Ντυμένη με κίτρινο σιφόν και στεμμένη με μπούκλες και μαργαρίτες, η Lauren Fadeley βρίσκεται στην κεντρική σκηνή του δαπέδου και μπαίνει στη ζεστασιά ενός φανταστικού ήλιου. Καθώς ξεκινά το σόλο της ως Summer Fairy στο Pennsylvania Ballet's Σταχτοπούτα , η ποιότητα της κίνησης είναι ταυτόχρονα εύπλαστη και ισχυρή, μαγευτική και αρθρωτή. Τα υπερβολικά εκτεταμένα πόδια της και τα τοξωτά πόδια της απλώνονται κάτω από το στρίφωμα του φορέματος της, ενώ το πάνω μέρος της φαίνεται να λιώνει σε κάθε νέα φράση μουσικής. Το χαμόγελό της φωτίζει τη σκηνή, ακτινοβολώντας εμπιστοσύνη, χαρά και αίσθηση του χιούμορ.
Δύο εβδομάδες αργότερα, η Λόρεν εξακολουθεί να χτυπά με χαρά καθώς απλώνεται στο πάτωμα ενός άδειου στούντιο PAB. Συγκεντρώνει τα απίστευτα μακριά πόδια της, τα βάζει κάτω από το πηγούνι της και αρχίζει να μιλάει για τη μη συμβατική πορεία της σταδιοδρομίας της - πώς άφησε τη θέση της στο New York City Ballet για να πάει στο κολέγιο με πλήρη απασχόληση, μόνο για να βρει τον εαυτό της χορεύει ξανά. Σε ηλικία μόλις 24 ετών, η Λόρεν έχει ήδη πετύχει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν καν σκεφτεί μια πιθανότητα: μια επαγγελματική καριέρα μπαλέτου τόσο πριν όσο και μετά το κολέγιο.
Πρώιμη επιτυχία
Πολλά μικρά κορίτσια ονειρεύονται να γίνουν μπαλαρίνα για τη Λόρεν, δεν ήταν διαφορετικό. Μεγαλώνοντας, χορεύει γύρω από το σπίτι στο Ορλάντο της Φλόριντα, χορογραφεί κομμάτια και τα διδάσκει στον μικρότερο αδερφό της. «Η μαμά μου άκουγε την Τίνα Τέρνερ όταν ήταν έγκυος μαζί μου και επιμένει ότι γι 'αυτό βγήκα χορεύοντας», λέει με ένα γέλιο. Η Λόρεν την είδε πρώτη Καρυοθραύστης στην ηλικία των 2 ετών και έγινε εμμονή με τη μαγική και ευφάνταστη ατμόσφαιρα του μπαλέτου, δηλώνοντας, 'Θέλω να το κάνω αυτό!' Και το έπραξε, κάνοντας την πρώιμη εκπαίδευσή της στο Orlando Ballet School και στο School of Performing Arts στη Φλόριντα.
Η Λόρεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο Μπαλέτο της Νέας Υόρκης όταν ήταν μόλις 16 ετών, έχοντας σπουδάσει στη Σχολή Αμερικανικού Μπαλέτου για ένα μόνο έτος. «Συνολικά, η NYCB ήταν μια καταπληκτική και θετική εμπειρία που θα έχω πάντα στο βιογραφικό μου», λέει. «Αλλά δεν ήταν το σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Ήταν πολύ μεγάλο, πάρα πολύ, ειδικά σε αυτήν την ηλικία. ' Ήταν συγκλονισμένη όταν μπήκε στην πρώτη της τάξη και βίωσε το τεράστιο μέγεθος της εταιρείας. Χωρίς να ξέρει πού να σταθεί και να φοβάται να πατήσει τα δάχτυλα κανενός, η Λόρεν αμέσως αισθάνθηκε χαμένη και απροετοίμαστη. «Όταν είσαι νέος ή άπειρος και δεν έχεις τα εργαλεία για να κάνεις διορθώσεις ή να σπρώξεις τον εαυτό σου, και κανείς άλλος δεν σου δίνει αυτό», αναστενάζει, «απλά καταρρέεις».
