Η κατανόηση της κινητήριας δύναμης πίσω από το σημερινό κίνημα της Μαύρης απελευθέρωσης, η αναγνώριση του ιστορικού μοτίβου και του μεγάλου εύρους της κρατικής βίας κατά των κοινοτήτων χρώματος, η ανατομή του πιο πρόσφατου κύματος λευκού εθνικισμού που ξεσηκώνει το έθνος είναι η γνώση της διττότητας της Αφροαμερικανικής ζωή που παρουσιάστηκε από το WEB Du Bois το Οι Ψυχές του Μαύρου Λαού .
Χαιρετισμένος ως το θεμέλιο κάθε εξέτασης για το Blackness στην Αμερική - από τη λογοτεχνία έως την αντίσταση της πρώτης γραμμής - η αιώνια εξερεύνηση της χρωματικής γραμμής παραμένει άθικτη με την πάροδο του χρόνου, η ολότητά της ισχύει πλήρως για την εποχή του Μπαράκ Ομπάμα, του Black Lives Matter και του Donald Τραμπ.
Που υποβλήθηκε από Ανήσυχοι κλασικοί , με έντονη εισαγωγή από δημοσιογράφο Vann R. Newkirk II , η νεότερη έκδοση του έργου Du Bois παρουσιάζεται μέσα από το φαινόμενο του σημερινού πολιτικού και κοινωνικού κλίματος, επισημαίνοντας την άσχημη αλήθεια ότι οι ρίζες της λευκής υπεροχής εξακολουθούν να συγκρατούν την Αμερική και χρησιμεύουν ως εισαγωγή σε μια γενιά που αγωνίζεται για μια οικεία μάχη για απελευθέρωση, μια που μας οι πρεσβύτεροι έχουν ήδη δει.
Με ημερομηνία κυκλοφορίας στις 14 Φεβρουαρίου, η νέα έκδοση περιλαμβάνει επίσης πρωτότυπες εικόνες από τον Steve Prince, ο οποίος ζωντανεύει με εικόνες τα θέματα πνευματικότητας και μουσικής με τα οποία ασχολείται ο Du Bois σε αυτό το βιβλίο, γράφει ο Restless.
Ακριβώς εγκαίρως για τον Μήνα Μαύρης Ιστορίας, το ESSENCE, μαζί με τα ανήσυχα βιβλία, παρουσιάζει ολόκληρη την εισαγωγή του Newkirk, η οποία εξετάζει την αθανασία αυτού που μπορεί να θεωρηθεί το πιο σημαντικό κομμάτι της λογοτεχνίας μέχρι σήμερα.
Μπορείτε να προπαραγγείλετε το αντίγραφο των Restless Classics ’ Οι ψυχές του μαύρου λαού εδώ .
________________________________________________________________________________________
ΤΑ ΨΥΧΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ FOLK
ΙΣΤΟΣ. Ξύλο
Εισαγωγή από τον Vann R. Newkirk II Εικονογραφήσεις του Steve Prince
Το πρόβλημα του εικοστού αιώνα είναι το πρόβλημα της χρωματικής γραμμής. Έτσι, ο William Edward Burghardt Du Bois - προφέρεται όπως έκανε με τον τρόπο που ταιριάζει με νέα παιχνίδια - σκιαγραφεί την ανησυχία της συλλογής δοκίμων του 1903.
Αν και ο Ντου Μπόις ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικής ικανότητας, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ζωής του κυριάρχησε σε κλάδους τόσο διαφορετικούς όσο η μυθοπλασία και η κοινωνιολογία, ποτέ δεν διεκδίκησε ταλέντο για προφητεία. Ωστόσο, η χρωματική γραμμή της οποίας έγραψε θα κυριαρχούσε όχι μόνο στις πολιτικές, τα οικονομικά, τα κινήματα και τις κοινωνικές εξελίξεις του εικοστού αιώνα, αλλά μέχρι στιγμής και αυτή η μικρή αχτίδα του εικοστού πρώτου.
Από την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα έως την άνοδο του Black Lives Matter έως τις εκλογές του Ντόναλντ Τραμπ εν μέσω φήμης για τα δικαιώματα ψήφου, τον λευκό εθνικισμό και τον ρατσισμό, η έγχρωμη γραμμή εξακολουθεί να είναι το βασικό θέμα της χώρας, πάνω από έναν αιώνα μετά την πρώτη έκδοση του Οι Ψυχές του Μαύρου Λαού είχε εκδοθεί. Πήρε την προφητική απόφαση για τον τίτλο της εισαγωγής, στην οποία περιγράφει τόσο σύντομα το αμερικανικό animus, The Forethought.
Εγγραφείτε στο καθημερινό ενημερωτικό δελτίο για τις τελευταίες ειδήσεις για τα μαλλιά, την ομορφιά, το στιλ και τις διασημότητες.
