'Αν για έναν χορό, θα είμαι κάποιος' - Kings of Leon
Περιφρόνησα την Ημέρα της Επιστολής. Ήταν μια φορά του χρόνου που επιβεβαίωσε όλες μου τις αμφιβολίες και την αυτοσυνείδηση. Όχι όμως για την Έμιλι. Αυτό που ήταν κακό για μένα ήταν εξαιρετικό γι 'αυτήν και το αντίστροφο. Ήταν η χορεύτρια της οικογένειας και ήμουν η έξυπνη. Μισήσαμε ο ένας τον άλλο για αυτό. Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιος ήξερε πόσο άσχημα ήθελα να είμαι σαν τη μικρότερη αδερφή μου. Σίγουρα δεν το έκανε.
Ημέρα της επιστολής, το κατώτερο έτος του γυμνασίου μου, η δεύτερη χρονιά της, ήταν η τελευταία φορά που άφησα τον εαυτό μου να χαθεί στη σκιά της Έμιλι μετά από δεκατρία χρόνια, έπρεπε να είναι. Όλοι οι χορευτές κάθονταν στα δάπεδα σκληρού ξύλου του στούντιο εξάσκησης γύρω από τον εκπαιδευτή μας (που έτυχε να είναι ο ξάδερφος μου), ο οποίος ήταν σκαρφαλωμένος στη συνηθισμένη καρέκλα της στη γωνία. Οι ανακοινώσεις της κυμαίνονταν πιθανώς από κοστούμια έως τέλη έως επιπλέον πρακτικές μέχρι να ζητήσουν από έναν εθελοντή να πάρει μια μικρή χιονοθύελλα Heath από την Dairy Queen για αυτήν. Δεν έδινα προσοχή σε κανένα από αυτά. Τα μάτια μου τράβηξαν από το ρολόι (ήταν 9:37 και μετράνε) στον καθρέφτη για την αδερφή μου. Η Έμιλυ χαμογελούσε, τα καστανά μαλλιά της, που έχουν μήκος στο πηγούνι, λάμπει με ιδρώτα καθώς εκατοντάδες καρφίτσες μπομπίμ το κράτησαν στη θέση τους. Στα πέντε πόδια εννέα, ξεχώρισε, και τα φωτεινά μπλε μάτια της έλαμψαν με αυτοπεποίθηση. Το άγχος άρχισε να περνά μέσα από τις φλέβες μου και δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να βγω από αυτό το δωμάτιο.
«Η Κέλι έχει τα γράμματά σας στη ρεσεψιόν», μας είπε τελικά ο Τζέιμι, σαν να μην το γνωρίζαμε ήδη, προσθέτοντας, «Και μην σκεφτείτε καν να τα ανοίξετε μέχρι να φτάσετε στο σπίτι. Δεν θέλω να αναστατωθεί κανείς εδώ. '
Καθώς μαζέψαμε τα επιπλέον ρούχα και τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου, γράμμα στο χέρι, η Έμιλι έσπευσε στο πλευρό μου για να με βιάσει. Ήθελε να φύγει όσο εγώ, αλλά για διαφορετικό λόγο: ήδη ήξερε ότι ήταν σε όλους τους επιπλέον χορούς. Ήταν ένα εικαστικό παιχνίδι για μένα.
Την ακολούθησα στο παγωμένο πάρκινγκ, την παρακαλούσα να μην πει τίποτα για την αντοχή του αυτοκινήτου, η οποία διήρκεσε τυχαία για πάντα. Υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλή, αλλά το καταπιεσμένο χαμόγελο στο πρόσωπό της έδωσε τα πάντα μακριά. Ανατινάσσοντας τους Kings of Leon, προσπάθησα να φανταστώ το όνομά μου κάτω από την Emily Callaway και πάνω από τη Miranda Frank, ελπίζοντας να αισθανθώ επιτέλους. Αλλά όταν επέστρεψα στο σπίτι και είδα τα ονόματα να πηγαίνουν από την Έμιλι Κάλγουουε στην Μπρένα Φρανκ, είδα ότι η Μιράντα αντικαταστάθηκε και πάλι από τη μικρή της αδερφή.
