Είμαι πεπεισμένος ότι κάθε μέρος του ταξιδιού μας καθοδηγείται από το δικό μας πρόγονοι (πρόγονοι).
Πριν από ένα χρόνο, αφού πλήρωσα οκτώ υπέρβαρες βαλίτσες στο Jetblue, ακολουθήσαμε τα φώτα που αναβοσβήνουν στις 5πμ της JFK σε αεροπλάνα και περισσότερα αεροπλάνα. Το κοσμικό ρυμουλκό των προγόνων αγωνίστηκε για το πέρασμα μας. Τα νήματα της ζωής μας στη Νέα Υόρκη κρατήθηκαν σαν αγκίστρι. αντιμέτωποι με την τόλμη μας. Φεύγαμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες - τέσσερα πλήρως ικανά, έξυπνα, στοργικά, ισχυρά μαύρα σώματα με δυνατότητες - γιατί είχαμε αρκετά. Μετακόμισα στην πατρίδα της μητέρας μου στην Κόστα Ρίκα, κατά επιλογή όχι με τη βία, καθώς οι Μαύροι δεν με χάθηκαν, καθώς χαιρέτησα τον αξιωματικό μετανάστευσης όταν προσγειωθήκαμε, κουρασμένοι από το πνευματικό έργο της κινούμενης ιστορίας.
Ο σύζυγός μου (από το Λος Άντζελες μέσω του Μαλάουι) και εγώ αποφασίσαμε ότι όταν μια ερευνητική άδεια έγινε διαθέσιμη για μένα, έπρεπε να κάνουμε τη ζωή να πηδήξει και να φύγει καθώς όλα τα σημάδια δείχνουν προς την καταπατημένη βία σε μαύρα και καφέ σώματα στη Νέα Υόρκη και πέραν αυτής . Πουλήσαμε τα βιβλία μας, τερματίσαμε τη μίσθωση, νοικιάσαμε μια μονάδα αποθήκευσης, είπα γλυκά αντίο, χαραγμένες γραμμές ζωής στο Διαδίκτυο με την ελπίδα ότι το νέο σχολείο για τα παιδιά ήταν εξαιρετικό και το σπίτι, το οποίο είχε μόνο διεύθυνση, θα ξεκουραζόταν.
Κοιτάζοντας τον τότε 13χρονο Μαύρο γιο μας, είχαμε την αίσθηση ότι τα σώματά μας, οι προσευχές και η αδύναμη μεσαία τάξη δεν μπορούσαν να τον προστατεύσουν από την εφηβική ζωή σε ένα μαύρο αρσενικό σώμα. Παρακολουθήσαμε με αγωνία την 9χρονη κόρη μας με τα φωτεινά μάτια της, τραγουδώντας την ευτυχία και σχηματίζοντας καμπύλες. Η Κόστα Ρίκα που προσγειώσαμε είχε δεντρόφυτους δρόμους όπου τα παιδιά έκαναν ποδήλατα μετά το σχολείο, έπαιζαν με σκύλους, φτιάχνουν λάμπες λάβας, μοιράζονταν σνακ και σφυρηλατούσαν μια γλώσσα χαραγμένη μεταξύ των γωνιών της ισπανικής, της αγγλικής και της ελευθερίας.
Ως γονείς ζούμε πλήρως στην πραγματικότητα του μαύρου μας, αλλά έπρεπε να επαναπροσδιορίσουμε με συνέπεια τους μανδύες της άμυνας σε μια Κόστα Ρίκα που έχει απορροφήσει τα παιδιά μας ως ανθρώπους που έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται. Τα παιδιά μας, πάντα έλεγαν ότι χρειάζονταν καθηγητές στο ιδιωτικό τους σχολείο στο Μπρούκλιν, μεταμορφωμένοι σε πεταλούδες μπροστά στα μάτια μας. Αστειεύομαι με φίλους που επισκέπτονται ότι μεταφέρθηκαν σε ένα λευκό προάστιο των ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950. Τα μόνα μαύρα παιδιά στη γειτονιά μας και ένα από τα χούφτα στο σχολείο τους, τα παιδιά μας δεν το έχουν αυτό ως κεντρικό ζήτημα στις μέρες τους και έτσι ως γονείς, χαλαρώσαμε την ανάγκη μας να εξηγήσουμε τον εαυτό μας.