Το Souls of Black Folk ήταν ίσως το πιο σημαντικό έργο για τον αγώνα στην Αμερική τα 113 χρόνια από την κυκλοφορία του, και μετά βίας περνάω μια μέρα χωρίς να το σκέφτομαι. Την πρώτη φορά που το διάβασα ήταν σε ένα μάθημα λογοτεχνίας πρωτοεμφανιζόμενου στο Morehouse College, και θυμάμαι την έξαλλη επισήμανση, το σκύλο και την περιγραφή περιθωρίων, καθώς έβλεπα τα λόγια που για πρώτη φορά πλησίασαν τελικά για να εξηγήσουν τι ένιωσα για το σκοτάδι μου . Η περιγραφή του Du Bois για ένα πέπλο που χωρίζει τον κόσμο μου από τον κόσμο της Αμερικής ήταν ίσως η πρώτη προτροπή για μένα να καθίσω και να εξετάσω τις μικροεπιθέσεις και τις απογοητεύσεις που δεν είχα τη γλώσσα να καταλάβω. Η διαρκής ένταση στη ζωή μου ήταν το αποτέλεσμα μιας διπλής συνείδησης: φυσικά!
Ως διπλό μάθημα στη βιολογία και τη φιλοσοφία - το ένα για την αίσθηση των γονέων και της κοινότητάς μου για την πορεία μου να γίνω γιατρός και το άλλο για τη δική μου προσωπική επιμέλεια - ένιωσα τον απόηχο της διάσημης πνευματικής μονομαχίας του Du Bois με τον Booker T. Washington η πορεία της μαύρης Αμερικής. Η αναγκαιότητα της εγγραφής μου στο alma mater, ένα ιστορικά μαύρο κολέγιο (HBCU), αποκρυσταλλώθηκε στην παθιασμένη υπεράσπιση αυτών των ιδρυμάτων του Du Bois.
Μέσω του συνδυασμού αναφοράς, σχολιασμού, πολιτιστικής ανάλυσης και ιστορίας, συνειδητοποίησα ότι η πνευματική μου ανάπτυξη δεν χρειάζεται να περιορίζεται από το είδος ή την πειθαρχία. Και έτσι μετράω το The Souls of Black Folk ως το έργο που επηρέασε περισσότερο την καριέρα μου, το οποίο με πήρε στον ίδιο Ατλαντικό στο οποίο ο Du Bois δημοσίευσε για πρώτη φορά τμήματα αυτού του έργου. Έχω ακόμα αυτό το αντίγραφο του πρωτοετούς έτους, με αυτιά σκύλου, χρωματισμένο και θρυμματισμένο, με τα περιθώρια τόσο γεμάτα σημειώσεις και τις σελίδες τόσο κορεσμένες με επισήμανση που οι σχολιασμοί παύουν να έχουν νόημα. Αλλά γραμμένο σε όλο αυτό το βιβλίο σε μουτζούρες, μαύρο και μπλε και ροζ, πράσινο και κίτρινο, είναι μια εμπειρία που δεν μπορώ να ξεχάσω: epiphany.
Steve Πρίγκιπας
Αυτή η επιφάνεια ξεδιπλώνεται σήμερα. Καθώς η Αμερική αντιμετωπίζει τους δαίμονες της βαρβαρότητας και της εξωδικαστικής δολοφονίας, όπως κυριαρχείται από τα φαντάσματα της λευκής υπεροχής και του εθνοεθνικισμού, καθώς τα δικαιώματα ψήφου για τους μαύρους συνεχίζουν να επιτίθενται από το κράτος, καθώς και η ισότητα και ο διαχωρισμός του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων ξαφνικά φαίνεται εύθραυστη και μάλλον αναστρέψιμη, είναι προφανές ότι ενώ ο Du Bois στηρίζεται τώρα, το πιο διάσημο έργο του δεν το κάνει.
Το πρώτο σημείωμα για το The Souls of Black Folk είναι η ασυνήθιστη δομή του. Οι συλλογές τοπικών δοκιμίων δεν είναι ασυνήθιστες ρυθμίσεις για βιβλία - και το έργο του Du Bois ξεκίνησε μια ισχυρή παράδοση στο ίδιο πνεύμα της φυλετικής γραφής - αλλά οι Ψυχές του Black Folk μετατοπίζουν το είδος, τις πράξεις και τη φωνή, ακόμη και ως το επίκεντρο του προβλήματος του η χρωματική γραμμή παραμένει έντονη και αμετάβλητη. Τα δεκατέσσερα κεφάλαια είναι αυτόνομα έργα, πολλά έχουν εκδοθεί εκ των προτέρων, αλλά εξακολουθούν να συνδέονται στη σπονδυλική στήλη από τα θέματα του Du Bois.
Με προσεκτικά συλλεγμένα επιγραφή και μουσικά αποτελέσματα που προηγούνται κάθε ενότητας, αυτά τα κεφάλαια μεταμορφώνονται σε ένα πανόραμα, μια ματιά στα ίδια θεμελιώδη ερωτήματα μέσω πολλαπλών φακών.