Η Λόρεν έσπασε το πόδι της κατά τη δεύτερη χρονιά της στο NYCB. «Έχω ένα υπόλοιπο από εκεί», λέει καθώς δείχνει προς την κορυφή του δεξιού ποδιού της. 'Αλλά το αγαπώ! Κάνει την αψίδα μου να φαίνεται καλύτερη. ' Ήταν έξω για τρεις μήνες, αλλά, εκπλήσσοντας ακόμη και τον εαυτό της, απολάμβανε πραγματικά το χρόνο της και δεν είχε καμία επιθυμία να επιστρέψει σε μαθήματα και πρόβες. «Πάντα μου άρεσε να χορεύω», ομολογεί, «οπότε το δεύτερο που δεν είχα πια αυτό το συναίσθημα, ήξερα ότι κάτι ήταν λάθος. Επίσης, ερχόμουν σε μια σημαντική στιγμή, αποφοίτησα από το γυμνάσιο και γίνοντα τα 18. Σκέφτηκα, «Τι κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι όταν τελειώσουν με το γυμνάσιο;» »
Μια Gutsy κίνηση
«Κανονικοί» άνθρωποι, αποφάσισε η Λόρεν, να πάει στο κολέγιο. Οι γονείς της Lauren της έδωσαν εξαιρετικές συμβουλές όταν μάχεται με την απόφαση να συνεχίσει να χορεύει ή να πάει στο σχολείο. Είπαν: «Μπορείτε να κάνετε είτε ένα από αυτά είτε και τα δύο. Έχετε επιλογές. ' Αν και έκανε αίτηση σε σχολεία στην πολιτεία της Φλόριντα ως εφεδρικό σχέδιο, ήταν ενθουσιασμένη που έγινε δεκτή στην πρώτη της επιλογή: το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, με το διάσημο πρόγραμμα χορού του. «Μόλις πραγματοποίησα ακρόαση για IU», εξηγεί η Lauren, «δεν υπήρχε αμφιβολία ότι εκεί ήταν που ήθελα να είμαι». Αγκάλιασε τη χαλαρή και ανατριχιαστική ατμόσφαιρα του IU, σε αντίθεση με την ένταση που ένιωθε στο NYCB.
Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο του χορού δεν κατάλαβαν την απόφασή της να εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη και να πάνε στο κολέγιο. Η Λόρεν παραδέχεται ακόμη και ότι φοβάται και ανησυχεί για την πραγματοποίηση μιας τόσο τεράστιας μετάβασης, αλλά επιμένει ότι η ίδια και η εταιρεία δεν ταιριάζουν. «Μετά το πρώτο έτος στο κολέγιο», λέει, «Ήξερα ότι πήγα στο σχολείο ήταν το καλύτερο πράγμα που είχα κάνει».
Τέσσερα χρόνια μακριά από την πίεση και τον έλεγχο του επαγγελματικού μπαλέτου επέτρεψαν στη Lauren να επιστρέψει στα βασικά. Στην IU, επικεντρώθηκε στην ενδυνάμωση της χορευτικής της εκπαίδευσης, ενώ επιδιώκει σπουδαία παράσταση μπαλέτου και ανήλικο στην κινησιολογία. Σπούδασε με δασκάλους όπως η Violette Verdy και χόρεψε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μια ποικιλία μπαλέτων Balanchine. «Οι ευκαιρίες απόδοσης ήταν τόσο εκπληκτικές», λέει η Lauren. «Με έκαναν να θέλω να χορεύω ξανά επαγγελματικά.» Αλλά το πραγματικό σημείο καμπής ήρθε κατά τη διάρκεια της ανώτερης χρονιάς της Λόρεν, όταν χόρευε τον κύριο ρόλο στο Balanchine's Allegro Brilliante . Ενθαρρυνμένος από όλα τα θετικά σχόλια, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν έτοιμη να σταματήσει να χορεύει. «Είμαι μεγαλύτερος και πιο σοφός τώρα», λέει, «και έχω βρει ξανά την αγάπη του χορού».
