Η μαύρη αριστεία είναι κάτι που πολλοί από εμάς προσπαθούμε. Η ιδέα της Μαύρης αριστείας χρωματίζεται με ευεργετικό φως, επιτρέποντας την αυτοπραγμάτωση των κοινοτικών προσπαθειών για να ξεπεραστούν οι σαφείς αντιξοότητες που οι Μαύροι άνθρωποι υποφέρουν καθημερινά, αλλά στην πραγματικότητα, συχνά καλύπτουν μια αίσθηση τελειομανίας και εμμονής: δύο έννοιες που πιθανόν να οδηγήσουν σε άγχος και ψυχική αδιαθεσία.
Το μαύρο εξαιρετικό είναι ένα φάντασμα της κοινότητάς μας που μας βλάπτει όσο φαντάζουμε ότι βοηθά. Είναι η ιδέα ότι λόγω του ότι είμαστε Μαύροι, είμαστε προικισμένοι, επιβαρυντικοί ή υποχρεωμένοι να υπερέχουμε. Ό, τι καλύτερο από το καλύτερο είναι μια απόκλιση από την ευθεία και στενή προετοιμασία για εμάς από οποιαδήποτε γενιά υπέφερε πριν από εμάς - και μια ατιμία σε αυτά που οφείλουμε.
Η ιστορία του Μαύρου εξαιρετισμού και της Μαύρης αριστείας μπορεί να συσχετιστεί με τις πρώτες φιλοσοφίες του Μαύρου πολιτισμού και την άνοδο του Μαύρου ως ξεχωριστή εθνική ταυτότητα. Στις αρχές του 20ουαιώνα του Μαύρου πολιτισμού, υπήρχε μια ξεκάθαρη ατζέντα για να επαναπροσδιορίσουμε την αφήγηση του τι σήμαινε να είμαστε Μαύροι καθώς απομακρυνθήκαμε από την αγροτική ζωή και στις αστικές υπάρξεις. Για πολλούς, αυτό σήμαινε να ανέβει στην κορυφή αυτού που είχε να προσφέρει η Αμερική και να χαράξει έναν χώρο όπου ήταν αδύνατο να αρνηθεί κανείς τους Αφροαμερικανούς ως συνεισφέροντα μέλη της κοινωνίας.
Ο ίδιος ο W. E. B. DuBois υπέβαλε μια υπόθεση για το Ταλέντο Δέκατο, έναν πληθυσμό στην αφρικανική-αμερικανική κοινότητα που θα έπρεπε να έχει την ευκαιρία να γίνει εκπαιδευτικός και ηγέτης. Εκείνη την εποχή, αυτό το συναίσθημα ήταν μια προσπάθεια να σπρώξουμε πίσω τις ρατσιστικές καρικατούρες του Blackness, όχι μόνο ανίδεοι, αλλά ανίκανοι για αληθινή ηγεσία. Αυτή η φιλοσοφία μπορεί να αποδοθεί στην άνοδο των Ιστορικών Μαύρων Κολλεγίων και των Πανεπιστημίων.
Ωστόσο, χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια του Κινήματος των Μαύρων Τεχνών, έγινε κατανοητό για το τι σήμαινε να γίνει μέρος του Ταλέντου Δέκατου: ο διαχωρισμός των ειδών μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας και η αποτυχία μέσα στο Μαύρο σήμαινε συνήθως μια αδυναμία να συλλάβει την αίσθηση της λευκότητας - μια αίσθηση ότι μπορείς να έχεις κέρδος ή πρόκληση για τη λευκότητα.
Σήμερα, η μαύρη αριστεία έχει μετατραπεί σε κάτι τρομακτικό: κακώς καθορισμένες προσδοκίες για μεγαλείο. Αποδίδουμε την αριστεία του Μαύρου σε μεγάλο βαθμό από τα αποτελέσματα της κατάστασης της Μαύρης ζωής και της Μαύρης κατάστασης. Δεν είναι τρόπαιο συμμετοχής, αλλά επίσης δεν είναι κορδέλα First-in-Show. Είναι ένα επίθετο ή ένας τίτλος που απαιτεί μια κοινοτική συμφωνία περισσότερο από οποιοδήποτε ποσό σχολικής εκπαίδευσης.
Δεν υπάρχει μητρώο για το τι πρέπει να κάνετε για να το αποκτήσετε, ωστόσο, όπως οποιαδήποτε τοξική μονάδα μέτρησης, ορίζεται καλύτερα ως τι δεν είναι: αποτυχία, η οποία μερικές φορές αποδίδεται λανθασμένα στην μετριότητα.
