Το 2000 έφτασα στο διάδρομο ενός σπιτιού έξω από το Σιάτλ με τον σύζυγό μου, τον συγγραφέα Steven Barnes, για να δω τον παλιό φίλο του Octavia Butler. Μας υποδέχτηκε ο ήχος της μουσικής Motown που ανατινάχτηκε στα παράθυρα. Έπρεπε να ακουστούν σκληρά. Η Οκταβία απάντησε στην πόρτα, ζητώντας συγγνώμη.
Ακούω μουσική όταν γράφω, είπε.
Και έτσι ξεκίνησε η επίσκεψή μας 90 λεπτών, την οποία καταγράψαμε ο Steve και εγώ για να γράψουμε ένα άρθρο για αυτήν. Είχα γνωρίσει την Octavia - και τον Steve - μόλις τρία χρόνια νωρίτερα, σε ένα συνέδριο επιστημονικής φαντασίας, φαντασίας και τρόμου στο Πανεπιστήμιο Clark Atlanta.
Για μεγάλο μέρος αυτής της επίσκεψης, την άκουσα με εκπληκτικό δέος, ενώ θαύμαζα το πού καθόμουν, αγκαλιάστηκαν από βιβλία που έφτιαχναν τα ράφια, μου φαινόταν φακή σούπα και γαλλικό ψωμί από τον Octavia Butler. Με το ύψος των έξι ποδιών και μια βαθιά, διακριτική φωνή που έκανε τους ακροατές να ακουμπούν να την ακούνε κάθε προσεκτικά επιλεγμένη λέξη, η Octavia ήταν ένας γίγαντας στη ζωή - και η δύναμη και ο αντίκτυπός της συνέχισαν να αυξάνονται από το θάνατό της το 2006. Μια τηλεοπτική σειρά με βάση τα μυθιστορήματά της σχετικά με τα τηλεπάθημα βρίσκεται σε εξέλιξη στο Amazon Prime Video και τα χαρτιά της στεγάζονται στους ανακτορικούς τοίχους των συλλογών τέχνης της βιβλιοθήκης Huntington και των Βοτανικών Κήπων στο Σαν Μαρίνο. Η συλλογή της δεν απέχει πολύ από το σημείο που μεγάλωσε στην Πασαντένα, αλλά είναι ένα σύμπαν μακριά από τις ταπεινές αρχές που πλαισίωσαν την παιδική της ηλικία.
Το βιβλίο της μητέρας του Due υπέγραψε η Octavia Butler.
Ο Μπάτλερ, ο οποίος θα είχε γίνει 72 ετών στις 22 Ιουνίου, ονομάζεται συχνά η Μητέρα του Αφροτουρισμού - ή Μαύρη κερδοσκοπική φαντασία (επιστημονική φαντασία, φαντασία και τρόμος). Πολύ πριν από τα μυθιστορήματά μου για τα αφρικανικά αθάνατα που ξεκίνησαν με Η ψυχή μου να κρατήσει , Ryan Coogler's Μαύρος πάνθηρας ή τον τρόμο επιστημονικής φαντασίας του Jordan Peele's Βγες έξω , Ο Μπάτλερ έγραφε μαύρες γυναίκες σε φανταστικούς κόσμους με εξωγήινους, μας έδωσε δυνάμεις τηλεπάθειας και μας έστειλε πίσω στην εποχή της δουλείας για να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ένα τρομερά σπασμένο παρελθόν. Ο αφροτουρισμός - που καλύπτει τη λογοτεχνία, τη μουσική, την τέχνη και τον κινηματογράφο - είναι η διακήρυξη των Μαύρων καλλιτεχνών ότι είμαι, ήμουν και ΘΑ ΕΙΜΑΙ, να περπατήσω είδη και στυλ για να δημιουργήσω τη Μαύρη τέχνη που φαντάζεται έναν κόσμο όχι δικό μας. Ο Afrofuturism είναι διαστημικά ταξίδια, υπερήρωες, μάγοι και βλέποντες. Ο Afrofuturism είναι το θάρρος να φανταστεί κανείς ένα ακμάζον μέλλον για τους Μαύρους ή οποιοδήποτε μέλλον.
