν αναλογικά περισσότερο χρόνο στην αμειβόμενη εργασία. Σήμερα, ο αριθμός των ωρών που περνούν οι άνδρες και οι γυναίκες σε συνδυασμένη αμειβόμενη και αμειβόμενη εργασία είναι αρκετά κοντά στο ίδιο .
Αλλά αυτό δεν μετράει σκέψη .
Οι σύζυγοι μπορεί να κάνουν περισσότερες δουλειές στο σπίτι και φροντίδα παιδιών από πριν, αλλά οι γυναίκες εξακολουθούν να εκχωρούν:
Αγαπητέ μου, θα πάω έξω από την πόλη για το Σαββατοκύριακο. Θυμηθείτε ότι ο αριθμός του παιδίατρου βρίσκεται στο ψυγείο, περιμένουμε ένα πακέτο το Σάββατο και θα πρέπει να το αναχαιτίσετε αν μπορείτε, η Σούζαν έχει ένα υπνοδωμάτιο στο Amy αργότερα εκείνο το βράδυ και έγραψα τη διεύθυνση στο ημερολόγιό σας, Scotty έχει ένα μάθημα πιάνου την Κυριακή στις 10, οπότε μην τον αφήσετε να κοιμηθεί, ο αριθμός για την πίτσα του Mikey έχει προγραμματιστεί στο τηλέφωνό σας και το παρτέρι θα μπορούσε πραγματικά να χρησιμοποιήσει κάποιο βοτάνισμα εάν το κάνετε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σύζυγοι έχουν τη φήμη ότι είναι γκρίνια. Ακόμα και ένα άτομο που ήταν απόλυτα χαρούμενο να κάνει οικιακή εργασία μπορεί να κουραστεί από το να μάχεται από έναν μισό-φοβερό καθηγητή.
Όπως και το μεγαλύτερο μέρος της γυναικείας εργασίας που γίνεται συχνότερα από τις γυναίκες από τους άνδρες, η σκέψη, η ανησυχία, η προσοχή και η ανάθεση είναι μια εργασία που είναι σε μεγάλο βαθμό αόρατη, δεν έχει σχεδόν καμία αναγνώριση και δεν συνεπάγεται καμία αμοιβή ή παροχές.
«Υπερδύναμη & apos; ή όχι?
Η Seidman πρότεινε ότι είχε μια «υπερδύναμη που βλέπει» που ο άντρας και τα παιδιά της δεν είχαν. Φυσικά, δεν το κάνει. Είναι απλώς ότι η προθυμία της να το κάνει επιτρέπει σε όλους τους άλλους την ελευθερία να μην το κάνουν. Αν είχε φύγει, στοιχηματίζετε ότι ο σύζυγός της θα αρχίσει να παρατηρεί όταν το ψυγείο έμεινε άδειο και οι πάνες εξαφανίστηκαν. Η σκέψη δεν είναι υπερδύναμη; δουλεύει. Και πολύ συχνά φαίνεται φυσικό ότι οι γυναίκες κάνουν τη σκληρή δουλειά να διευθύνουν ένα νοικοκυριό.
Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο για να δώσουμε στις γυναίκες την ελευθερία να χτίσουν μια ζωή έξω από το σπίτι, αλλά το τελευταίο βήμα μπορεί να είναι ένα αόρατο, που συμβαίνει κυρίως στο μυαλό μας.
Είναι για τις δουλειές του σπιτιού, ναι, αλλά επεκτείνεται στο να πρέπει να σκεφτούμε ποια λαιμόκοψη, στρίφωμα, ύψος φτέρνας και σκιά κραγιόν είναι κατάλληλη για εκείνη τη συνέντευξη εργασίας, το απογευματινό γάμο ή τη θαμπή κηδεία, αντί να βασίζεται σε ένα κοστούμι γενικής χρήσης ; είναι να σκεφτούμε προσεκτικά πώς να ζητήσετε αύξηση με τρόπο που να ακούγεται τόσο δυναμικός όσο και καλός. Είναι για να ανησυχείτε αν είναι ασφαλές τη νύχτα και πώς να φτάσετε στο σπίτι; για μερικούς από εμάς, περιλαμβάνει την αίσθηση ότι είναι υποχρεωμένοι να μάθουν τη φεμινιστική θεωρία, ώστε να κατανοήσουμε τη ζωή μας και, στη συνέχεια, να ξοδέψουμε την ψυχική ενέργεια εξηγώντας σε άλλους ότι η επανάσταση είναι ημιτελής.
Για να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, πρέπει να ελευθερώσουμε το μυαλό των γυναικών. Φυσικά, κάποιος θα πρέπει πάντα να θυμάται να αγοράζει χαρτί τουαλέτας, αλλά εάν μοιραζόταν αυτό το έργο, οι επιπλέον επιβαρύνσεις των γυναικών θα αρθούν. Μόνο τότε οι γυναίκες θα έχουν τόσο ελαφριά σκέψη όσο οι άνδρες.
Και όταν το κάνουν, περιμένω να εμπνευστεί από αυτό που έκαναν το μυαλό τους.