Ο πρώτος φακός είναι ίσως ο πιο δημοφιλής. Το Spiritual Strivings είναι ένα από τα πιο συχνά αναφερόμενα κομμάτια του μαύρου κανόνα και είναι μία από τις πρώτες εμπεριστατωμένες προσπάθειες κατανόησης του μαυρίσματος μέσω ενός ψυχολογικού και φιλοσοφικού φακού.
Ο Du Bois ακολουθεί μερικούς διαφορετικούς δρόμους για να απαντήσει στην ερώτηση στην καρδιά αυτής της έκθεσης: Τι σημαίνει να είσαι μαύρος; Πρώτον, ο Du Bois επιστρέφει μια ρητορική ερώτηση: Πώς αισθάνεται ότι είναι πρόβλημα; ρωτάει. Στη συνέχεια, επεκτείνεται σε αυτό το ερώτημα με ένα άγγιγμα μυστικισμού περιγράφοντας τη φυλή Νέγκρου ως ένα είδος έβδομου γιου, που γεννήθηκε με πέπλο. Αυτό το πέπλο, όπως το περιγράφει ο Du Bois, είναι μια διαρκώς συνειδητοποιημένη αντίληψη του εαυτού μας.
Στην βασική παράγραφο ολόκληρου του τόμου, ο Du Bois διευκρινίζει μια διπλή συνείδηση με την οποία οι μαύροι που επιδιώκουν να περάσουν σε έναν λευκό κόσμο πρέπει να αποσυνδέσουν τους εσωτερικούς τους μαύρους εαυτούς τους από μια λειτουργική εκδοχή που προορίζεται για την κατανάλωση λευκού. Αισθάνεται ποτέ το δίδυμο του, γράφει ο Du Bois, ένας Αμερικανός, ένας Νέγρος. δύο ψυχές, δύο σκέψεις, δύο ασυμβίβαστοι αγώνες. δύο πολεμικά ιδανικά σε ένα σκοτεινό σώμα, του οποίου η ανθεκτική δύναμη από μόνη της το εμποδίζει να σκιστεί. Πιο βαθιά στο κεφάλαιο, ο συγγραφέας γράφει αυτό που αποκαλύπτεται ως περίγραμμα για το υπόλοιπο βιβλίο.
Από την Αυγή της Ελευθερίας, ένα δοκίμιο για την ιστορία του Γραφείου των Ελευθεριών μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο βρίσκει τον Du Bois ως ακτιβιστή-ιστορικό, η πρώτη του παρατήρηση συνδέεται με την απόσπασή του στο Βορρά. Ως εισαγωγικό κείμενο της εποχής, είναι απαραίτητο έργο. Βρίσκοντας την προσπάθεια της Ανασυγκρότησης με βλάβη, ο Du Bois ανατρέπει την κοινή άποψη πολλών ιστορικών της εποχής ότι η Ανασυγκρότηση προοριζόταν να αποτύχει λόγω ελλείψεων μεταξύ των μαύρων και της ίδιας της αιτίας.
Περιγράφει πώς το διαρκές σύστημα ρατσισμού συνέχισε να ελέγχει σχεδόν τα πάντα ακόμη και μισό αιώνα μετά τη δουλεία, μια ιδέα που αναπτύσσει σε επόμενα δοκίμια. Σε όλη την υπόλοιπη The Souls of Black Folk, οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που συνέβαλαν στην αποτυχία της Ανασυγκρότησης είναι στην ουσία ένας αόρατος ανταγωνιστής. Ειδικά σήμερα, στη μέση μιας φυλετικής αντίδρασης που μοιάζει με χαρακτήρα με την Εξαργύρωση που ακολούθησε την Ανασυγκρότηση, τα μαθήματα της αποτυχίας της εποχής ακούγονται. Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
Η διάσημη ή διάσημη κριτική του Ντου Μπόις του συναδέλφου μαύρου ηγέτη της μαύρης πολιτικής και φυλετικής θεωρίας Booker T. Washington είναι το τρίτο δοκίμιο στη σειρά. Η διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών, που καρικατοποιήθηκε ως πόλεμος ανάμεσα σε έναν φιλελεύθερο ριζοσπαστικό ριζοσπαστικό ξεκίνημα με στόχους να αναγκάσει την Αμερική να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό με αποζημιώσεις, και έναν απολογητή με ευχαρίστηση με στόχο να καζεύουν τους μαύρους σε πρακτική υποταγή, είναι συχνά θυμόμαστε ως άσχημα, και όχι λανθασμένα. Ωστόσο, κάποιος σημειώνει ότι η έναρξη αυτής της αντιπαλότητας, όπως ανακοινώθηκε επίσημα στο The Souls of Black Folk, μοιάζει περισσότερο με έναν μαθητή που κατηγορεί με σεβασμό έναν παλιό δάσκαλο. Ο Ντου Μπόις γνώριζε καλά την Ουάσινγκτον και κατάλαβε τις βιωματικές και περιφερειακές διαφορές που τον έκαναν αναγκαστικά να υπογραμμίσει την επιδίωξη πολιτικών δικαιωμάτων και ένταξης για τους μαύρους. Αυτό το δοκίμιο, μαζί με τις επόμενες τρεις ενότητες, σχηματίζει μια ημι-τρισδιάστατη σουίτα εργασίας σε μια πολύπλευρη μορφή: κριτική για τα Ουάσινγκτον ιδεώδη του Μαύρου Νότου, συμπληρωμένη με συναρπαστική προσωπική εμπειρία και αναφορά. Ο Du Bois απορρίπτει το βιομηχανικό όραμα της Ουάσιγκτον για διαχωρισμένη ευημερία ως τρόπο μετατόπισης του βάρους του προβλήματος του Νέγρου στους ώμους του Νέγκρου.