Ο Afrofuturism είναι το θάρρος να φανταστεί κανείς ένα ακμάζον μέλλον για τους Μαύρους ή οποιοδήποτε μέλλον.
-Ταναναρίβιο οφειλόμενο
Συχνά, ο Afrofuturism ταξιδεύει στο χρόνο για να προκαλέσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε ένα στιγμιότυπο, όπως η λαμπρή ταινία της Julie Dash Κόρες της σκόνης . Ο Μπάτλερ, ο οποίος έγινε ο πρώτος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας οποιασδήποτε φυλής ή φύλου που κέρδισε το βραβείο μεγαλοφυΐας του Ιδρύματος MacArthur Foundation το 1995, είχε ένα ισχυρό ψηλό βουνό σε κλίμακα.
Με αναπηρία από μια ανύπαντρη μητέρα σε μια κοινωνία που περιμένει να την αγνοήσει, η Μπάτλερ δημιούργησε τον εαυτό της και την ευρεία κληρονομιά της σε μια πραγματική πράξη επιστημονικής φαντασίας. Ήταν καταπιεστικά ντροπαλή, αλλά η φωνή της ως συγγραφέας χτύπησε δυνατά.
Οι οπαδοί της περιλαμβάνουν όλους από την τραγουδίστρια και την ηθοποιό Janelle Monaé έως τους Αφρικανούς φουτουριστές Nnedi Okorafor και Wanuri Kahiu, οι οποίοι συνειδητοποιούν το Amazon Prime Video Άγριος σπόρος σειρά με συμπαραγωγή της Viola Davis. Οι τραγουδιστές Toshi Reagon και Bernice Johnson Reagon του Sweet Honey in the Rock συνέθεσαν μια ολόκληρη όπερα βασισμένη στο Butler’s Παραβολή του Σπορέα. Ένα γραφικό μυθιστόρημα προσαρμογή της ιστορίας ταξιδιού του Μπάτλερ Συγγενείς , που δημιουργήθηκε από τον Damian Duffy και απεικονίστηκε από τον John Jennings, κέρδισε το βραβείο Bram Stoker πέρυσι. Και το βιβλίο της ακτιβίστριας Adrienne Maree Brown Αναδυόμενη στρατηγική: Διαμόρφωση αλλαγής, αλλαγή κόσμων αντλεί απευθείας από τις φιλοσοφίες του Μπάτλερ.
Κάθε φορά που προσπαθούμε να οραματιστούμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, χωρίς βία, χωρίς φυλακές, χωρίς καπιταλισμό, ασχολούμαστε με κερδοσκοπική μυθοπλασία, γράφει η ακτιβίστρια και συγγραφέας Walidah Imarisha στην εισαγωγή της στο βιβλίο Octavia’s Brood: Επιστημονική φαντασία από κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης , την οποία συνέθεσε με την Adrienne Maree Brown. Όλη η οργάνωση είναι επιστημονική φαντασία. Αλλά η Μπάτλερ δεν είναι πλέον εδώ για να δει την κληρονομιά της να μεγαλώνει.
Η μεγάλη κυρία της επιστημονικής φαντασίας, η Μπάτλερ έλαβε πολλά βραβεία για τις διηγήσεις και τα μυθιστορήματά της.
