Ο κόσμος δεν είναι πάντα ένα φιλόξενο μέρος για άτομα LGBTQIA +. Αλλά για όσους καταλαβαίνουν τη σεξουαλικότητά τους, ο χορός μπορεί να προσφέρει ευπρόσδεκτες ευκαιρίες έκφρασης. Μιλήσαμε με χορευτές πέντε αστέρων για τις εμπειρίες τους που βγαίνουν και μεγαλώνουν και πώς ο χορός τους βοήθησε να ζήσουν την πλήρη τους αλήθεια.
Kyle Abraham, Καλλιτεχνικός διευθυντής του A.I.M
Ο Kyle Abraham (δεξιά) σε πρόβα (φωτογραφία του Tim Barden, ευγενική προσφορά A.I.M.)
Για οποιονδήποτε λόγο, οι άνθρωποι με καλούσαν γκέι πριν είχα την ευκαιρία να καταλάβω πώς ταυτίζομαι. Αλλά είμαι τόσο χαρούμενος που βγήκα όταν το έκανα. Ήμουν 15 χρονών και στην πραγματικότητα ήταν μουσική, τηλεόραση και ταινίες που με έκαναν άνετα με την ιδέα να είμαι γκέι. Βλέποντας παράξενη αναπαράσταση στη μουσική, όπως η Morrissey, ο τραγουδιστής των The Smiths - υπήρχε μια τόσο όμορφη αμφισημία σχετικά με το ποιος ήταν η μουσική για την οποία γράφτηκε, για ποιον ήταν.
Πολλοί από τους φίλους μου ασχολήθηκαν πολύ με τον πολιτισμό zine και rave, και η ειλικρίνεια δημιούργησε πραγματικά ένα χώρο για να βγω στους ανθρώπους του εσωτερικού μου κύκλου και μετά στην οικογένεια. Ο χορός ήταν μια διέξοδος για συναισθήματα απομόνωσης και μοναξιάς. Μπορείτε να το συνδέσετε με τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου, αλλά δεν χρειάζεται. Ο αγώνας παίζει τόσο ισχυρό ρόλο τόσο στην ταυτότητά μου όσο και στον σεξουαλικό προσανατολισμό μου. Στην Αμερική, αγωνιζόμαστε ακόμα σκληρά για να φαίνονται οι μαύροι ως όμορφοι. Πρέπει να είμαστε υπομονετικοί και συμπαθητικοί απέναντι στις διαφορές μας, αντί να αρνούμαστε αυτό που μας κάνει ισχυρούς και ξεχωριστούς.
Εάν κάποιος σας βρει, πείτε του ότι είστε εκεί ως ηχητικό συμβούλιο για οτιδήποτε χρειάζονται. Μην πείτε, 'Σε αγαπώ, ανεξάρτητα από το τι.' Πες τους ότι τους αγαπάς ακόμη περισσότερο από ό, τι πριν από τη συνομιλία. Θα πρέπει να είστε τόσο περήφανοι γι 'αυτούς που σας εκθέτουν περισσότερο αληθινό εαυτό τους.
Emma Portner, Χορογράφος και L.A. Dance Project Artist-in-Residence
Φωτογραφία από τον Alex Black, ευγενική προσφορά του Portner
Πήγα σε ένα γυμνάσιο τεχνών φιλικό προς το queer και δεν ένιωσα ποτέ ότι έπρεπε να «βγω». Ήμουν μόνο ο εαυτός μου, και αυτό με ακολούθησε μέχρι την ενηλικίωση. Ένας από τους δασκάλους μπαλέτου μου στο γυμνάσιο μου ήταν λεσβία και ο ρόλος της στη ζωή μου ήταν εξαιρετικά σημαντικός. Οι γονείς μου ήταν υποστηρικτικοί, αλλά πάντα κρατούσα μυστικό τη σεξουαλικότητά μου στο στούντιο ανταγωνισμού μου. Φοβόμουν ότι οι άλλοι γονείς δεν θα με άφηναν να χορεύω πια με τις κόρες τους. Ήμουν ελεύθερος και κρυμμένος, ανάλογα με την ημέρα που ήμουν και ποιος ήμουν κοντά.
