Αναψυκτικά σε φιάλεςΠίστωση: Kwangmoozaa / Getty ImagesΔεν είναι μυστικό ότι οι γιαγιάδες του Νότου είναι ένας πλούτος έμπνευσης και επιρροής, παραδίδοντας τα ταλέντα, τη σοφία καιπαράδοσησε μια γενιά εγγονών.
Όσον αφορά το ταλέντο, η γιαγιά μου Φλωρεντία Ρόουζ (που συχνά πήγαινε με τα παρατσούκλια Flince ή Mother Long) ήταν ιδιαίτερα έμπειρη στο τμήμα μαγειρικής και κηπουρικής. Ήμουν εντυπωσιασμένος από την ικανότητά της να φτιάχνει μπισκότα από το μηδέν σε μια στιγμή και έχω ξαφνιάσει από τις περιπλοκές της δημιουργίας θεότητας (υπόδειξη: καλύτερο να προετοιμαστεί σε μια πλάκα μαρμάρου). Η ανδρική κηπουρική της ήταν εξίσου εντυπωσιακή με τις ίριδες λεβάντας (το λουλούδι του Τενεσί) και τις μπλε ορτανσίες με ντομάτες κειμηλιού και φασόλια Λίμα, όλα προερχόμενα από ένα πακέτο σπόρων. Ήταν απίστευτο να παρακολουθώ ως παιδί, αλλά δυστυχώς, αυτές οι παραδόσεις παρακάμπτοντας τη γενιά μου, καθώς δεν ανέπτυξα ποτέ έναν πράσινο αντίχειρα ούτε την ικανότητα να διακρίνω τη διαφορά μεταξύ των ψωμιών, των λευκών ή των ψητών.
Η μόνη παράδοση που μοιραστήκαμε ήταν η αγάπη της Coca-Cola. Ως νότος, θα μπορούσε επίσης να είναι στη φόρμουλα του μωρού μας, καθώς ανταγωνίστηκε με το παγωμένο τσάι ως το ποτό της επιλογής. Εάν τα κράτη νότια της γραμμής Mason-Dixon είχαν ένα εθνικό ποτό, η «παύση που ανανεώνεται» (όπως επινοήθηκε στην πρώτη διαφημιστική εκστρατεία της το 1929 Σάββατο βράδυ Post ) θα κέρδιζε τα χέρια κάτω.
Ανακάλυψα για πρώτη φορά τον πιο δημοφιλή αναψυκτικό του κόσμου (πιο γνωστό ως Coke) ως παιδί στη δεκαετία του '60. Θυμάμαι να λικνίζομαι στην μπροστινή ταλάντευση του παππού και του παππού μου τα ζεστά καλοκαίρια, πίνοντας ένα κρύο μπουκάλι, το οποίο μέχρι σήμερα τα πρότυπα του apos, ισούται με την ίδια ευχαρίστηση με ένα ποτήρι vintage Dom. Το κοκ ήταν διαθέσιμο σε ένα ξύλινο κιβώτιο που πρόκειται να συλλέξει σύντομα, μεταφράζοντας σε 24 μπουκάλια με μόλις ένα τέταρτο το ποπ. Θα παίξαμε ένα παιχνίδι του οποίου ο Coke προήλθε από την πιο απομακρυσμένη τοποθεσία, καθώς το κάτω μέρος κάθε πράσινου περιγράμματος μπουκαλιού εμφάνιζε το όνομα της πόλης όπου παρήχθη (και εννέα φορές στα δέκα, ήταν το πλησιέστερο εργοστάσιο εμφιάλωσης στο Huntsville της Αλαμπάμα) .
Μια καθαρή, η γιαγιά μου δεν θα έπινε ποτέ την έκδοση king-size (πάρα πολύ νερό) και ορκίστηκε ότι καμία άλλη μάρκα δεν θα άγγιζε ποτέ τα χείλη της, καθώς ήταν «κακές απομιμήσεις του πραγματικού». Ο παππούς μου ο Wesley ήταν επίσης θαυμαστής και θυμάμαι ότι οι συνδυασμοί φαγητού του ήταν μάλλον ασυνήθιστοι, όπως το κέτσαπ στα πράσινα φασόλια, το ψωμί καλαμποκιού βουτηγμένο σε βουτυρόγαλα και τα αλατισμένα φιστίκια στο κοκ του. Ίσως είναι το μείγμα γλυκών και αλμυρών ή μόνο της θρεπτικής αξίας (δεν προορίζεται για παν), αλλά η προσθήκη φυστικιών ήταν εξαιρετική.
Το έθιμο μεταβιβάστηκε στη μητέρα μου η οποία, μαζί με τη γιαγιά μου, θα απολάμβανε ένα κρύο βλέποντας τις «ιστορίες» τους (αυτό θα ήταν το σαπούνι Καθώς ο κόσμος γυρίζει ). Ως ένας άλλος εξαιρετικός μάγειρας στην οικογένεια, βρήκε τον Κοκ ένα μοναδικό συστατικό αλλαγής πιάτων σε φασολάκια και φτερούγες κοτόπουλου και ένα λούστρο για ζαμπόν διακοπών και αργά παϊδάκια. Και δεν θα ήταν πλήρες το σεβασμό του ρεπερτορίου της Νότιας μάγειρας χωρίς συνταγές για την Coca-Cola Cake ή την Coca-Cola Salad.
Όσο για μένα, συνεχίζω την παράδοση να διατηρώ την επιχείρηση της Coca-Cola στην επιχείρηση, ζώντας με την πίστη της vintage διαφήμισης της δεκαετίας του '60, 'Things Go Better With Coke'. Είμαι επίσης ικανοποιημένος που δεν μπορώ να είμαι τόσο μεγάλη αποτυχία στην κουζίνα, καθώς μπορώ εύκολα να κυριαρχήσω το αγαπημένο μου επιδόρπιο, το Coke Float.