Σε ιστορικά μαύρα κολέγια και πανεπιστήμια (HBCUs), η ημίχρονη είναι ώρα παιχνιδιού. Οι μαθητές και οι οπαδοί συρρέουν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν τα ψυχαγωγικά στυλ της μπάντας του showtime και τους άγριους χορευτές που τους συνοδεύουν. Οι κινήσεις τους είναι αιχμηρές, εκρηκτικές και απόλυτα συγχρονισμένες καθώς ζωντανεύουν τη μουσική για τους ανθρώπους στα περίπτερα. Αυτή είναι η πικραλίδα, και η έκκλησή της εκτείνεται πέρα από τους τοίχους του σταδίου.
Showtime Soul
Η ιστορία της πικραλίδας συνδέεται άρρηκτα με τα HBCUs. «Το 1947, τα συγκροτήματα HBCU αποφάσισαν να αλλάξουν από το πιο παραδοσιακό στυλ corpal marching-band που βλέπετε σε μεγάλα σχολεία σε showtime συγκρότημα», λέει ο Kalé Woods, διευθυντής της Heat Danceline στο Όκλαντ της Καλιφόρνια και βοηθός προπονητή του Mahogany 'N Motion , η ομάδα της Δανίας για το Morehouse College. Το συγκρότημα Showtime διατηρεί το στοιχείο της μπάντας που βασίζεται στην ακρίβεια αλλά προσθέτει έναν παράγοντα ψυχαγωγίας ενσωματώνοντας κάποιο χορό από τα ίδια τα μέλη της μπάντας. «Βασικά έφεραν την ψυχή στην μπάντα πορείας», λέει ο Woods.
Η αλλαγή στη μουσική επέφερε επίσης μια αλλαγή στο στυλ για τις ομάδες χορού των συγκροτημάτων. Με τα χρόνια έγινε όλο και πιο στυλιζαρισμένο για να ταιριάζει με τη μουσική. Το συγκεκριμένο στυλ ποικίλλει από σχολείο σε σχολείο, αντικατοπτρίζοντας τον πολιτισμό κάθε σχολείου. «Το σκέφτομαι από άποψη γεωγραφίας», λέει ο Woods. Για παράδειγμα, οι Dancing Dolls του Southern University στη Λουιζιάνα, συμπτωματικά η πρώτη ομάδα χορού της Δανέλας, έχουν ένα στιλ που είναι πρωτότυπο και κατάλληλο. «Είναι σαν κυρίες της Νότιας χώρας, με εξαιρετική τεχνική και πολύ λίγο να πέφτουν ή να περιστρέφονται», λέει. Τα σχολεία στο Μισισιπή και τη Φλόριντα ενσωματώνουν περισσότερο στιλ με βάση το χιπ χοπ. Το Mahogany 'N Motion, το οποίο αποτελείται από χορευτές από το κολέγιο HBCU Spelman, όλα τα κορίτσια της Γεωργίας, αλλά χορεύει για την ομάδα ποδοσφαίρου του Morehouse College, προσελκύει χορευτές στούντιο. «Πολλοί από εμάς προέρχονται από τη Δυτική Ακτή, η οποία δεν έχει HBCU και, ως εκ τούτου, δεν γνωρίζουμε τη δανέζικη», λέει ο Woods. Αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζεται σε στιλ που βασίζεται περισσότερο σε τζαζ, ενσωματώνοντας πολλές στροφές και άλματα.
Το Ebony Fire κατά τη διάρκεια ενός ημιχρόνου σόου στο Πανεπιστήμιο του Hampton (Alexander Hamilton με την ομάδα μέσων FORCE, ευγενική προσφορά του Hampton University)
Να πάρει τεχνική
Εάν το στυλ ποικίλλει τόσο ευρέως, τι ενώνει τον χορό της Δανέλας ως μια μοναδική φόρμα; Πρώτα απ 'όλα, διακρίνεται τόσο από τον χορό της μαζικής όσο και από το τρυπάνι, δύο μορφές που συνδέονται επίσης με κολέγια. «Οι άνθρωποι τείνουν να συσχετίζουν το χορό της μαγερέτας με το μπαστούνι και τη δουλειά της σημαίας, μαζί με ανατροπές», λέει ο Woods. «Το τρυπάνι σχετίζεται με το ROTC και το ρυθμικό στρατιωτικό βήμα». Τούτου λεχθέντος, υπάρχει αρκετή διασταύρωση, και η ομάδα της Γουουντς, Χέιτ, ανταγωνίζεται σε μεγάλους αγώνες.