Όλα άρχισαν να αλλάζουν την επόμενη πτώση όταν έκοψα ένα πόδι από τα μαλλιά μου. Η Έμιλι είχε κοντά μαλλιά όλη της τη ζωή, αλλά δεν το έκανα για να είμαι σαν εκείνη που σύντομα όλοι πίστευαν ότι είμαστε δίδυμα κατέληξα να συγχαρούμε και τους δύο. Χρειαζόμουν μια αλλαγή, και για μένα, τα κυματιστά μαλλιά μου μελαχρινή που έφταναν κάτω από τη μέση της πλάτης μου ήταν πρόσφατα πιο βαρετά παρά όμορφα.
Ένα τραγανό απόγευμα του Οκτωβρίου, ο κομμωτής μου ήρθε στο σπίτι μου, με οδήγησε σε ένα σκαμνί στο πλακάκι μας, και προχώρησε να τυλίξω μια γραβάτα γύρω από την αλογοουρά μου. Μέτρησε δώδεκα ίντσες και, με την ακρίβεια ενός γιατρού, κόπηκε προσεκτικά πάνω από την έγχρωμη ταινία.
«Όχι, δεν μπορώ να το κοιτάξω», της είπα καθώς προσπάθησε να κρατήσει την κομμένη μάζα των μαλλιών μπροστά στα μάτια μου. «Πρέπει να δω πώς φαίνεται το τι μένει στο κεφάλι μου».
Κοίταξα στον καθρέφτη στα νέα μου κορδόνια μήκους κλειδώματος απελευθέρωσε. Τα μαλλιά μου δεν ήταν πάνω από τους ώμους μου από την πέμπτη τάξη, και ήταν τόσο φοβερό βλέμμα που ορκίζομαι να μην κόψω ξανά τα μαλλιά μου. Ξαφνικά γύρισα και ρώτησα αν τα μαλλιά μου παρακαλώ να γίνουν κοντύτερα.
Η πιο αγαπημένη μου κοντή μαλλιά μνήμη εμφανίστηκε περίπου ένα μήνα αργότερα, οπότε τα μαλλιά μου ήταν πράγματι πιο κοντά, τώρα ακριβώς κάτω από το πηγούνι μου και πολύ κοντά για να χωρέσω σε μια αλογοουρά, με δύο ραβδώσεις χλωρίνης σε αντίθεση με το χρώμα μόκα του φυσικού μου μαλλιά. Ο Τζέιμι προσέλαβε ένα ζευγάρι επαγγελματιών χορογράφων, τον Τζον και τον Άλαν, τους ίδιους δύο που δίδαξαν ετησίως σε ολόκληρη την ομάδα του διαγωνισμού αυτό που πάντα έγινε ο αριθμός κλεισίματος της ρεσιτάλ. Φέτος, ωστόσο, ήταν εδώ για να διδάξουν μουσικό θέατρο. Μια μικρή ομάδα. Και ήμουν σε αυτό.
Ο Τζον έβαλε έναν δίσκο στο στερεοφωνικό σύστημα και το τζαζ τραγούδι του Matt Dusk 'Back in Town' γέμισε το δωμάτιο. Ενώ προσπαθούσα να διαμορφώσω αρχικούς σχηματισμούς σε τρία σύνολα λευκών τριών επιπέδων σκαλοπατιών, που συνήθως χρησιμοποιούσαν για να περιβάλλουν το γιγαντιαίο δέντρο κατά τη διάρκεια της Χριστουγεννιάτικης παράστασης, ο Άλαν με οδήγησε στην κορυφή των σκαλοπατιών στα δεξιά. Στάθηκα ήσυχα με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια χαρακτήρων, ανταλλάσσοντας μια περίεργη ματιά με τον χορευτή απέναντι μου, ενώ σκέφτηκε.
«Εντάξει, αυτό θα κάνουμε εσείς και ο Φράνκι», είπε, καθώς ο Τζον, ο πιο φανταχτερός από τους δύο, έδειξε μια διαδοχή αναπήδησης ισχίου, κύκλων ώμων και κυλίνδρων κεφαλής. 'Διασκεδάστε με αυτό και γίνετε σέξι.'
