Ο Αιώνιος Κόλπος: Κύρια εικόνα Το να διαλέξεις μια μέρα πάνω σε αυτό το νερό, ένα πάνω απ 'όλα τα υπόλοιπα, είναι σαν να προσπαθείς να κρατήσεις τη λευκή άμμο με τα γδαρμένα δάχτυλά σου, καθώς τα υποχωρούμενα κύματα το τραβούν κάτω από τα πόδια σου. Ο Κόλπος καταλαμβάνει ένα λαμπρό μέρος στις αναμνήσεις μας, σπεύδουν, συντρίβουν μπλε και χόρτα σε μια ακτή τόσο λευκή που πονάει στα μάτια μας, λάμψεις από ασήμι μέσα από ρηχά νερά σαν κλαδιά, από ροζ μωρά που ουρλιάζουν με γέλιο καθώς ξεπερνούν μια ίντσα- βαθιά κύματα σε ασφαλή, ξηρή άμμο, σαν να κερδίζεις αυτόν τον αγώνα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή τους, μέχρι τον επόμενο. Και όταν είναι μεγάλοι θα είναι έτσι, γιατί τα κύματα περιμένουν πάντα, ένα ακόμη καλοκαίρι, να αγωνιστούν ξανά.
Αναρωτήθηκα αν θα τα χάναμε όλα αυτά την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2010. Μερικοί γέροι, που γνωρίζουν πράγματα όπως παλίρροιες και τις συνήθειες των ψαριών, μου είπαν να μην ανησυχώ, ότι υπήρχε πάρα πολύ νερό εκεί έξω για να σκοτωθεί ακόμη και από τέτοια μια ουρική αρθρίτιδα. Άλλοι γέροι, δάκρυα στα μάτια τους, μου είπαν ότι ο Κόλπος φαινόταν αιώνιος, ότι η ανθρωπότητα μπορούσε να τον σκοτώσει όπως οποιοδήποτε άλλο ζωντανό πράγμα. Τώρα, δύο καλοκαίρια μετά, η κρίση ξεθωριάζει στις αναμνήσεις μας: Οι νότιοι αυτοκινητόδρομοι είναι πιο πολυσύχναστοι, περιμένει μια πιατέλα γαρίδας. Και είναι εύκολο να πιστέψουμε ξανά ότι θα είναι πάντα εκεί, ένα λίκνο για τα ψάρια, ή απλά ένα μέρος για να χαλαρώσουμε τις ψυχές μας.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απελπισία του 2010, γιατί λίγα έχουν γίνει για να διασφαλιστεί ότι δεν θα συμβεί ξανά. Αλλά δεν είναι αυτό που επιλέγω να θυμάμαι.
Θυμάμαι μια μέρα που ήμουν ένας νεαρός άνδρας σε μια μικρή βάρκα, παρασύροντας στα ρεύματα όπου τα διαμερίσματα του Tampa Bay ρέουν στον Κόλπο, το νερό αλλάζει σε ένα βαθύτερο μπλε, σκιές καρχαριών στα ρηχά, με καταρατώ στους κορμοράνους που άρπαξε το δόλωμα μου καθώς χτυπάει το νερό. Ο καπετάνιος, Joe Romeo, μου είπε ιστορίες ψαριών καθώς οι ακτίνες γλίστρησαν σαν ιπτάμενα πιατάκια στο κάτω μέρος, έως ότου ήρθε η ώρα να ξετυλίξετε ένα κουβανέζικο σάντουιτς και να ανοίξετε ένα παγωμένο κουτί του κοκ. Θα μπορούσα να μείνω, θυμάμαι να σκέφτομαι, να μένω και να ψαρεύω και να λέω ιστορίες και να ζω σε στίγματα πέστροφα και άμμο. Αλλά δεν θα. Θα υποχωρήσω στη φιλοδοξία, και θα το παρατήσω. Αλλά πριν κόψουμε εκείνη την καλή μέρα, έδεσα κάτι διαφορετικό, ένα αστραφτερό ασήμι τορπίλο που, ακόμη και τώρα, παραμένει ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει ποτέ. «Lady Fish», είπε ο Joe Romeo, σαν κάποιος άλλος ανόητος να είχε πιάσει ένα ψάρι τόσο όμορφο και δεν είχε φτιάξει την εφημερίδα. Το αφήσαμε, αλλά δεν το άφησα ποτέ. Το καταλαβαίνω, στη μνήμη μου, ξανά και ξανά.
Ή μήπως θα θυμάμαι την ημέρα που η μητέρα μου, οι θείες και ο μικρός αδερφός μου ήρθαν να με δουν στο Κλιαργουότερ, φέρνοντας τηγανητό κοτόπουλο μαγειρεμένο σε μια σιδερένια κατσαρόλα και σπιτικές ντομάτες και πέντε πλαστικές κανάτες νερού Purex από το Germania Springs, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι το νερό της Φλόριντα δεν ταιριάζει στο ποτό. Σηκώθηκαν την επόμενη μέρα πριν από την αυγή, γιατί απλά κάνουν τέτοια πράγματα, και οδηγήσαμε σε μια ερημική παραλία. Ένα λοβό δελφινιών έσπασε μέσα από το ήρεμο, επίπεδο νερό και η μητέρα μου φώναξε για να επιστρέψω γιατί πίστευε ότι ήταν καρχαρίες και το πιστεύει μέχρι σήμερα. Όταν της είπα ότι δεν θα περπατούσαν στην ξηρά και θα με πήραν ακόμη και αν ήταν καρχαρίες, μου είπε ότι ίσως δεν έπρεπε να είμαι τόσο γεμάτος από τον μικρό μου εαυτό. Παρακολούθησα την οικογένειά μου να απομακρύνεται, κουνώντας από ένα Chevelle με βουτέρνου.
Ή ίσως δεν θα θυμάμαι καθόλου μια μέρα, αλλά μια νύχτα στην Pensacola. Αφού ξύπνησα ώρες στο κρεβάτι του ξενοδοχείου, έσυρα τα κλινοσκεπάσματα στο μπαλκόνι, όπου ο άνεμος του Κόλπου χτύπησε τους φοίνικες και μετατόπισε τις καρέκλες. Έφτιαξα ένα κρεβάτι από ένα πάπλωμα και ένα στρώμα αέρα 99 λεπτών, τυλιγμένο σε μια γιγαντιαία πετσέτα παραλίας και άφησα τον ρυθμό και τη βιασύνη αυτού του νερού, αόρατο στο σκοτάδι, να με τραγουδήσει για ύπνο.