Αυτή η κριτική συνεχίζεται, για παράδειγμα, στο τέταρτο δοκίμιο, «Το νόημα της προόδου», το οποίο ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια αυτού του βιβλίου. Ο Ντου Μπόις αφηγείται την ιστορία της ζωής του ως νεαρού δασκάλου σε μια μικρή πόλη, όπου έγινε προσκολλημένος σε μια μαύρη κοινότητα που αγωνίστηκε ακόμα να βρει τον δρόμο της μέσω της φτώχειας και της περιθωριοποίησης σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο.
Οι μαθητές του συνδέονται μόνο με το σχολείο και η εκπαίδευση και ο στοχασμός συχνά παραμερίζονται για ακόμη και τους πιο λαμπρούς, όπως ο τραγικός Josie, ένας από τους μαθητές του Du Bois. Καθώς η πόλη πλήττεται ολοένα και περισσότερο από εγκληματικότητα, φαύλη ανισότητα και βιομηχανική εκμετάλλευση, ο Du Bois - με ένα άγγιγμα του ελεφαντόδοντου - πύργος - υπογραμμίζει τους μέσους κύκλους της ζωής τους. Ο λογαριασμός που κινείται πιθανότατα προορίζεται ως ανασκαφή στην Ουάσιγκτον και τα είδη των ζωών που πιστεύει ο Du Bois είναι τα τελικά αποτελέσματα της φιλοσοφίας του. Χωρίς την προστασία των πολιτικών δικαιωμάτων, τη φιλελεύθερη εκπαίδευση και την εσωτερική εστίαση στην απελευθέρωση, αυτοί οι Ουάσινγκτον εγωιστές είναι καταδικασμένοι παρά την Ηρακλειά τους δουλειά, έτσι ισχύει και το σιωπηρό επιχείρημα του Du Bois.
Το νήμα μιας συνεκτικής αντι-Ουάσινγκτον προβολής συνεχίζεται στο «The Wings of Atalanta», στο οποίο ο Du Bois επιβάλλει κριτική κατά του υλισμού του Νέου Νότου και του προβληματισμού του στη μαύρη κουλτούρα. Εκφράζει την ικανοποίησή του για την άνοδο των μαύρων κολλεγίων φιλελεύθερων τεχνών ως τρόπος για να μετακινήσετε τον αγώνα πέρα από την εμμονή με υλιστικές ανησυχίες και προς την επιδίωξη της ανθρωπότητας. Το ακόλουθο, Of The Training of Black Men, συνεχίζει σε μια πιο παιδαγωγική κριτική της Ουάσινγκτον και ολοκληρώνει το τόξο της ώθησης του Du Bois για ένα σύστημα δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης φιλελεύθερων τεχνών ως απαραίτητη θεραπεία για τα δεινά του ρατσισμού.
Steve Πρίγκιπας
Κανένας ασφαλής πολιτισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί στο Νότο με τον Νέγρο ως έναν ανίδεο, ταραχώδη προλεταριάτο, λέει ο Ντου Μπόις, και οι δύο υπονομεύουν σκόπιμα την ασφάλεια για τους λευκούς που προωθούσε το όραμα της Ουάσιγκτον και προβάλλοντας τη δική του μέση ζωή στροφή στον μαρξισμό. Σε αυτό το δοκίμιο μπορεί επίσης να δει κανείς τους σπόρους της ταλαντούχης δέκατης ιδέας μιας ελίτ νέγρης νοημοσύνης που θα συνδεόταν τόσο με τον Du Bois καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Το επόμενο τετράδα στο The Souls of Black Folk είναι συχνά το πιο παραβλεφθέν τμήμα του βιβλίου, που βρίσκεται ανάμεσα σε προηγούμενες ενότητες που περιέχουν μερικές από τις πιο γνωστές και γνωστές ιδέες του Du Bois και μια σειρά από όμορφα πειραματικά δοκίμια που κλείνουν το βιβλίο. Όμως στο σύνολό του, το κοινωνιολογικό έργο που παρουσιάστηκε στο Of the Black Belt, Of the Quest for the Golden Fleece, Of the Sons of Master and Man, and Of the Faith of the Fathers αποτυπώνει το δώρο του Du Bois και παρέχει μια νωρίς, ειρηνική θέα του νεογέννητου ελεύθερου μαύρου πολιτισμού στο Νότο.