Το να είσαι σε μια πολύ ορατή σχέση queer είναι σαν να είσαι σε οποιαδήποτε άλλη ορατή σχέση, εκτός από το ότι η ύπαρξή σου προκαλεί αυτό που θεωρείται φυσιολογικό. Με αυτόν τον τρόπο, το να είσαι παράξενος έρχεται με περισσότερη ευθύνη και βάρος. Σημαίνει ότι αναγνωρίζετε και αντιμετωπίζετε την καταπίεση, και αυτό είναι ένα όμορφο πράγμα. Φυσικά, οι άνθρωποι που σας κοιτάζουν ενώ παίρνετε είδη παντοπωλείου είναι περίεργοι και επεμβατικοί, αλλά δεν είναι καμία πρόκληση σε σύγκριση με αυτό που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες του χρώματος, οι αυτόχθονες ή οι φυλετικές μειονότητες κάθε μέρα της ζωής τους.
Νωρίς στη χορογραφική μου καριέρα, έκανα ένα σημείο να κάνω τις γυναίκες να χορεύουν στενά μαζί, υποστηρίζοντας η μία την άλλη εξίσου, με δύναμη. Η δουλειά μου αντικατοπτρίζει πάντα ποιος είμαι. Εάν η ιστορία μου, ως κάποιος που κρίθηκε, εκφοβίστηκε και εκμεταλλευόταν, μπορεί να είναι ένας φάρος ελπίδας για την καταπολέμηση της νεολαίας LGBTQIA +, είμαι τόσο χαρούμενος για αυτό. Θέλω να πω σε αυτά τα παιδιά να βρουν κάτι (ή κάποιον ή κάπου) που τους φέρνει ένα αίσθημα ασφάλειας και να κρατήσουν αυτό το πράγμα. Ο χορός ήταν αυτό για μένα.
Nick Lazzarini, ιδρυτικός συνεργάτης του Shaping Sound
Φωτογραφία από τον Joe Toreno
Όσο μπορώ να θυμηθώ, πάντα ταυτίζομαι περισσότερο με τις γυναίκες. Μεγαλώνοντας, είχα φίλους που ήταν κορίτσια, που μετατράπηκαν σε φίλες. Αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα ήξερα ότι μου άρεσαν τα αγόρια. Όταν οι γονείς μου και εγώ τελικά μιλήσαμε για αυτό, ήταν μετά που έκανα το «So You Think You Can Dance». Η μαμά μου βγήκε να με επισκεφτεί στο Λας Βέγκας. Είπε, «Μπορείτε να μας μιλήσετε για οτιδήποτε. Τα προβλήματα των κοριτσιών σας ... ή τα προβλήματα των αγοριών. ' Γύρισα λευκά, αλλά η μαμά μου είπε ότι τίποτα δεν άλλαζε, και ότι αυτή και ο μπαμπάς μου ήταν χαρούμενοι που θα μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου. Είπε ότι πάντα γνώριζαν.
Όταν ήμουν παιδί, ο χορός μου έδωσε έναν ασφαλή χώρο. Στο σχολείο, ειδικά στο δημοτικό σχολείο, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να μιλήσω ή να γίνω ο εαυτός μου λόγω εκφοβιστών. Το να είμαι κοντά στους φίλους μου στο χορό μου επέτρεψε να είμαι αυτό που ήμουν. Κάποτε, όταν ήμουν περίπου 13 ετών, μπήκα σε έναν αγώνα με άλλο παιδί Μόλις έσπασα μετά από χρόνια εκφοβισμού. Δεν ήταν το σωστό, αλλά καταλαβαίνω γιατί συνέβη. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι τα παιδιά δεν γεννιούνται κακοί. Ευτυχώς, πάντα διατηρούσα μια στενή ομάδα φίλων, ανθρώπους που με γνώριζαν πριν βγω, και που ήταν πάντα εκεί για μένα. Είναι σημαντικό να βρείτε εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζετε, ανεξάρτητα από το τι, θα είναι εκεί για να επιστρέψετε.
