Ιστορική ανακαίνισηΠίσω από το σπίτι βρίσκεται ένα καλαμπόκι του 1840 από την Πενσυλβάνια που μεταφέρθηκε εδώ και αποκαταστάθηκε για διασκέδαση. | Πίστωση: Helen NormanΒαθιά μέσα στο δάσος της κομητείας Rappahannock της Βιρτζίνια, ένα μικροσκοπικό κόκκινο σπίτι έμεινε ερειπωμένο και καλυμμένο με αμπέλι έως ότου ο Joe Svatos αγόρασε τα 200 στρέμματα. Σχεδιάζοντας να το καταρρίψει, εξέτασε αυτό που υποτίθεται ότι ήταν μια καλύβα της δεκαετίας του 1930 με έναν τοπικό εμπειρογνώμονα διάσωσης και έκανε μια εκπληκτική ανακάλυψη. Κάτω από την πλευρά, ένα τμήμα του σπιτιού είχε κατασκευή ξύλου στα τέλη του 18ου αιώνα. Ένα άλλο τμήμα, μια προσθήκη clapboard, είχε τα κυκλικά πριόνια και τα καρφιά της κατασκευής πριν από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Τζο ήξερε ότι έπρεπε να σώσει το μέρος, αλλά τι θα μπορούσε να κάνει με αυτό;
Αφού ο ειδικός διάσωσης ανέφερε μια μεγαλύτερη καμπίνα καστανιάς στο Μέριλαντ που απειλήθηκε με κατεδάφιση, εκπονήθηκε ένα σχέδιο. Ο Τζο θα το έσωζε επίσης, και θα το είχε αποσυναρμολογήσει, θα έφερνε στη Βιρτζίνια και θα προσκολληθεί στον θησαυρό του. Προσκάλεσε την Ουάσινγκτον, αρχιτέκτονα David Haresign για να σχεδιάσει ένα σπίτι που συνέδεε συνεκτικά τις τρεις διαφορετικές δομές χωρίς να χάσει τον ατομικό χαρακτήρα του καθενός. Το αποτέλεσμα είναι ένα καταφύγιο 2.400 τετραγωνικών ποδιών που διατηρεί την ιστορική, χειροποίητη κατασκευή κορμών, αλλά ενημερώνεται με ένα εσωτερικό που προσφέρει καθαρή, μοντέρνα εμφάνιση καθώς και τεχνολογία αιχμής. Εδώ, ο Τζο και ο Ντέιβιντ μας ακολουθούν τη διαδικασία συνδυασμού ευαίσθητων παλαιών και νέων.
Πόσο έκπληκτος ήσασταν όταν ανακαλύψατε ότι το σπίτι στην ιδιοκτησία σας ήταν πραγματικά ένα ιστορικό στολίδι;
Joe: Εγώ πάντα πίστευα ότι ήταν ένα εγκαταλελειμμένο παλιό σπίτι, αλλά ήθελα να είμαι σίγουρος τι ήταν πριν πέσει σε πλήρη καταστροφή. Καθαρίσαμε τα αμπέλια για να κοιτάξουμε στα παράθυρα. Τι χάλι! Ο ειδικός διάσωσης έβγαλε λίγο από την κόκκινη όψη, και είδαμε κορμούς και τσουγκρίζονταν από κάτω. Τραβήξαμε να παρακάμπτουμε το άλλο τμήμα και είχε διαφορετική κατασκευή. Ήξερα αμέσως ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να σταθεροποιήσω το μέρος ή τουλάχιστον να βγάλω τα αμπέλια προτού καταστραφεί. Αργότερα καταφέραμε να αναγνωρίσουμε το σπίτι ως μια καμπίνα 1794 με μια προσθήκη clapboard 1856 - αρκετά εύρημα.
Γιατί να πάτε στο πρόβλημα της σωτηρίας των παλαιών κτιρίων;
Joe: Για να διατηρήσετε ένα κομμάτι του αμερικανικού πολιτισμού. Πολύ συχνά, μικρά, εγκαταλελειμμένα ξύλινα σπίτια σαπίζουν μακριά και στη συνέχεια χάνονται για πάντα.
Πόσο δύσκολο ήταν η αποκατάσταση των τριών δομών;
David: Κάθε κτίριο απαιτούσε τον δικό του ειδικό χειρισμό. Δεν αποσυναρμολογήσαμε τα κούτσουρα της καμπίνας του 1794, αλλά αφαιρέσαμε όλα τα chinking, ευθυγραμμίστηκαν και ενισχύσαμε τα κούτσουρά του και του δώσαμε μια νέα πέτρινη βάση. Καθαρίσαμε επίσης τα παλιά κούτσουρα, ώστε να μπορέσουμε να εισαγάγουμε αποτελεσματική μόνωση από πολυστυρένιο μεταξύ τους και να εφαρμόσουμε ένα συντηρητικό επίστρωμα. Η προσθήκη του 1856 ενισχύθηκε με νέο σκελετό δαπέδου και αδελφοί καρφίτσες και δόθηκε νέα όψη μέσα και έξω. Αφού η φορτωμένη καμπίνα καστανιάς ήταν πλήρως φορτωμένη εδώ, καθαρίσαμε και επανασυσκευάσαμε τα κούτσουρα στο νέο της περιβάλλον.