Ο Ντου Μπόις εξερευνά τα εδάφη όπου η σκληρή δουλεία εξαπάτησε κέρδη υπό τον Βασιλιά Βαμβάκι και όπου ένα νέο σύστημα παρόμοιο με αυτό προέκυψε σχεδόν αμέσως από τις στάχτες της Ανασυγκρότησης. Στα δύο πρώτα έργα αυτού του τετράδιου, ο Du Bois ταξιδεύει στο πλάτος του Νότου και προσγειώνεται στην κομητεία Dougherty της Γεωργίας, όπου ερευνά το σύστημα χρέους που βασίζεται στο χρέος και την κατανομή που διατηρεί τις φυλετικές ιεραρχίες. Σε αυτήν την ανάλυση, βλέπουμε πώς η αποτυχία του Γραφείου των Ελευθεριών, που υπολογίστηκε νωρίτερα, τελικά εκδηλώνεται ως ένα σχεδόν μόνιμο καθεστώς οικονομικής ανισότητας.
Στο «The Sons of Master and Man», ο Du Bois επιχειρεί ένα κατόρθωμα που αισθάνεται απόκοσμο σύγχρονο: εντοπίζοντας τις σχέσεις μεταξύ διαχωρισμού και ανισότητας, εγκλήματος και εγκληματικότητας και εκθέτοντας την ευρεία προσπάθεια αποσυμπίεσης στην καρδιά του Jim Crow. Συνήθως είναι δυνατόν να προσελκύσουμε σχεδόν σε κάθε νότια κοινότητα μια φυσική χρωματική γραμμή στον χάρτη, παρατηρεί, σημειώνοντας μια τάση διαχωρισμού και διακρίσεων στέγασης που συνεχίζει να επηρεάζει την πολιτική και να πυροδοτεί ταραχές σήμερα. Ίσως στην πιο συγκλονιστική σύνδεση με την τρέχουσα πολιτική και φυλετική στιγμή, ο Du Bois περιγράφει λεπτομερώς τα θεμέλια της αστυνόμευσης όχι ως νόμου και τάξης, αλλά ελέγχου του μαύρου σώματος.
Steve Πρίγκιπας
Το αστυνομικό σύστημα του Νότου σχεδιάστηκε αρχικά για να παρακολουθεί όλους τους νέγρους, όχι μόνο τους εγκληματίες, γράφει ο Du Bois. Με αυτόν τον τρόπο μεγάλωσε ένα διπλό σύστημα δικαιοσύνης, το οποίο έσφαλε στη λευκή πλευρά λόγω αδικαιολόγητης επιείκειας… και έσφαλε στη μαύρη πλευρά από αδικαιολόγητη σοβαρότητα, αδικία και έλλειψη διακρίσεων. Έτσι, ο φωτιστικός μας συγγραφέας γίνεται ένας από τους πρώτους σχολιαστές που σημειώνουν τη ρατσιστική προέλευση των πιο βασικών κομματιών του συστήματος ποινικής-δικαιοσύνης μας και παρατηρούν την άνοδο της μαζικής φυλάκισης ακόμα και όταν ανέβηκε. Ο απολογισμός του για τον θεσμό της μαύρης Εκκλησίας και ο ρόλος της θεολογίας της πνευματικότητας και της απελευθέρωσης στο Of The Faith of the Fathers, φαίνεται ένα φυσικό αντίθετο στην απόγνωση που προέρχεται από την εμπειρία με τέτοια καταπίεση.
Τα τέσσερα τελευταία δοκίμια στο The Souls of Black Folk είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο όμορφο γράψιμο που δημιούργησε ο Du Bois και αποτελούν τη συναισθηματική καρδιά του βιβλίου. Εδώ, ο καπλαμάς του Du Bois ως μετρημένος, δημοσιογραφικός παρατηρητής ξεφλουδίζεται για να αποκαλύψει τον άνθρωπο από κάτω, και το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι ένα σύνολο βαθιά προσωπικών και διερευνητικών κεφαλαίων. Το Passing of the First-Born είναι μια τραγική και θλιβερή ωδή σε ένα χαμένο βρέφος γιο, μια ευλογία που ο Du Bois μεταμορφώνεται σε ένα φλογερό ουρλιαχτό ενάντια στον κόσμο. Όχι νεκρός, όχι νεκρός, αλλά δραπέτευσε. όχι δεσμευμένος, αλλά ελεύθερος, γράφει για τη διαφυγή του γιου του από τον ρατσισμό του κόσμου και το πέπλο που αντιμετώπιζε καθημερινά ως συγγραφέας. Καμία πικρή κακία τώρα δεν θα χτυπήσει την καρδιά του μωρού του έως ότου πεθάνει ζωντανός θάνατος.