Ενώ πολλοί χορευτές που συμμετέχουν στις πικραλίδες HBCU είναι εκπαιδευμένοι στο στούντιο, το κίνημα είναι πολύ διαφορετικό από τον παραδοσιακό χορευτικό ανταγωνισμό. «Τα πάντα είναι σκληρά, και τίποτα δεν είναι απαλό ή τραβηγμένο», λέει η Jailynn Robinson, πρωτοετής στο Ebony Fire στο Hampton University της Βιρτζίνια. Πριν από τη θερινή κατασκήνωση και τη διαδικασία ακρόασης του Ebony Fire, ο Robinson δεν είχε συναντήσει ποτέ αυτή τη μορφή κίνησης. «Ήμουν χορευτής διαγωνισμού, εκπαιδεύτηκα στο μπαλέτο, την τζαζ και τη σύγχρονη. Είχα πάρει λίγο χιπ χοπ, αλλά αυτό ήταν εντελώς νέο », λέει.
Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται την πικραλίδα, πιθανότατα σκέφτονται τον εμβληματικό σχηματισμό με τον καπετάνιο μπροστά από δύο έως τρεις σειρές χορευτών. Ο καπετάνιος «ρίχνει τον αριθμό» (επίσης γνωστός ως ρυθμός ρίψης ή κλήσεις): Εκτελεί 8 μετρήσεις κίνησης και, στη συνέχεια, επαναλαμβάνει αυτή την κίνηση με το υπόλοιπο της ομάδας. Οι χορευτές τείνουν να εκτελούν αυτά τα βήματα στα περίπτερα, στραμμένα προς το γήπεδο. Ένα άλλο τυπικό χαρακτηριστικό της πικραλίδας HBCU είναι η είσοδος του σταδίου, όταν οδηγούν τη μπάντα στο γήπεδο σε ένα αρχείο.
Το Ebony Fire παίζει κατά τη διάρκεια ενός ημιχρόνου σόου (Alexander Hamilton με την ομάδα FORCE Media, ευγενική προσφορά του Hampton University)
Η αδελφότητα
Όταν η Ρόμπινσον έφτασε στην πανεπιστημιούπολη το καλοκαίρι πριν από το πρώτο της έτος για να παρακολουθήσει το συγκρότημα μπάντας, ήταν όλα νευρικά. «Νόμιζα ότι ήμουν σε αρκετά καλή μορφή χορού, αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένος για όλα τα κλιματιστικά», λέει. «Ήταν πολύ τρέξιμο στη ζέστη, αλλά γρήγορα έφτιαξα έναν δεσμό με τους άλλους πρωτοεμφανιζόμενους και την υπόλοιπη ομάδα». Αφού συμμετείχε στην ακρόασή της, κέρδισε όχι μόνο μια θέση στην ομάδα, αλλά και μια υποτροφία αδελφών που θα ερχόταν να διαμορφώσει την εμπειρία της στο κολέγιο.
Τα κορίτσια του Ebony Fire περνούν πολύ χρόνο μαζί, με τρεις ώρες προπόνησης από Δευτέρα έως Παρασκευή κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής περιόδου, και επιπλέον ώρες πρόβας τις Παρασκευές το βράδυ και τις Κυριακές για ειδικές παραστάσεις. Δεδομένου ότι οι χορευτές πρέπει να χτίσουν την αντοχή για να χορέψουν σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι τριών έως τεσσάρων ωρών, η προετοιμασία είναι ένα κρίσιμο μέρος της πρακτικής. «Τρέξαμε τρεις γύρους γύρω από το χώρο στάθμευσης πριν το τέντωμα και ξεκινήσουμε τη διαδικασία πρόβας», λέει ο Robinson. Αυτή η εκπαίδευση χτίζει τη συντροφικότητα, ένα πνεύμα που συνεχίζει στη συλλογική χορογραφική διαδικασία της ομάδας. «Είμαστε χωρισμένοι σε ομάδες και σε κάθε ομάδα έχει ανατεθεί ένα τμήμα της μουσικής στο χορογράφο», λέει. «Ο προπονητής εγκρίνει κάθε ενότητα και κάνει διορθώσεις και μετά το διδάσκουμε στην υπόλοιπη ομάδα».
Παρά τις πολλές ώρες εξάσκησης, η αδελφότητα εκτείνεται πέρα από το στάδιο. «Τα κορίτσια που γνώρισα μέσω της ομάδας είναι οι καλύτεροι φίλοι μου στο σχολείο και ξέρω ότι θα είναι δια βίου φίλοι», λέει. Η εμπειρία του Woods επιβεβαιώνει τη διαρκή δύναμη της αδελφοποίησης των Δανών. «Είμαι συνδεδεμένος με τις γενιές των χορευτών N Motion Mahogany-εκείνους που ήρθαν πριν από εμένα και τα κορίτσια που βρίσκονται στην ομάδα», λέει ο Woods. «Είναι ένας στενός δεσμός, ίσως ακόμη πιο κοντά από έναν πόνο. Και πηγαίνει πολύ πέρα από το κολέγιο.
Μια έκδοση αυτής της ιστορίας εμφανίστηκε στο τεύχος του Απριλίου 2019 του Πνεύμα χορού με τον τίτλο «The Danceline Dish».