Περιγράψτε τη διαδικασία προσάρτησης της καμπίνας καστανιάς που μετακινήσατε από το Μέριλαντ στις δύο άλλες κατασκευές.
Joe: Δεν μπορούσαμε να το χτυπήσουμε στις υπάρχουσες καμπίνες. Η απότομη κλίση πάνω από τις αρχικές κατασκευές μας περιόρισε πραγματικά. Το να πω ότι ήταν δύσκολο θα ήταν υποτιμητικό.
Ντέιβιντ: Νομίζω ότι είχαμε περίπου 6 πόδια για να παίξουμε με νότια της πλαγιάς! Παρέχουμε ένα υπόγειο για τη μεγάλη καμπίνα κάστανου, ώστε να μπορούμε να προσθέσουμε μοντέρνα συστήματα, σουίτα επισκεπτών και αίθουσα πολυμέσων. Η καμπίνα καστανιάς και το τμήμα του 1856 συνδέθηκαν χρησιμοποιώντας σύγχρονες λεπτομέρειες από ξύλο, γυαλί και πέτρα. Η δομή σύνδεσης είναι τοποθετημένη για να δείχνει μια μακρά όψη μεταξύ των καμπινών, αποκαλύπτοντας τα κούτσουρα και την επένδυση του clapboard με την παλιά πέτρινη καμινάδα ορατή στο τέλος.
Πώς αποφασίσατε να σχεδιάσετε το εσωτερικό των τριών κατασκευών έτσι ώστε να γίνουν ένα μεγάλο, συνδεδεμένο σπίτι;
Ντέιβιντ: Η δημιουργία ενός νέου υπνοδωματίου και κουζίνα είχε το πιο νόημα στη μεγάλη καμπίνα του κάστανου. Εισαγάγαμε ένα υπνοδωμάτιο στη σοφίτα, ανυψωμένο σε ατσάλινο πλαίσιο και κατασκευάσαμε μια πλήρη κουζίνα παρακάτω. Με τη δομή σύνδεσης στον άξονα με την όμορφη καμινάδα του 1856, η μεσαία πρόσοψη έγινε το ιδανικό μέρος για την τραπεζαρία.
Joe: Η αυθεντική καμπίνα του 18ου αιώνα βρίσκεται δίπλα στην τραπεζαρία στο άκρο του σπιτιού. Είναι ιδιωτικό και ήσυχο με λίγα παράθυρα και σχεδόν μοιάζει με παρεκκλήσι. Το έκανα καθιστικό και βιβλιοθήκη.
Διστάσατε να εκσυγχρονίσετε το εσωτερικό;
Joe: Αποφάσισα, αρκεί να μην μειώνεται η αρχική κατασκευή, θα μπορούσαμε να προσαρμόσουμε το εσωτερικό στον τρόπο που μου αρέσει να ζω. Μόλις ήξερα ότι ήθελα περισσότερο φως και μια ανυψωμένη αίσθηση στο κύριο καθιστικό, ξέραμε ότι έπρεπε να ανεβάσουμε το ανώτατο όριο αφαιρώντας τη δεύτερη ιστορία. Αυτό βοήθησε στην επίτευξη του χαρακτήρα σοφίτας που μου αρέσει. Ήθελα επίσης να χρησιμοποιήσω απλή επίπλωση με καθαρές γραμμές, επειδή δεν ήθελα να αποσπά την προσοχή από τα τείχη.
Ντέιβιντ: Η εισαγωγή της σοφίτας μισής ιστορίας φωτίζει το εσωτερικό. Είναι μια ατσάλινη πλατφόρμα που συγκρατείται από ένα χαλύβδινο στύλο και το δάπεδο της σοφίτας υποστηρίζεται από ανακτημένες δοκούς. Η χρήση βιομηχανικού χάλυβα σέβεται την τραχιά φύση της καμπίνας, προσθέτοντας ταυτόχρονα ενημερωμένο χαρακτήρα.
Υπάρχουν εκπληκτικές λύσεις που συνδυάζουν παλιές και νέες;
Joe: Ο David κράτησε όλα τα αρχικά ανοίγματα των θυρών και των παραθύρων στην μπροστινή πλευρά, αλλά πρόσθεσε πιο μοντέρνα, μεγαλύτερα παράθυρα στην αντίθετη πλευρά για να αξιοποιήσει την θέα στον ποταμό Hazel και στο Old Rag Mountain.
Ντέιβιντ: Ο ανακριβής χαρακτήρας των λαξευμένων κορμών και η καμπίνα πλαισίου που δεν ήταν αρκετά τετράγωνο απαιτούσαν μια εφευρετική λύση ξυλουργικής. Επινοήσαμε κάτι που ονομάζαμε «crumb catcher», μια εσοχή, βαμμένη σκούρο γκρι και χαραγμένη στους ακανόνιστους τοίχους για να ταιριάζει με την ακριβή άκρη των σύγχρονων μετρητών κουζίνας και του ντουλάπι. Σχεδόν όλα τα υλικά μας προέρχονταν από ντόπιους τεχνίτες - καρφιά, ξυλεία, σφυρήλατο υλικό, ντουλάπια, ακόμη και έπιπλα. Επεκτείνει το έργο του ανθρώπινου χεριού και συνεχίζει την παράδοση της αειφορίας που ξεκίνησε με τους αποίκους.