Το ψυχικό κόστος για τον Du Bois, που παρακολουθεί τα κακά του ρατσισμού και για την επαγρύπνησή του κατά του λυγισμού, ξαφνικά απλώνεται: αυτό που βρίσκεται κάτω από αυτό το πένθος είναι η ακατέργαστη, κατεστραμμένη ψυχή του ανθρώπου. Όπως ακριβώς και για τους μαύρους συγγραφείς που καταγράφουν τον θάνατο μετά το θάνατο των μαύρων στα χέρια της αστυνομίας, το έργο του Du Bois είναι τόσο κάθαρση όσο και βασανιστήρια.
Το Alexander Crummell είναι μια σύντομη βιογραφία που τέμνεται με το προηγούμενο δοκίμιο ως ένα είδος μελέτης χαρακτήρων στο είδος της ερήμωσης που συνοδεύεται από το αγωνιστικό έργο. Ο επώνυμος άνθρωπος είναι μέντορας και ιδεολογικός προκάτοχος του Du Bois και η ιστορία του Du Bois αντικατοπτρίζεται σε μεγάλο μέρος της ζωής του Crummell. Ένας Βόρειος μαύρος που γεννήθηκε ελεύθερος στη Νέα Υόρκη το 1819, ο Crummell έγινε ιχνηλάτης τόσο στους θεολογικούς όσο και στον εκπαιδευτικό κόσμο, αλλά συναντήθηκε σε κάθε στροφή με προκατάληψη και παρεμπόδιση. Το όνειρό του για τον Παναφρικανισμό και τη χρήση της θρησκείας για την οργάνωση της μαύρης αντίστασης δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αλλά ο Du Bois τονίζει πώς δεν υπέκυψε ποτέ στην απελπισία και την κατάθλιψη που πρέπει φυσικά να ακολουθήσει από το να είναι μάρτυρας και σταυροφόρος κατά του ρατσισμού. Στο τέλος, ο Du Bois γράφει για το κίνητρό του να πει την ιστορία του Crummell: ως αγώνα ενάντια στη διαγραφή και την ιεράρχηση της λευκής ιστορίας σε βάρος του πλούτου της μαύρης ιστορίας.
Το προτελευταίο κεφάλαιο του The Souls of Black Folk είναι μια διηγημένη ιστορία, μια μορφή που μοιάζει με αναχώρηση τόσο για το βιβλίο όσο και για την αναλυτική συμπεριφορά του Du Bois, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί απρόσκοπτα και στα δύο. Ο συγγραφέας έδειξε ενδιαφέρον για τη μυθοπλασία - συγκεκριμένα την κερδοσκοπική φαντασία και την επιστημονική φαντασία - και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει διηγήματα ως όχημα για να διερευνήσει τις γωνίες των αναπτυσσόμενων φιλοσοφιών και κοινωνιολογικών συμπερασμάτων του.
Steve Πρίγκιπας
Of the Coming of John είναι ένα τέτοιο έργο, και αντιμετωπίζει το λανθάνον και αναπτυσσόμενο πέπλο μεταξύ των δύο τιτλοδοτημένων Johns, ενός μαύρου και ενός λευκού. Και οι δύο χαρακτήρες αναζητούν εκπαίδευση, αν και η ζωή του μαύρου Τζον είναι γεμάτη λανθασμένα βήματα και αποτυχίες και ενσωματώνει τη δουλειά δύο φορές πιο σκληρά από το ρητό που είπε ακόμα στα μαύρα παιδιά. Οι δύο ακόμη δημιουργούν παρόμοιες τροχιές, αλλά τελικά οι ρωγμές στη μαύρη ζωή του John διευρύνονται σε ρωγμές. Ένα σχολείο που ιδρύει κλείνει αφού προσπαθεί να διδάξει στους μαθητές για τη φυλή και το ρατσισμό. Ο Λευκός Τζον, ωστόσο, ζει μια ζωή σχετικής ευκολίας, αδράνειας και προνομίων, και τελικά κακοποιεί σεξουαλικά την αδερφή του μαύρου Τζον. Η τραγωδία της μαύρης ζωής του Τζον ξετυλίγεται επιτέλους όταν σκοτώνει τον Λευκό Τζον και αντιμετωπίζει έναν όχλο. Ο χορός των προνομίων, οι φυλετικές ανισότητες, η σεξουαλική επίθεση και το λιντσάρισμα που αντιμετωπίζει ο μαύρος John και το οικογενειακό πρόσωπο του μαύρου John είναι αναμφίβολα ένα stand-in για αυτό που ο Du Bois είδε ως αγώνα για όλους τους μαύρους Αμερικανούς.