Έξι χρόνια μετά την επίσκεψή μας, το 2006, πέθανε. Κανείς από εμάς δεν είχε ιδέα κατά τη διάρκεια αυτού του μακρού, ευχάριστου απογεύματος ότι ο υπόλοιπος χρόνος της θα ήταν τόσο σύντομος - αλλά ακόμη και τότε, είδαμε τις ματιές του αυξανόμενου κύματος της Μαύρης κερδοσκοπικής τέχνης που απολαμβάνουν σήμερα οι αναγνώστες και οι κινηματογραφιστές όπως ποτέ άλλοτε. Εκείνη την ημέρα, μιλήσαμε για τη μεγάλη ανταπόκριση στην πρωτοποριακή ανθολογία που είχε μόλις επεξεργαστεί η πρώην μαθητής της γραφής Sheree Renée Thomas, Dark Matter: Ένας αιώνας κερδοσκοπικής φαντασίας από την αφρικανική διασπορά , που περιελάμβανε δουλειά από όλους μας. Η μαύρη κερδοσκοπική φαντασία συνενώθηκε σε ένα κίνημα και το όραμα του Μπάτλερ την έκανε ηγέτη του κινήματος. Η ακλόνητη, αμετάβλητη μελέτη της για τις άσχημες τάσεις μας την έκανε κοινωνική προγνωστική - αν όχι μόνο θα άκουγα.
Σε Αυγή (1997), είδε την τροχιά της ανθρωπότητας προς την αυτοκαταστροφή και δημιούργησε ένα εξωγήινο είδος που προσπαθεί να μας σώσει. Στα μυθιστορήματά της Παραβολή του Σπορέα (1993) και Παραβολή των Ταλέντων (1998), προέβλεψε την εθνική μας παρακμή σε ένα προεδρικό σύνθημα: Κάνε την Αμερική ξανά. Και στο τελευταίο της μυθιστόρημα, Πρωτόπειρος (2005), ξανασκεφτόταν τον τρόμο δημιουργώντας ένα μεταλλαγμένο βαμπίρ, του οποίου η μελανίνη της επιτρέπει να περπατά στο φως - και την καθιστά στόχο σε μεγαλύτερους ανοιχτόχρωμους βαμπίρ που θέλουν να την καταστρέψουν.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας, την ρωτήσαμε πώς ένιωθε να περιγραφεί ως απαισιόδοξη. Πρώτα αστειεύτηκε με ψεύτικη έκπληξη, σαν να έμεινε αιφνιδιασμένη - Moi; Αλλά μετά γύρισε πίσω στην αλήθεια με αναστεναγμό. Κοιταξε ΜΑΣ. Κοίτα μας, είπε με έμφαση. Δεν είμαστε πραγματικά τόσο μακροπρόθεσμοι.
Πριν από σχεδόν 20 χρόνια, η Μπάτλερ μας είπε πώς πίστευε ως είδος που καταστρέφουμε τον εαυτό μας, επισημαίνοντας την έλλειψη δράσης μας κατά της αλλαγής του κλίματος. Είπε ότι η αλλαγή του κλίματος ήδη διεκδικούσε ζωές στην Αφρική και θα απαιτούσε περισσότερα τα επόμενα χρόνια. Αυτό που έχω ακούσει τα τελευταία πέντε μυθιστορήματα είναι, «Πώς μπορούμε να κάνουμε τους εαυτούς μας ένα πιο επιβιώσιμο είδος;» μας είπε εκείνη την ημέρα. Πώς, πράγματι;
Την ημέρα των εγκαινίων τον Ιανουάριο του 2017, δημοσίευσα μια ανάρτηση ιστολογίου με τίτλο Surviving President Tr * mp: Lessons From the 1960's and Octavia E. Butler. Έχω συμπεριλάβει μια φωτογραφία ενός αυτόγραφου Μπάτλερ εγγεγραμμένο στο Παραβολή του Σπορέα προς την αείμνηστη μητέρα μου, την ακτιβίστρια πολιτικών δικαιωμάτων Patricia Stephens Due: To Patricia Stephens Due και ένα καλύτερο μέλλον.
Για μένα, αυτή η φωτογραφία ενσωματώνει το ισχυρό πνεύμα δύο γυναικών που πολέμησαν την ίδια μάχη σε δύο μέτωπα - τη μητέρα μου με τις πολλαπλές συλλήψεις και το τραύμα της από κρατική βία εναντίον της στη δεκαετία του '60, και ο Μπάτλερ με τη δύναμη της τέχνης της στη δεκαετία του '70 και πέρα. Η ειρωνεία, φυσικά, είναι αυτό Παραβολή του Σπορέα έχει να κάνει με τίποτα εκτός από ένα καλύτερο μέλλον - είναι μια δυστοπία με τον επείγοντα χαρακτήρα του τώρα που μοιάζει περισσότερο με ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει τα θρυμματισμένα της κοινωνίας μας μπροστά στα μάτια μας.