Η αποτυχία δεν είναι μια άγνωστη αίσθηση. Καθώς οι πανεπιστημιουπόλεις πανεπιστημίων σε όλη τη χώρα προετοιμάζουν τα εξάμηνα φθινοπώρου τους, είναι κάτι που πολλοί Μαύροι μαθητές θα αντιμετωπίσουν καθώς προσαρμόζονται στο μεταβαλλόμενο έδαφος των ακαδημαϊκών τους. Ωστόσο, η αριστεία του Μαύρου ως διάθεση και αισθητική λέει ότι δεν υπάρχει αποτυχία.
Η τελειότητα, τουλάχιστον αντιληπτή τελειότητα, είναι να απορρίψουμε τη μετριότητα και το ελάττωμα παρά το ελάττωμα και την μετριότητα που είναι τα πράγματα που αξίζει να κάνουμε και μια ζωή που αξίζει να ζήσεις. Για τις αφροαμερικάνικες κοινότητες, υποστηρίζεται από την αίσθηση της γενεαλογικής εκπλήρωσης και της ενοχής των επιζώντων - μια ιδέα ότι δεν έχουμε υποφέρει όσο οι άλλοι της μακρόχρονης ιστορίας της κοινότητάς μας και έτσι πρέπει να είσαι ικανός να ξεχωρίζει.
Είναι ένα πρότυπο που εμείς ως πολιτισμός έχουμε διπλό για τις Μαύρες γυναίκες, καθώς η πτώση της ψυχικής και σωματικής υγείας των Μαύρων γυναικών κάνει μια άλλη αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες καθώς αγωνίζονται να ανταποκριθούν σε αυτήν την υποχρέωση.
Να αναδείξει την υποκρισία της Μαύρης αριστείας και των ζημιών της: παρά Οι μαύρες γυναίκες κατέχουν υψηλότερα ποσοστά φοίτησης στο κολέγιο, αλλά αποφοίτησης και συλλογικής ΣΔΣ , είναι επίσης όλο και περισσότερο περιστέρι πολιτισμικά για το δικό τους κλιμακούμενη επιτυχία . Την ίδια στιγμή, Οι μαύρες γυναίκες θεωρούνται επίσης πολύ πιο ανεπιτυχείς .
Σύμφωνα με στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Tabbye Chavous και Courtney D. Cogburn στο Superinvisible γυναίκες: Μαύρα κορίτσια και γυναίκες στην εκπαίδευση , Παρά τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι Μαύρες γυναίκες στην ιστορία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο εκπαιδευτικό επίτευγμα και την επίτευξη. Στην πραγματικότητα, τα γενικά ποσοστά αύξησης των επιτευγμάτων των μαύρων γυναικών στην προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση από τη δεκαετία του 1970 ξεπερνούν εκείνα των γυναικών σε όλες τις άλλες κατηγορίες φυλετικών ομάδων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ 'όλα αυτά, τα επιτεύγματα των ανεξάρτητων επιτυχιών των Μαύρων γυναικών αντιπαρατίθενται επικίνδυνα με τους μαύρους άντρες που απειλούνται με εξαφάνιση, με αποτέλεσμα έναν τοξικό ανταγωνισμό. Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
Οι επιτυχίες των μαύρων γυναικών είναι ασήμαντες στην καλύτερη περίπτωση και χειρότερα αποτελούν απειλή για τη μεγαλύτερη αφρικανική-αμερικανική κοινότητα. Έτσι, πόσες δυνατότητες για την αριστεία του Μαύρου προσφέρονται που δεν απειλούν με κάποιον τρόπο την κοινότητα και θεωρούνται κάτι άξιο αυτού του απροσδιόριστου στόχου, δεδομένου ότι το μεγαλείο θεωρείται ως το συνηθισμένο;
Ίσως, αυτό είναι το βασικό ζήτημα της Μαύρης αριστείας. Πάντα επιδιώκει τη ματαιοδοξία του Πρώτου Μαύρου για να κάνει οτιδήποτε. Μετατρέπει τα προσωπικά επιτεύγματα σε ήδη παρωχημένα μονοπάτια. Ακόμη και επιτεύγματα όπως πτυχίο κολεγίου έχουν γίνει ασήμαντα δίπλα στα αναμενόμενα μεγαλεία που θα ακολουθήσουν.
Η κατάθλιψη μετά το κολέγιο είναι μια ιδέα που εντάχθηκε στην αφήγηση καθώς οι συνομιλίες για το χρέος των δανείων στο κολέγιο κατέχουν τη θέση τους μεταξύ των κορυφαίων θεμάτων στις προεδρικές εκλογές του 2020. Ωστόσο, αυτό που αγνοείται σε αυτήν τη συζήτηση είναι η δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί απόφοιτοι.