Τέλος, το τραγούδι Of the Sorrow κλείνει το έργο συνδυάζοντας τις τρέχουσες αναφορές στους πνευματικούς Negro στις εισαγωγές αρκετών προηγούμενων κεφαλαίων. Στην επιφάνεια, αυτό το κεφάλαιο είναι μια υπεράσπιση του πνευματικού ως ουσιαστική απόσταξη της κατάστασης του Νέγκρου, και αξίζει από μόνη της τόσο ως μια σύνθετη υψηλή τέχνη όσο και μια πεμπτουσία αμερικανική τέχνη. Αλλά αυτό το δοκίμιο αφορά επίσης τους δημιουργούς αυτής της τέχνης: αναλαμβάνοντας πλήρως τον ρόλο του ακτιβιστή, ο Du Bois ξεκινά μια θυμωμένη και ισχυρή υπεράσπιση των μαύρων και του μαύρου πολιτισμού και προσφέρει μια πλήρη έκκληση για την αναγνώριση της μαύρης προσωπικότητας. Μετά από μια σειρά κομματιών που βασίζονται κυρίως σε σταθερή, νηφάλια δημοσιογραφία, θεωρητική και ακαδημαϊκή γραφή, το Of the Sorrow τραγούδια έχει την αίσθηση του παθιασμένου κηρύγματος που ήταν κοινό στη μαύρη λογοτεχνία και σε ομιλίες σχετικά με τον αγώνα. Ο Du Bois τελειώνει το The Souls of Black Folk με μια ειλικρινή ελπίδα ότι ο ρατσισμός και η χρωματική γραμμή που είχε εξετάσει τόσο διεξοδικά - θα μπορούσαν να εξαλειφθούν σύντομα με περισσότερες προσπάθειες όπως η δική του. Αυτή η ελπίδα, που γνωρίζουμε τώρα, θα αποδειχθεί πρόωρη.
Στις επόμενες σελίδες ξεδιπλώνεται ένα από τα θεμελιώδη κείμενα της κατανόησης των επίμονων εννοιών της φυλής και του ρατσισμού σε αυτό το μεγάλο πείραμα της Αμερικής - και επομένως της κατανόησης της ίδιας της Αμερικής. Η σοφία του Du Bois σχετικά με τη θεωρία των αγώνων δεν μεταδίδεται πάντα καθαρά σε όλες τις εποχές. Δηλαδή, οι ακάθαρτες και σοβινιστικές του περιγραφές για τις γυναίκες, ο ευγενικός του ελιτισμός και η θεωρία του για τη μαύρη ηγεσία αισθάνονται ότι διαφωνούν και δεν έρχονται σε επαφή με μια τρέχουσα μαύρη πολιτική στιγμή που αγκαλιάζει τον φεμινισμό, τον γυναικισμό, τη queer θεωρία, ένα λαϊκιστικό αντίκαπιταλτο ήθος και την αποκεντρωμένη ηγεσία . Όμως, η έλλειψη αυτού του βιβλίου ως ακριβές πλαίσιο για την κατανόηση της φυλής και της κίνησης σήμερα το καθιστά ακόμη περισσότερο ένα συναρπαστικό και απαραίτητο διάβασμα και η κατανόηση αυτού που στερείται υπογραμμίζει τα στρώματα της απόχρωσης και της σκέψης που έχουν προστεθεί στην παράδοσή του στον αιώνα από τότε δημοσίευση.
Όποιος γράφει για το μαύρο στην Αμερική οφείλει ένα χρέος στο The Souls of Black Folk, και συμβάλλει σε αυτήν την αύξηση έναντι της μητέρας του μαργαριταριού που παρέχει. Το The Next Next Time του James Baldwin ασχολείται με το ίδιο πρόβλημα της γραμμής χρώματος και βασίζεται στην έρευνα του Du Bois για τα αποτελέσματα του ρατσισμού, τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε κοινωνιολογικό επίπεδο. Στην κατάσταση της κάτω γειτονιάς και την εξέταση των ύπουλων επιπτώσεων του ρατσισμού, η Sula του Toni Morrison είναι μια παρέκταση από τη θεωρία του Du Bois για το πέπλο και τη φανταστική του εξερεύνηση στο Of The Coming of John. Ακόμα και σήμερα, το Ta-Nehisi Coates’s Between the World και εγώ φέρνει μαζί του μερικά από τα DNA των δοκίμων του Du Bois και επαναλαμβάνει κάποια από τη φωτιά και την αγωνία του συλλογισμού του για το παιδί του και το πέπλο. Στον τομέα της δημοσιογραφίας μου, το νήμα μεταξύ της ανασυγκρότησης, της ιστορίας του ρατσισμού και του ασταθούς εδάφους του ελεύθερου μαύρου στην Αμερική είναι απαραίτητα σημεία εκκίνησης για οποιαδήποτε αναφορά ή σχολιασμό της φυλής.
