rick-bragg-fishing.gifΕικόνα από τον Jack UnruhΑυτή είναι μια ιστορία για τα ψάρια. Ωστόσο, εξακολουθεί να ισχύει ως επί το πλείστον.
«Πρέπει να κάνουμε fishin & apos; έξω στον Κόλπο, με το σκάφος μου », είπε ο φίλος μου Randy Jones.
«Όχι», είπα, «εάν οδηγείς». Δεν είχα ακούσει ποτέ καλούς ναυτικούς από το Sand Mountain της Αλαμπάμα και είχα αυτήν την απαίσια εικόνα στο κεφάλι μου και εγώ να παίζω ντόμινο σε κουβανέζικη φυλακή.
«Θα κάνω κάποιον καλό», είπε.
Υπήρχαν πέντε από εμάς την ημέρα που βγήκαμε από την Orange Beach στο 40-footer του Randy, Earlie Tide. «Επειδή το όνομα του μπαμπά μου ήταν ο Έρλι», μου είπε, και αν αυτός δεν είναι ο τέλειος λόγος να ονομάσω ένα σκάφος, δεν ξέρω τι είναι.
Δεν θυμάμαι την ημέρα. «Απλά πες ότι ήταν η πιο καυτή μέρα του χρόνου», είπε ο Randy. Ήμουν εγώ, αυτός και ο γιος μου, Τζέικ. Ο κυβερνήτης ήταν ο Fred Williams, τον οποίο ο Randy περιέγραψε ως «πωλητής αυτοκινήτων και καπετάνιος της wannabe sea». Αλλά τον κοίταξα στα μάτια του και τον ήξερα να είναι ικανός. Η κατασκευή του σκάφους ήταν ο Δρ Wayne Hyatt, πρωτοπόρος χειρουργός λέιζερ και, δήλωσε ο Randy, «το πιο ακριβό deckhand στη ναυτιλιακή ιστορία».
Πήγαμε 27 μίλια στο μπλε, και όταν σταματήσαμε, ο ήλιος φάνηκε να προσπαθεί να ανοίξει μια τρύπα μέσα από το κατάστρωμα του Earlie Tide . «Έχω κλιματισμό και τηλεόραση με μεγάλη οθόνη στην καμπίνα», μου είπε ο Ράντυ, αλλά του είπα, «Naw, ήρθα να ψαρεύω σαν άντρας». Εκτός αυτού, η τηλεόραση δεν ήταν συνδεδεμένη.
Ο Τζέικ αγνοούσε τη ζέστη και στράφηκε στα ψάρια μετά από ψάρι. Διήρκεσα περίπου δύο ώρες και άρχισα να χαθώ. Το πρόσωπό μου έκαψε κόκκινο και το στόμα μου έγινε λευκό και άρχισα να βλέπω πράγματα στο νερό που δεν ήταν εκεί. «Μπορούμε να διαβάσουμε τις τελευταίες σας τελετές εδώ», μου είπε ο καλός φίλος μου, «γιατί δεν είμαι givin & apos; από στόμα σε στόμα. '
Αλλά ταλαντεύτηκα γύρω από το κατάστρωμα άλλη μια ώρα. Ο Χέμινγουεϊ θα είχε, είπα στον εαυτό μου, και θα ήταν γόνατος μεθυσμένος τότε. Σχεδόν τότε, στην αδύναμη κατάσταση, ένιωσα ότι ονειρεύονται ακόμα και κακοί ψαράδες. Προσπάθησα να κρατήσω τη ράβδο στραμμένη στον ουρανό, αλλά ό, τι ήταν στη γραμμή με τράβηξε σχεδόν στο νερό. Το κόκκινο snapper γίνεται τόσο μεγάλο; Κάνετε το ισπανικό σκουμπρί; Πάλεψα και πολεμούσα έως ότου το στομάχι μου άρχισε να πέφτει μέσα μου, και μετά με ένα τελευταίο τράβηγμα του γάντζου, δόλωμα, και ένα μέρος, καλά, κάτι, ήρθε να πετάξει στο σκάφος.
«Είναι το σαγόνι ενός κόκκινου snapper», είπε κάποιος πανηγυρικά.
«Τράβηξε τα χείλη του», είπα, τραγικά.
Χρειάζεται ένας άντρας, είπα στους συνεργάτες μου, να χωρίσουν ένα ψάρι από τα χείλη του.
Ναι, είπαν, αυτό πρέπει να συνέβη. Τότε ο Γουέιν έθεσε μαζί του και φτιάχτηκε η φωτογραφία του. Πιθανότατα, ένας καρχαρίας πήρε τα ψάρια καθώς ανέβαινε στη γραμμή μου. Επιλέγω να μην το πιστέψω αυτό. Αλλά ήταν μια αποτυχία, υποθέτω, μια άλλη αποτυχία για τον χειρότερο ψαρά στην οικογένειά μου. Ρώτησα τον Randy γιατί προσπαθούμε ακόμη. Εξήγησε ότι ήταν φυσικό να προσπαθείς να αποτύχεις και να αποτύχεις ξανά. Έχουμε αυτόν τον άνθρωπο στο κεφάλι μας που θέλουμε να είμαστε ψαράς.
«Λοιπόν», είπε ο Ράντυ, «πάμε».