Το σέξι δεν ήταν δικό μου. Ήταν ένας τομέας εξειδίκευσης της Έμιλι που μέχρι στιγμής είχε παραλείψει αρκετά το τέλος της ομάδας γονιδίων χωρίς να πω, ήμουν λίγο ανήσυχος. Η προσπάθεια να μην πέσω από το πίσω μέρος της σκάλας στα τακούνια ήταν αρκετά δύσκολη (αν και κάποτε έπεσα πραγματικά), αλλά και να είμαι σέξι; Κατάλαβα ότι θα μπορούσα επίσης να ξεγελάσω τον εαυτό μου για να χιούμορ τον Τζον και τον Άλαν, οπότε το πήγα. Τα μαλλιά μου ήταν κάτω, και καθώς γύρισα το κεφάλι μου προς τα δεξιά, απελευθερώνοντας το λαιμό μου, περιστράφηκε απαλά γύρω από το πρόσωπό μου και έπεσε πίσω τέλεια στη θέση του. Τίποτα δεν είχε νιώσει καλύτερα.
Μετά το μάθημα εκείνο το βράδυ, καθώς τελείωσα την εργασία μου και έπρεπε να κατευθυνθώ για το ντους, η μαμά μου ξεκλείδωσε το τηλέφωνο από το δεξί της αυτί και το έβαλε πίσω στο δέκτη.
«Αυτή ήταν η Τζέιμι και είπε ότι απόψε ήταν η καλύτερη που σε έχει δει ποτέ στην τάξη. Είπε ότι φαίνεστε τόσο σίγουροι. '
Την χαμογέλασα, σφιχτά και σαρκαστικά, σαν να μην υπήρχε τρόπος να ξεφύγουν από το στόμα του ξαδέλφου μου, αλλά ήξερα ότι ήταν αλήθεια και ήξερα ότι έσπασα από το κέλυφος μου.
Ημέρα των επιστολών εκείνο το έτος μπορεί να μην είχε συμβεί ακόμη και δεν θυμάμαι τίποτα γι 'αυτό. Αν και δεν μπήκα σε κάθε επιπλέον χορό, δεν με νοιάζει. Αυτή ήταν η ανώτερη χρονιά μου και η σύγκριση με την Έμιλι θα είχε καταστρέψει τη διασκέδαση.
Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Ορλάντο στις αρχές Ιουλίου (σε αυτό το σημείο είχα τώρα τη γωνιά της Victoria Beckham, πλατίνα bob) και τα πρώτα πράγματα που παρατήρησα ήταν οι εκτεθειμένοι σωλήνες, το σπασμένο γυψοσανίδα και τα χαλαρά κορδόνια που κρέμονται από την οροφή - ήταν καταστροφή . Ελπίζοντας το θέαμα δεν θα ήταν ένδειξη για το τι θα συνέβαινε στους υπηκόους, τον τελικό διαγωνισμό της χρονιάς, πήρα τις βαλίτσες μου και ανέβασα τις αποσκευές μου στο λεωφορείο που θα μας έπεφτε στο ξενοδοχείο Swan and Dolphin. Η προοπτική του Epcot ήταν τόσο συναρπαστική όσο η σκέψη του χορού για τελευταία φορά με κορίτσια που ήξερα την τελευταία δεκαετία ή περισσότερο, μερικούς από τους καλύτερους φίλους μου.
Αργότερα την εβδομάδα κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης χαλάρωσης δίπλα στην πισίνα, η Έμιλυ στράφηκε σε μένα, προσαρμόζοντας τα μεγάλα γυαλιά ηλίου της με χελώνα και ρώτησε αν ήμουν λυπημένος.
'Τι εννοείς?' Ρώτησα, γνωρίζοντας ότι αναφερόταν στα συναισθήματά μου για το ότι είναι ο τελευταίος διαγωνισμός μου ποτέ. Παρόλο που προσπάθησα να αποφύγω να το σκεφτώ, ένα κύμα θλίψης με έβγαζε κάθε φορά που η ιδέα μου πέρασε από το μυαλό. Δεν ήθελα να ξέρει πόσο απρόθυμη να αφήσω αυτό το μέρος της ζωής μου να φύγει.
Οι επόμενες μέρες αποτελούνταν από τον πρώτο γύρο του διαγωνισμού. Έκανα κάθε έναν από τους εννέα χορούς μου με την ελπίδα ότι θα το έκανα ξανά, για άλλη μια φορά, στη Μάχη των Αστέρων, το δεύτερο και τελευταίο ημίχρονο που έχει τους υψηλότερους σκορ ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Αναπνοή και εφίδρωση, βγαίναμε από τη σκηνή γνωρίζοντας ότι είχαμε δουλέψει σκληρότερα και πεπεισμένοι ότι είχαμε ένα πλάνο.