Μια νέα αρχή
Η Roy Kaiser, καλλιτεχνική διευθύντρια του PAB, επαινεί τη Lauren για την απόφασή της να πάει στο σχολείο. «Νομίζω ότι το μη συμβατικό μονοπάτι είναι μερικές φορές καλό πράγμα», λέει. «Η διαδρομή που επέλεξε η Λόρεν είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για αυτήν ως χορεύτρια επειδή της έδωσε μια διαφορετική προοπτική όταν εισήλθε στον τομέα ως επαγγελματίας. Η Λόρεν είναι μια υπέροχη και στρογγυλή χορεύτρια, αλλά, το πιο σημαντικό, ξέρει πώς να κινείται και πάντα μοιάζει να προτιμά να μην κάνει τίποτα άλλο! '
Η ανέμελη ποιότητα της Lauren έχει προσελκύσει επίσης την προσοχή τέτοιων χορογράφων όπως η Annabelle Lopez Ochoa, η οποία έκανε ένα κομμάτι με τίτλο Requiem for a Rose for PAB αυτή τη σεζόν και επέλεξε τη Lauren για ένα από τα κύρια μέρη. «Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με μια ηλιοφάνεια γύρω από την αύρα τους, και η Lauren είναι ένας από αυτούς», λέει ο Ochoa. «Είναι μια γενναιόδωρη καλλιτέχνης που δίνει στο κοινό χωρίς να περιμένει ανταμοιβή, και αυτό είναι που το κάνει υπέροχο να παρακολουθείς τον χορό της».
Μια νέα εμπιστοσύνη
Εκτός από το μπαλέτο της Ochoa, η Lauren έχει χορέψει αρκετούς ρόλους από τότε που έγινε μέλος της εταιρείας. Σκοπεύει να συνεχίσει να εργάζεται σκληρά και να ωθηθεί από έναν υγιή ανταγωνισμό. Αλλά οι στόχοι της δεν περιορίζονται στο μπαλέτο. Η Λόρεν θέλει να επιστρέψει στο σχολείο κάποια στιγμή για να ακολουθήσει πτυχίο φυσικοθεραπείας. «Το συνηθίζω τώρα», λέει, «αλλά είναι περίεργο να μην κάνουμε δουλειές στο σπίτι. Μου άρεσε πραγματικά! '
Η Λόρεν πιστεύει ότι η πειθαρχία και οι οργανωτικές δεξιότητες που ανέπτυξε στο μπαλέτο την βοήθησαν στις σπουδές της. Η εκπαίδευσή της, με τη σειρά της, αποδείχθηκε μια ωραία διέξοδος που την ενθάρρυνε να παραμείνει επικεφαλής. «Θα συνιστούσα σίγουρα αυτή τη διαδρομή σε άλλους», λέει. «Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερη εκπαίδευση και έκθεση. Απλά μείνετε θετικοί και αποφασισμένοι! Αποδίδει μακροπρόθεσμα. '
Και αποδεικνύεται ότι οι γονείς της γνώριζαν καλύτερα. Η Λόρεν πήρε τις συμβουλές τους για να έχει επιλογές και αισθάνεται πιο ενδυναμωμένη από ποτέ. «Δεν έχει σημασία τι θα συμβεί αύριο», λέει, «Ξέρω ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Αν ξυπνήσω και αποφασίσω ότι δεν θέλω πια να χορέψω γιατί δεν είμαι ευχαριστημένος με αυτό, έχω τα περιουσιακά στοιχεία για να κάνω κάτι διαφορετικό. '
ΑΣΤΕΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ!
Το κατοικίδιο της: Η Λόρεν έχει μια γάτα με το όνομα Λίλι, ένα μαλτέζικο tabby μείγμα με ένα επιπλέον δάχτυλο. «Περπατάει πάντα στην πρώτη θέση. Ειναι υπεροχο!'
Αγαπημένο φαγητό: μαύρη σοκολάτα - αλλά όχι περισσότερο από 70 τοις εκατό κακάο.
Αγαπημένη τηλεοπτική εκπομπή: 'Project Runway'
Η πιο αμηχανία Στιγμή: Πτώση κεντρικής σκηνής, φορώντας ένα παχύ τέρας κοστούμι στο Firebird της Νέας Υόρκης. «Έτρεξα, έπεσα και γλίστρησα. Αλλά δεν μπορούσα να σηκωθώ! Είχα κολλήσει στη μέση της σκηνής, απλώς ξαπλωμένη εκεί. '
GPA στο κολέγιο: 3,8 - αποφοίτησε με μεγάλο έπαινο .