Ήμουν πολύ τυχερός που ήρθα σε κάτι που νοιαζόμουν περισσότερο από ότι νοιαζόμουν για οτιδήποτε άλλο.
-Οκτάβια Μπάτλερ
Η εφηβική πρωταγωνιστή Lauren Olamina, η οποία έχει περισσότερη σοφία από τους συνδυασμένους ενήλικες που αρνούνται γύρω της, αναγκάζεται να μεγαλώσει πολύ νωρίς. Η Λόρεν αντιμετωπίζει έναν κόσμο γεμάτο βία, φτώχεια, ανεργία και θάνατο. Και πρέπει να τα κάνει όλα αυτά με αναπηρία / σύνδρομο που ονομάζεται Hyperempathy Syndrome, πράγμα που σημαίνει ότι αισθάνεται κυριολεκτικά τον πόνο και το θάνατο των άλλων γύρω της - ακόμα κι αν είναι αυτή που πρέπει να τους τραυματίσει ή να τους σκοτώσει. Παραβολή του Σπορέα περιλαμβάνει τόσα πολλά θέματα που επαναλαμβάνονται στη δουλειά του Μπάτλερ - την απρόθυμη ηρωίδα που πρέπει να αναλάβει την ευθύνη λόγω των δώρων και της ακεραιότητάς της, του βάναυσου αντίκτυπου της ιεραρχίας και των σπόρων της ελπίδας που ενσωματώνονται στη θρησκεία Earthseed του χαρακτήρα της, η οποία διδάσκει ότι ο Θεός είναι Αλλαγή και ότι ο προγραμματισμός και η δράση είναι το αντίδοτο της τρομοκρατίας και της τραγωδίας. Σε Παραβολή του Σπορέα , ένας στίχος Earthseed έχει ως εξής: Η πίστη ξεκινά και καθοδηγεί τη δράση - Ή δεν κάνει τίποτα.
Αυτή η αίσθηση του επείγοντος είναι αυτό που λέει η μελετητής Ayana Jamieson, Ph.D., που την ανάγκασε να καταβροχθίσει ό, τι είχε γράψει ο Μπάτλερ, αφού ένας Λευκός συνάδελφός της της είπε να διαβάσει τον Μπάτλερ επειδή πίστευε ότι είχε σύνδρομο Υπερεπάθειας. Η Τζέιμισον δεν είχε διαβάσει ποτέ ένα μυθιστόρημα Μπάτλερ, αλλά μετά την αγκάλιασε Παραβολή του Σπορέα . Μας καλεί να δράσουμε, ώστε να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι δυνατές εναλλακτικές λύσεις, λέει ο Jamieson, ιδρυτής και διευθυντής του Octavia E. Butler Legacy Network. Το σχοινί μεταξύ της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας είναι πραγματικά ρεαλισμός - ποια είναι τα συγκεκριμένα πράγματα που θα χρειαστείτε αν οι εξωγήινοι ήταν εδώ; Τι θα χρειαστείτε αν δεν υπάρχει καθαρό νερό ή πρόσβαση σε βενζίνη ή δεν έρχεται η πυροσβεστική υπηρεσία; Τι γίνεται αν δεν είχαμε όλες τις υπηρεσίες μεσαίας τάξης που θεωρούμε δεδομένες - εάν δεν υπάρχει δημόσια εκπαίδευση; Ο Jamieson λέει. Αυτός ο τρόμος είναι ήδη ένας παράγοντας στη ζωή των περιθωριοποιημένων ανθρώπων και γυναικών - δεν είναι σαν να πρέπει να περιμένετε την Αποκάλυψη.
Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας το 2000 μαζί της, η Μπάτλερ υπενθύμισε ότι άκουσε κριτική από τους μαύρους αναγνώστες ότι η επιστημονική της φαντασία δεν ήταν αρκετά επικεντρωμένη στον αγώνα. Τα πρώτα της μυθιστορήματα, Δάσκαλος προτύπων (1976) και Το μυαλό του μυαλού μου (1977), αφορούσαν telepaths και shapeshifters που μπορούν να κατοικήσουν στα σώματα διαφορετικών φυλών και φύλων. Χρησιμοποίησε τη μεταφορά για να εξετάσει τη δυναμική των φυλετικών και των φύλων. Το πήρα από άλλους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60, όταν έπρεπε να είστε τόσο τρομερά σχετικοί: «Γιατί γράφετε αυτά τα πράγματα; Δεν είναι σχετικό. Πρέπει να γράψεις κάτι που να είναι πιο πολιτικά σχετικό με τον αγώνα », είπε στον Steve και σε μένα.
Η απάντησή της σε αυτήν την κριτική ήταν του 1979 Συγγενείς , για μια σύγχρονη μαύρη γυναίκα που παγιδεύεται σε ένα βρόχο χρόνου που συνεχίζει να την επιστρέφει στην εποχή της δουλείας. Κάλεσε ο Μπάτλερ Συγγενείς μια μακρά, καταθλιπτική γραφή όταν μιλήσαμε λόγω της βύθισής της στην έρευνα για τη δουλεία. Αλλά είπε ότι είναι το πιο διδακτικό και πιο δημοφιλές βιβλίο της. Και είναι συχνά το πρώτο βιβλίο που προτείνω σε αναγνώστες που δεν έχουν διαβάσει ποτέ το έργο του Μπάτλερ. Συγγενείς έφτασε σε έναν αναγνώστη σαν βροντή. Η ανακάλυψη ήταν σαν μια επιστολή αγάπης από τους προγόνους μου, λέει ο Τόμας, ο οποίος είναι επίσης ο συγγραφέας του Κοιμάται κάτω από το δέντρο της ζωής . Ως σπουδαίο ιστορικό, ανάγνωση Συγγενείς άνοιξε νέες πύλες σκέψης για μένα, νέους τρόπους να βλέπω τον εαυτό μου, τον ρόλο της ιστορίας και τους τρόπους που οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας, μέσα σε οικογένειες ή ως έθνος, μας διαμορφώνουν και αναδιαμορφώνουν, λέει. Η εμπειρία ήταν ότι η Οκταβία που άλλαξε τη ζωή είπε κάποτε ότι δεν χρειάστηκε να δει ένα μαύρο πρότυπο για να δημιουργήσει το έργο της. Η επιθυμία, η φαντασία και η αποφασιστικότητά της ήταν πάντα παρόντα, αλλά μπορώ πραγματικά να πω ότι έπρεπε να δω τα δώρα της Octavia στη σελίδα προτού γίνουν σαφείς οι δικές μου διαδρομές.
Ο σύζυγός μου γνώριζε την Οκταβία για περίπου 25 χρόνια - και για 10 από αυτά τα χρόνια στο Λος Άντζελες, όπου ζούσαν σε κοντινή απόσταση. Αυτός και η προηγούμενη σύζυγός του ανταλλάσσουν προσκλήσεις δείπνου μαζί της. Η Οκταβία δεν οδήγησε, επομένως την οδήγησε συχνά σε αποστολές ή για να κλείσει εκδηλώσεις. Και οι δύο πιστεύουμε ότι η Οκταβία, αν είχε ζήσει, θα μπορούσε να εκπλαγεί από το πόσες μαύρες γυναίκες κερδοσκοπικές συγγραφείς ευδοκιμούν μετά: Ν.Κ. Jemisin, Nnedi Okorafor, Nisi Shawl, Nalo Hopkinson, Tomi Adeyemi, Andrea Hairston, Ibi Zoboi, Chesya Burke, Jewelle Gomez, Karen Lord και άλλα. Ο Steve λέει, ελπίζω ότι το πνεύμα της καταλαβαίνει ότι έκανε τεράστια διαφορά.