Η αναμονή μέχρι τα τελευταία βραβεία για να ακούσετε το ρόστερ των κριτών για τη μάχη ήταν αγωνιώδης. Οι ανώτεροι χορευτές κάθισαν στη σκηνή του marley σε έναν κύκλο, κρατώντας τα χέρια με τα δάχτυλά μας ανάμεικτα, τα μάτια έκλεισαν κάτω από τα τυφλά φώτα. Οι πεταλούδες έπεσαν στα τοιχώματα του στομάχου μου πριν από την ανακοίνωση κάθε επιπλέον χορού.
'Και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, για τη μάχη,' Never Alone, 'από την Jamie's Dance Force!' Η φωνή του εκφωνητή μόλις δραπέτευσε κάτω από το βρυχηθμό ενθουσιασμού από την πίσω γωνία της σκηνής. Σε ένα μόνο κίνημα, ξεπηδήσαμε και βγήκαμε μπροστά από τη σκηνή για να αναγνωρίσουμε το επίτευγμά μας, πηδώντας πάνω-κάτω και αγκαλιάζοντας όλους όσους αναγνωρίσαμε. Για έξι από εμάς, όλα θα τελείωναν σε δύο σύντομες ημέρες, και επρόκειτο να αξιοποιήσουμε στο έπακρο.
Τελικά ήρθε η ώρα και το 'Never Alone' περπάτησε αργά από το γκαρνταρόμπα στην περιοχή των παρασκηνίων, τα γυμνά, φουσκωτά πόδια μας σέρνονται στο χαλί και τα χέρια πιάνονται σφιχτά το ένα με το άλλο. Σταματήσαμε σε έναν κύκλο για να απαγγείλουμε τον «Πατέρα μας» όπως κάναμε πριν από κάθε παράσταση, και το άσμα μας εκείνο το απόγευμα ήταν «Κύπελλο νίκης». Η Kelli, η έντιμη βοηθός γραφείου και η δεύτερη μητέρα όλων μας, ήρθε μαζί μας με δάκρυα στα μάτια της, συμπιέζοντας τον καθένα μας.
«Πήγαινε εκεί έξω και κάνε να κλαίω!» διέταξε άσκοπα μόνο η σκέψη αυτού του χορού την έκανε να κλαίει. Καθώς γύρισε για να υποχωρήσει στο κάθισμα της πρώτης σειράς, φώναξε κάτι για την απώλεια του ανώτερου τείχους μας, εκείνου κατά του οποίου πετάξαμε με συνέπεια και απρόσεκτα τα υπάρχοντά μας πριν από το μάθημα, εκείνο στο οποίο κάναμε καθυστέρηση, αυτό που θα ήταν κενό του χρόνου.
Μέχρι τη στιγμή που βρισκόμασταν στα παρασκήνια περιμένοντας να ξεκινήσει η μουσική, τα δάκρυα έφθασαν στα μάτια μου. Προσπάθησα να τα αναβοσβήσω πίσω, γνωρίζοντας πόσο ανόητα θα έμοιαζα να λυγίζω στη σκηνή, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο θα ήταν να εντοπίσω τις στροφές μου με σημαντικά θολή όραση. Αλλά είχε συμβεί κάτι, και ο χορός που μισούσα για τόσο καιρό που ήθελα τώρα δεν θα τελειώσει ποτέ. Παίρνοντας μια ματιά της αδερφής μου με βρεγμένα μάτια, σύντομα παρατήρησα ίχνη δακρύων που άρχισαν να πέφτουν στα βαμμένα μάγουλα κάθε ηλικιωμένου. Τίποτα δεν είχε σημασία: όχι το γεγονός ότι δεν ήμουν πάντα μπροστά και όχι το γεγονός ότι δεν ήμουν στη σκηνή όλη την ώρα. Το όνομά μου δεν έπρεπε να υπάρχει σε ένα φύλλο χαρτιού για να ξέρω ότι ήμουν αρκετά καλός και ο Jamie δεν χρειάστηκε να μου πει ότι έκανα υπέροχα για να το γνωρίζω. Οι πύλες πλημμύρισαν αμέσως, και όταν τελειώσαμε τον χορό, ακόμη και οι κριτές έβγαιναν.
Δεν νομίζω ότι έχω αγκαλιάσει ποτέ κανέναν, όπως αγκάλιασα την Έμιλι όταν φτάσαμε στα παρασκήνια.