Ο σύζυγός μου και εγώ συναντηθήκαμε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, το οποίο μόλις αγγίξαμε τα όρια της ελευθερίας το 1997. Οι ζωές μας ήταν πλούσιες σε Μαντέλα και συγχωνεύτηκαν σε μια παγκόσμια κοινότητα όλων εκείνων που ήρθαν να δώσουν μαρτυρία για μια νέα χώρα. Μπήκαμε σε μια στιγμή στην ιστορία που ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι θα αναπαραχθεί μέχρι να μετακομίσουμε στην Κόστα Ρίκα το 2014. Και τα δύο παιδιά πρώτης γενιάς μεταναστών που είχαν βαθιά θρησκευτικά χρέη στην Αμερική, ταξιδέψαμε στη Νότια Αφρική και στο Λος Άντζελες, αλλά μόλις γεννήθηκαν τα παιδιά , εγκαταστήσαμε στη Νέα Υόρκη. Γνωρίζαμε ότι η επίσκεψη στην Κόστα Ρίκα κατά τη διάρκεια των διακοπών δεν ήταν σαν να ζούμε καθημερινά.
Φτάσαμε στο Σαν Χοσέ με ένα τροχόσπιτο με αυτοκίνητα γεμάτα με τους συγγενείς μου ενθουσιασμένοι με την απόφασή μας. Οδηγήσαμε στο νέο μας σπίτι, τσίμπημα ο ένας τον άλλον καθώς ανοίξαμε την πύλη σε έναν κήπο γεμάτο με παπάγια, μπανάνα και αβοκάντο. Καθώς στεκόμασταν στις διπλές ξύλινες πόρτες του σπιτιού, ο καταπράσινος εσωτερικός κήπος έδεσε τις αναπνοές μας. Σιγά-σιγά, κοιτάξαμε σε δωμάτια, διεκδικώντας, ευχαριστώντας για αυτό το δώρο. ένα σπίτι που ήταν εκτεταμένο και όμορφο με ένα γραφείο για να γράψω. μια πρώτη όλα τα χρόνια μου ως λόγιος. Ένας χώρος για το μουσικό στούντιο του συζύγου μου, τα κατάλληλα υπνοδωμάτια για τα παιδιά μου και τα μπάνια που αφθονούν - αυτό το δώρο ήταν για εμάς;
Καθώς στρίψαμε στο κρεβάτι εκείνη την πρώτη νύχτα, και τα παιδιά μου κοιμήθηκαν ειρηνικά, δεν ενοχλήθηκαν ποτέ ότι βρίσκονταν σε νέα κρεβάτια, ξέραμε ότι αυτό ήθελαν οι πρόγονοί μας. Έπρεπε να κάνουμε τη δουλειά που επιθυμούσαν οι καρδιές μας και ανταμειφθήκαμε για την ανάληψη του κινδύνου με την απόλυτη πίστη.
Άρχισα να γράφω το μυθιστόρημά μου για τη δουλεία του 17ου αιώνα στην Κόστα Ρίκα, ενώ ίδρυσα το Τένγκο Σεντ Συγγραφείς , που ήταν ανάπαυλα για πολλούς συγγραφείς χρώματος τον τελευταίο χρόνο. Το να ζεις εδώ μοιάζει ξανά με το Γιοχάνεσμπουργκ του 1997. Οι δεξιότητές μας ως αφρικανικών συνειδητών ανθρώπων είναι πλέον πλέον απαραίτητες σε μια Κόστα Ρίκα που χαρτογραφεί το δέρμα της για να φιλοξενήσει μια εθνική κληρονομιά Αφρικής. Δημιουργήθηκε ένα νέο Υπουργείο Αφρο-Κόστα Ρίκα υποθέσεων μετά τις εντολές της δεκαετίας του ΟΗΕ για τους Αφρο-απογόνους (2015-2024). Έτσι, όταν η μητέρα μου Tica (ένα ψευδώνυμο για τους Κόστα Ρίκα, ticos και ticas) αναρωτιέται ακόμα τι μου προσφέρει η Κόστα Ρίκα, λέω ότι μας ζητήθηκε να ανακαλύψουμε ξανά το μονοπάτι, το οποίο εμπνέει μια απομάκρυνση από τις ΗΠΑ και στο βάθος, πλούσιες τσέπες από μια χειροποίητη ζωή αρωματική με δυνατότητα. Ως καφέ, τοπικοί, πνευματικοί, καλλιτεχνικοί άνθρωποι που είναι χορτοφάγοι, γράφουν, παίζουν μουσική και κάνουν γιόγκα, είμαστε ένας εκλεκτικός συνδυασμός μιας αφρικανικής Διασπορικής εμπειρίας και έχουμε γίνει αποδεκτοί όπως είμαστε.
Η Natasha Gordon-Chipembere είναι καθηγήτρια, συγγραφέας και ιδρυτής του Τένγκο Σεντ Συγγραφείς .