Το 2017, Η Washington Post χαρακτήρισε τον συγγραφέα, Rochaun Meadows-Fernandez, στη συζήτηση για την υγεία και την επιστήμη όπου ανέλυσε την κατάθλιψη μετά το κολέγιο. Στην ανάλυσή της για αυτή την επερχόμενη θλίψη που υπέφερε μόλις μια εβδομάδα μετά την αποφοίτησή του το 2014, ξεκινά μια ανάλυση για το πώς η έλλειψη επιτεύγματος επηρέασε την ψυχική της υγεία.
Η ταυτότητα και η εμπειρία του ακτιβιστή που είχα αναπτύξει στο κολέγιο… έφτασε στο τέλος της κατάρρευσης όταν βρήκα τον εαυτό μου να εργάζεται πολλές μέρες ως ρυθμιστής ασφαλιστικών απαιτήσεων, μια δουλειά που πήρα όταν προσφέρθηκα επειδή ανησυχούσα ότι δεν θα βρω τίποτα άλλο, Meadows - Ο Φερνάντεζ γράφει.
Ήλπιζα να βρω μια θέση σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που θα μου επέτρεπε να κάνω τη διαφορά, αλλά υπήρχε έλλειψη δημοσίων υπηρεσιών στην περιοχή μου. Είχα υποβάλει αίτηση για θέσεις νομού και πολιτείας… αλλά μπορεί να χρειαστούν μήνες για να αναγνωριστεί η αίτησή σας… Ένιωσα τεράστια πίεση για να βρω μια δουλειά που σχετίζεται κάπως με τον βαθμό ψυχολογίας που είχα πάρει στο κολέγιο. Ήθελα να κάνω ένα πρώτο βήμα στην καριέρα μου και να ξεκινήσω τη ζωή μου.
Φυσικά, δημοφιλή μέσα όπως το Read, Αγαπητοί Λευκοί και GROWN-ISH συχνά πλαισιώνουν την πορεία μετά το κολέγιο προς αυτήν την μαύρη αριστεία ως αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε: η απόκτηση κάποιας αίσθησης θαύματος ή κύρους - ότι η σκληρή δουλειά και οι έξυπνες επιλογές μπορούν να αποκομίσουν το χρυσό πρότυπο, αλλά αυτό που συχνά δεν μπορούμε να δεχτούμε για τη μυθοπλασία φαντασία.
Η ζωή είναι πολύ πιο δύσκολη και γεμάτη με πολλά άλλα εμπόδια σε αυτό το επιχρυσωμένο στάδιο αριστείας από 30 λεπτά μέσα σε μια πλοκή που γράφτηκε για να κερδίσετε χωρίς εμπόδιο, αγωνία ή την περίφημη απόρριψη των υπεραποκτηθέντων Μαύρων νέων που επί του παρόντος υπομένουν στην πραγματική ζωή.
Είναι όλα μέρος της υποχρέωσης μεταξύ των γενεών. Η πολιτιστική προσπάθεια να ξεχωρίσετε από τις πιο λευκές ομάδες σας υποστηρίζει τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει περιθώριο μετριότητας. Αυτό το συναίσθημα έγινε θέμα συνομιλίας, ιδιαίτερα μετά το θάνατο του παραγωγικού συγγραφέα, ακαδημαϊκού και φωνητικού, Toni Morrison, όπως εκφράστηκε από συγγραφείς όπως ο Jason Reynolds, συγγραφέας New York Times με τις καλύτερες πωλήσεις.
Υπάρχει πάντα ο φόβος ότι η αποτυχία θα γίνει το κανονιστικό που καταστρέφει την κοινότητά μας, αλλά σε έναν κόσμο όπου τα ισχυρότερα εικονίδια μας, όπως το Beyoncé, είναι καταγράφηκαν καταστρέφοντας τον εαυτό τους για να ανταποκριθούμε σε αυτήν την ιδέα της αριστείας, μπορεί να μην υπάρχει άλλη επιλογή.
Σε έναν κόσμο όπου διδάσκουμε τον εαυτό μας να εκτιμούμε τις Μαύρες ζωές, τα μυαλά και τους εναλλακτικούς δρόμους προς την επίτευξη και την αγάπη του Blackness σας, δεν πρέπει να μιλάμε για μια τόσο κρίσιμη θυσία της αυτοτιμής σας για κάτι που δεν μπορεί να σας υποστηρίξει: όχι με τρόπο που θα σας κάνει ευτυχισμένους πέρα από μια στιγμή.
Είναι απαραίτητο για μια μαύρη κοινότητα που είναι περήφανη για τον εαυτό της και αγαπά τον εαυτό της, να είναι εντάξει με το να κάνει το δικό της καλύτερο - και όχι το καλύτερο της κοινότητας.