Η μουσική μπορεί να είναι η μεγάλη διαφορά γενεών σε ορισμένες οικογένειες, αλλά δεν ήταν έτσι στη δική μου. Είναι αλήθεια ότι η μαμά και η θεία Τζόις ποτέ δεν εκτίμησαν πλήρως τις λεπτές αποχρώσεις του «Free Bird». (Αλλά ας είμαστε δίκαιοι - αυτή η κιθάρα σόλο κάνει πάμε για λίγο.) Από την άλλη πλευρά, τα ξαδέρφια μου και εγώ περάσαμε μια φάση όταν ήμασταν πολύ δροσεροί για το «Wildwood Flower». Είμαστε μεγαλύτεροι και ευρύτεροι τώρα.
Ακόμα και στην κουνιστή νεολαία μας, μας άρεσε πολύ να μαζεύουμε γύρω από ένα παλιό όρθιο πιάνο για να τραγουδούμε κουαρτέτα τραγούδια με τις θείες και τους θείους μας. (Σε μια καλή μέρα, μπορώ ακόμα να καταφέρω το τενόρο στο «Ο Ουρανός θα αξίζει σίγουρα όλα». Και το παλιό σετ τουλάχιστον κουράστηκε να ενδιαφέρεται για αυτό που ακούγαμε. Υποθέτω ότι όλοι απολάμβαναν να φτιάχνουν κάτι στο τραπέζι και να αφήνουν τους άλλους να γευτούν.
Ο μπαμπάς μου δίδαξε πώς να κάνω την βόλτα με καμήλα στο 'Walking After Midnight' του Patsy Cline και μας έδωσε τα παιδιά στα θαύματα των Louis Armstrong, Ella Fitzgerald και Big Band. Η μητέρα μου αγαπούσε πάντα το ευαγγέλιο. Και ο Έλβις. Ακόμα καλύτερα, ο Έλβις τραγουδά το ευαγγέλιο. Ο μεγαλύτερος ξάδερφος μου ο Ρίτσαρντ ήταν ο κάτοικος της ροκ, του μπλουζ και της ψυχής.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Beatles, κάποτε ήρθε μια βόλτα στην αγροικία της γιαγιάς μας, φορώντας ερωτικές χάντρες και ένα σακάκι Nehru. Η μητέρα μας ανατριχιάστηκε και ήξερα ακριβώς τι σκέφτονταν. Τι στη γη θα πούμε στον ιεροκήρυκα εάν προσπαθήσει να φορέσει αυτό το ρούχο χίπης στην εκκλησία;
Από όλους τους μουσικούς που ανακαλύψαμε, αυτός που θυμάμαι καλύτερα ήταν ένας νεαρός τραγουδιστής της χώρας που είχε διαβάσει ο Richard Βράχος που κυλά - Εγγυώμαι ότι ήταν ο μοναδικός συνδρομητής τους στο Harpersville της Αλαμπάμα - αφού ένας χαριτωμένος υπάλληλος σε ένα δισκοπωλείο του Μπέρμιγχαμ του πούλησε το άλμπουμ. Η αδερφή του και εγώ συσσωρευτήκαμε καθώς το έβαζε στο πικάπ. Από αυτά τα ηχεία βγήκε η φωνή της Εμμύλου Χάρις: Το μωρό με έφερε έξω από τον αυτοκινητόδρομο… Το τραγούδι ήταν «Bluebird Wine» και ήταν rockin & apos; και twangin & apos; και swingin & apos; όλα ταυτόχρονα. Και ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε στη συνέχεια - παίξτε για τον θείο Bud.
Στην οικογένειά μας, ο θείος Bud είναι η αδιαμφισβήτητη αρχή της country country και δεν ξοδεύει το χρόνο του σε τίποτα εκτός από το καλύτερο - μιλάμε για Pasty, Hank, Dilly, Cash και Carters (AP, Sara και Maybelle, καθώς και τον Ιούνιο και τα κορίτσια). Κανένα από αυτήν την επιχείρηση κομητείας-ποπ με τις νύχτες. Ο θείος Μποντ πιστεύει ότι ένα υπέροχο τραγούδι πρέπει να λέει μια υπέροχη ιστορία και υποστηρίζει ότι δεν έχει γραφτεί πολύ τραγούδι από τη Μεγάλη Ύφεση. Ξέρει κάθε κόσμο για το «Long Black Veil».
Το να παίζεις Emmylou ήταν σαν να τρίβεις μαργαριτάρια στα δόντια σου για να βεβαιωθείς ότι είναι αληθινά. Ήμασταν αρκετά σίγουροι ότι είχαμε ένα κόσμημα, αλλά θέλαμε τη γνώμη ενός έμπειρου εκτιμητή. Καθώς τον παίξαμε ένα τραγούδι μετά το άλλο, πήγε από ένα πονηρό χαμόγελο σε μια βρύση ποδιών στην υψηλότερη έγκρισή του: «Τώρα αυτό είναι κλασικό».
Δεν είμαι σίγουρος γιατί θέλαμε οι πρεσβύτεροι μας να εκτιμήσουν τη μουσική μας - και το αντίστροφο. Ίσως τους άρεσε η ιδέα της μετάδοσης τραγουδιών σε εμάς και μας άρεσε η ιδέα να τους δείξουμε ότι μας είχαν διδάξει πώς να βρούμε μόνοι μας τα καλά πράγματα.
Πριν από λίγο καιρό, έδωσα στον 15χρονο ξάδελφό μου μια βόλτα στο σπίτι από την εξάσκηση της χορωδίας και ρώτησε αν θα μπορούσε να επιλέξει τον ραδιοφωνικό σταθμό. Το επόμενο πράγμα που ήξερα, οδηγούσαμε στον δρόμο για μερικά από τα αγαπημένα μου τραγούδια από το γυμνάσιο και το κολέγιο. 'Σου αρέσει μου ΜΟΥΣΙΚΗ?' Ρώτησα με έκπληξη. (Καταπληκτικό! Τώρα εγώ είμαι ο πιο δροσερός ξάδελφος.) «Ω, ναι», είπε. 'Είμαι σε κλασικό ροκ.' (Διόρθωση. Τώρα είμαι γκέιζερ.)