Ariana DeBose, χορευτής Broadway
Φωτογραφία από την Jenny Anderson, ευγενική προσφορά του Debose
Όταν ήμουν νεότερος, οι φίλοι θα ρωτούσαν γιατί δεν είχα φίλο. Η απάντησή μου ήταν πάντα «Επειδή δεν με ενδιαφέρει και σίγουρα δεν έχω τον χρόνο». Ξέρετε: #icantihaverehearsal. Μεγαλώνοντας, ήμουν πολύ επικεντρωμένος στην εκπαίδευσή μου. Μόλις μετακόμισα στη Νέα Υόρκη άρχισα πραγματικά να εξερευνώ τη σεξουαλικότητά μου - αν και κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι ήταν ο χορός που με δίδαξε πώς να είμαι ευάλωτος με τους άλλους.
Θεωρώ απολύτως υπέρμαχο των queer χορευτών. Η εργασία στην κοινότητα του Μπρόντγουεϊ μου έδωσε μια πλατφόρμα και το παίρνω πολύ σοβαρά. Νομίζω ότι επιτρέποντας στους νέους να δουν ότι μπορείτε, στην πραγματικότητα, να είστε επιτυχημένος καλλιτέχνης και να είναι έξω και περήφανος τους δίνει κάτι να ελπίζουμε. Ήμουν ένας από αυτούς τους νέους χορευτές, μια φορά. Και ενώ μπορεί να μην μου παρενοχλήθηκε, ξέρω πώς είναι να μείνω σιωπηλός γιατί φοβάμαι να κριθεί. Θέλω οι νέοι να γνωρίζουν ότι η έλξη είναι ένα καλό και φυσικό πράγμα. Η στάση στην αλήθεια σας είναι ένα από τα πιο δύσκολα και δυναμικά πράγματα που θα κάνετε ποτέ για τον εαυτό σας.
James Whiteside, κύριος χορευτής στο American Ballet Theatre
Φωτογραφία από τον Nisian Hughes, ευγενική προσφορά Whiteside
Πάντα γνώριζα ότι είμαι cisgender, αλλά έχω μια εξαιρετική γοητεία με το θηλυκό, καθώς και βαθύ σεβασμό για αυτό. Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία μου, άλλοι το γνώριζαν πριν μπορέσω να το αποδεχτώ. Οι φίλοι μου θα πρότειναν ότι ήμουν ομοφυλόφιλος, στον οποίο απάντησα σθεναρά «Όχι δεν είμαι!» Μετά από λίγο, έγινε σαφές ότι είχαν παρατηρήσει κάτι που δεν είχα ακόμα τη δύναμη να αντιμετωπίσω.
Ως νεαρός, εκφοβίστηκε επειδή ήμουν χορευτής. Μου λεγόταν νεράιδα, φαγκότ, μουνί, πανσές και άλλα. Όταν ήμουν στο λύκειο, ο φίλος μου με ζήτησε να χορέψω μαζί της σε ένα ράλι. Ήμουν τρομοκρατημένος, αλλά ήμουν επίσης αποφασισμένος να δείξω στους ανθρώπους ότι η ζωή μου δεν ήταν αστείο, ότι πρέπει να με παίρνουν στα σοβαρά και να σεβαστώ - πολύ έντονα πράγματα για έναν 16χρονο. Ο φίλος μου και εγώ χορογράψαμε έναν αριθμό στο Britney Spears 'Ωχ! Το έκανα ξανά », και όταν το παίξαμε, το σχολείο πήγε τρελό. Ένιωθα δικαιωμένος και έμαθα ότι ο καλύτερος τρόπος να κλείσεις τους μίσους σου είναι να ξεπεράσεις τους. Όπως λέει η «Trap Queen» της Fetty Wap, «Everybody hatin», απλώς ονομάζουμε τους θαυμαστές τους ».
Τώρα δεν είμαι πρόθυμος να είμαι φωνητικός, ειλικρινής και αμβλύ σχετικά με τη σεξουαλικότητά μου. Δεν ντρέπομαι. Αν αυτό εμπνέει τους άλλους να αποδεχτούν τον εαυτό τους, τότε η καρδιά μου είναι γεμάτη. Μόλις βρεθείτε, βοηθήστε τους άλλους να βρεθούν.
Μια έκδοση αυτής της ιστορίας εμφανίστηκε στο τεύχος Μαΐου / Ιουνίου 2018 του Πνεύμα χορού με τον τίτλο 'Γίνεται καλύτερα - Πραγματικά '