Steve Πρίγκιπας
Σε όλα τα είδη και τα μέσα, η ιδέα της διπλής συνείδησης θεωρείται σχεδόν εκ των προτέρων. Οι απαιτήσεις του κινήματος της Μαύρης Ζωής και η απόρριψη της πολιτικής σεβασμού σε μεγάλο μέρος της τρέχουσας μαύρης τέχνης και της πολιτιστικής κριτικής κινούνται από την κατανόηση ότι η διπλή συνείδηση είναι ένα τραυματικό ψυχικό βάρος. Η σημασία του hip-hop και η υπεράσπισή του ως νόμιμης αντίδρασης σε αυτό το φορτίο προβλεπόταν από την παθιασμένη υπεράσπιση του Du Bois από τους πνευματικούς νέγρους. Οι ακτιβιστές σήμερα προσπαθούν να αμφισβητήσουν την απονομιμοποίηση του μαύρου και του μαύρου πολιτισμού που καθιστά ακόμη και μια τέτοια διπλή συνείδηση, και με την οποία η λευκότητα επιβάλλεται ως κανόνας με αλλαγή κώδικα, συγγνώμη και ντροπή.
Ο ακτιβισμός εξετάζει επίσης τις βασικές αιτίες των προβλημάτων που εξακολουθούν να μαστίζουν τους μαύρους και ρωτά αν τα θεσμικά όργανα και τα συστήματα της Αμερικής μπορούν πραγματικά να εξυπηρετήσουν πραγματικά τα πιο σκοτεινά παιδιά του, όταν, όπως προκύπτει από την ανάλυση του Du Bois, είχαν αρχικά σχεδιαστεί για να τους απαλλάξουν και να τους περιθωριοποιήσουν. Έτσι, το The Souls of Black Folk είναι επίσης ένα πρωταρχικό για κάθε νεαρό ακτιβιστή ή στοχαστή που απλά αναζητά επικύρωση για τα δικά του ενδιαφέροντα, τον χαρακτήρα, τον πολιτισμό και τις ερωτήσεις του, ή για οποιοδήποτε μη μαύρο που αναζητά καλύτερη κατανόηση ενός πέπλου που μπορεί να είναι πραγματικά γνωστό μόνο με εμπειρία.
Ακόμα και χρόνια αργότερα, αυτό το βιβλίο στέκεται ως ένα τιτανικό έργο τεράστιας προοπτικής και διορατικότητας. Για όλα τα ακροατήρια - μαύροι ή όχι, Αμερικανοί ή όχι, ακαδημαϊκοί ή ακτιβιστές ή έφηβοι αναγνώστες - αυτό το έργο πρέπει να είναι μέρος του θεμέτρου μιας εκπαίδευσης για την Αμερική και τον πολιτισμό της. Με αυτό το θεμέλιο, τα πράγματα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα. Συνολικά, από τον απολογισμό της κατάρρευσης της Ανασυγκρότησης έως τον απολογισμό της αύξησης της μαζικής φυλάκισης σε μια κριτική υπεράσπιση της μαύρης μουσικής και την ιστορία του μαύρου John, οι Souls of Black Folk είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της χρονικής τιμής ως ρώτησαν οι ίδιοι οι θεωρητικοί της φυλής και οι διάσημοι τραγουδιστές ψυχών, δεκαετίες από τη δημοσίευσή του: Τι συμβαίνει; Δυστυχώς για εμάς και για τον Du Bois, οι απαντήσεις για εμάς σήμερα και οι απαντήσεις για αυτόν το 1903 είναι πολύ παρόμοιες.
Vann R. Newkirk II είναι συγγραφέας προσωπικού στο The Atlantic, όπου καλύπτει την πολιτική και την πολιτική. Ο Vann είναι επίσης συνιδρυτής και συνεισφέρων συντάκτης του Seven Scribes, ενός ιστότοπου και μιας κοινότητας αφιερωμένης στην προώθηση νέων συγγραφέων και καλλιτεχνών χρώματος. Στο έργο του, ο Βαν κάλυψε την πολιτική υγείας και τα πολιτικά δικαιώματα, τα δικαιώματα ψήφου στη Βιρτζίνια, την περιβαλλοντική δικαιοσύνη, και τη συμβολή της φυλής και της τάξης στην αμερικανική πολιτική καθ 'όλη την ιστορία και την εξέλιξη της μαύρης ταυτότητας. Είναι επίσης επίδοξος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, λάτρης της πεταλούδας, κηπουρός, gamer και ερασιτέχνης αστροφυσικός. Ο Vann ζει στο Hyattsville, MD με τη σύζυγό του Kerone.
Steve Πρίγκιπας είναι καλλιτέχνης, εκπαιδευτικός και ευαγγελιστής τέχνης. Είναι ντόπιος της Νέας Ορλεάνης και οι ρυθμοί της τέχνης, της μουσικής και της θρησκείας της πόλης παλμούνται μέσω του έργου του. Το αγαπημένο μέσο του Steve είναι η παραγωγή χαρακτικών με λινέλαιο. Μέσα από τις σύνθετες συνθέσεις του και το πλούσιο οπτικό λεξιλόγιο, ο Steve δημιουργεί ισχυρές αφηγηματικές εικόνες που εκφράζουν το μοναδικό του όραμα που βασίζεται στην ελπίδα, την πίστη και τη δημιουργικότητα.